અલી શું બોલે ? ( post office )

દોસ્તો, ધૂમકેતુની અતિ પ્રખ્યાત વાર્તા ” પોસ્ટ ઓફિસ ” થી કયો ગુજરાતી વાચક અજાણ હોઇ શકે ? આ વાર્તા સ્કૂલમાં પણ ભણી ગયા હતા એ અવશ્ય યાદ હશે.
આ વાર્તાને આપણા જાણીતા વાર્તાકાર શ્રી માય ડિયર જયુએ આગળ વધારી છે.
જેમાં મરિયમને લેવા પોસ્ટ માસ્તર સ્ટેશને જાય છે ત્યાં સુધી લખેલું છે.
હવે એ જ વાર્તાને મેં મારી રીતે આગળ વધારી છે.અને ત્રીજો ભાગ લખ્યો છે.જે આ વખતના ગુજરાત દીપોત્સવી અંકમાં પ્રકાશિત થઇ ચૂકયો છે.આશા છે આપ સૌને એ વાંચવામાં અચૂક રસ પડશે.

આપ સૌના પ્રતિભાવની આતુરતા તો હમેશની..

Published in gujarat deepotsavi 2015
અલી શું બોલે ?
જાણે હંસા આવવાની હોય એવી આતુરતાથી પોસ્ટમાસ્ટર ઝડપભેર સ્ટેશનમાં દાખલ થયા. મરિયમ અલી ડોસાને, ના , તેના અબ્બુને શોધતી હશે.
પોતે મોડા નથી પડયા એની ખુશી સાથે પોસ્ટમાસ્ટર અધીરતાથી ગાડીને આવતી જોઇ રહ્યા. ગાડી સ્ટેશનની અંદર દાખલ થઇ ચૂકી હતી. પોસ્ટમાસ્ટર જાણે હંસાને તેડવા આવ્યા હોય અને બારીમાંથી હંસા તેને જોઇને ખુશખુશાલ બનીને ચીસ પાડી ઉઠવાની હોય તેમ અધીરતાથી દરેક ડબ્બાની બારીમાં જોઇ રહ્યા.
પણ મરિયમ તેને કયાં ઓળખવાની હતી કે નહોતા તે મરિયમને ઓળખવાના..ના.. એ જરૂર ઓળખી જશે.સાથે નાનકડો મહમુદ પણ છે ને.
ગાડી ઉભી રહી. એક ડબ્બામાંથી નાનકડા બાળકને તેડી એક યુવતી ઉતરી. યુવતીની બહાવરી નજર આસપાસ ફરી વળી.પોસ્ટમાસ્ટર એ તરફ દોડયા. નક્કી એ જ મરિયમ..એને ઓળખવામાં એ ભૂલ ન જ કરે. પિતાને શોધતી આવી નજર બીજા કોની હોય ?
યુવતીની પાસે જઇ ધીમેથી પોસ્ટમાસ્ટર બોલ્યા
મરિયમ,
પોસ્ટમાસ્ટરને પોતાને નવાઇ લાગી.એના સદાના રૂક્ષ અવાજમાં આવી મ્રુદુતા કયાંથી આવીને બેસી ગઇ ?
તમે ? તમે કોણ ? મારા અબ્બુ કયાં ?
બેટા, તારા અબ્બુ નથી આવી શકયા. એમણે જ મને મોકલ્યો છે.સાબિતી રૂપે હાથમાં રહેલો મરિયમનો કાગળ તેના હાથમાં મૂકતા પોસ્ટમાસ્ટરબોલ્યા.
અંકલ, આપ ?
એ બધી વાતો પછી..ચાલ બેટા, પહેલા ઘેર જઇએ. કહેતા પોસ્ટમાસ્ટરે મહમદને તેડવા હાથ લંબાવ્યા.
પણ મહેમૂદ વધારે જોશથી અમ્મીને વળગી રહ્યો.
તેને થોડી વાર અજાણ્યું લાગશે તેને. કહેતા મરિયમ મીઠું હસી રહી. તેણે મહેમૂદને નીચે ઉતારવા પ્રયત્ન કર્યો. પણ તે નીચે ઉતરવા તૈયાર ન થયો. અને માને વધારે જોશથી વળગી રહ્યો.
પોસ્ટમાસ્ટર હસી પડયા અને મરિયમની બેગ ઉંચકી લીધી અને આગળ ચાલ્યા.
મરિયમ ચૂપચાપ પાછળ દોરાઇ.
મરિયમના માસૂમ ચહેરા પર એક બાળક જેવી નિર્દોષતા છવાયેલી હતી. તેની મોટી પાણીદાર આંખો કેવી યે પારદર્શક હતી. એની સામે જોઇને જાણે કંઇ ખોટું બોલી જ ન શકાય. ઘઉંવર્ણા લંબગોળ ચહેરા પર સ્મિતની લહેરખી ફરફરતી હતી. એની આંખો જાણે અધીરાઇથી કોઇને શોધી રહી હતી. લાંબી, પાતળી સુડોળ કાયા પર મરુન ટીપકી વાળા કાળા રંગના સલવાર કમીઝ અને કપાળ સુધી ઓઢેલી એવી જ ઓઢણી. હાથમાં તાજા ખીલેલા ફૂલ જેવું ખિલખિલ હસતું શિશુ..પોસ્ટમાસ્ટર ઘડી ભર મરિયમને જોઇ રહ્યા. હંસા કદાચ મરિયમથી થૉડી નીચી હશે. જો કે હંસાના ચહેરાનો રંગ ગૌરવર્ણો ખરો.પણ નમણાશ તો મરિયમની જ.નહોતી કરવી તો યે પોસ્ટમાસ્ટરથી મનોમન સરખામણી થઇ જ ગઇ. હંસા પણ આમ જ બાળકને તેડીને આવશે ને ?
અંકલ. અબ્બુ..? મરિયમે ફરીથી તેનો પ્રશ્ન દોહરાવ્યો.
સામે હંસા ઉભી હતી કે મરિયમ ? માસ્તર જરા ગૂંચવાયા કે શું ?
સફાળા ભાન આવ્યું હોય એમ બોલી ઉઠયા.
‘ બેટા, પહેલા ઘેર ચાલ. ઘેર જઇને આપણે વાત કરીએ છીએ. ‘
હંસાને બેટા કહીને જ તો સંબોધતા હતા ને ? એ જ શબ્દ અત્યારે આ અજાણી યુવતી માટે મોઢામાંથી નીકળી ગયો.
જોકે મરિયમ અજાણી કયાં રહી હતી ? કદાચ મરિયમ અને હંસા એકમેકમાં ઓગળી ગયા હતા.
જવાબ ન મળવાથી મરિયમના મનનું સમાધાન તો ન થયું પણ એ સિવાય બીજો કોઇ ઉપાય પણ કયાં હતો ?
બેટા, ચિંતા ન કરતી. મને તારો પિતા જ સમજી શકે છે. મરિયમનો હિચકિચાટ સમજી ગયેલ પોસ્ટમાસ્ટર બોલ્યા.
મરિયમનો હાથ પકડી પોસ્ટમાસ્ટર ઘરમાં દાખલ થયા ત્યારે ફકત તેમનો ચહેરો જ નહીં આખ્ખું અસ્તિત્વ ઝળાહળા હતું.
ઘરમાં પ્રવેશતા જ પોસ્ટમાસ્ટરે રામજીને બૂમ પાડી.
રામજી, તારી વહુને કહે આરતીની થાળી લાવે. વરસો બાદ દીકરી ભાણિયાને તેડીને ઘેર આવી છે.
ઓછાબોલો રામજી માસ્તર સામે જોઇ રહ્યો.
રામજીની પત્ની કશું સમજી તો નહીં પણ પતિના કહેવા મુજબ હાથમાં આરતીની થાળી લઇને આવી. મરિયમ અને નાનકડા મહેમૂદની આરતી ઉતારી.
આવ બેટા..
કંઇક સંકોચાતી મરિયમ ધીમા પગલે અંદર આવી. પોસ્ટમાસ્ટરને પગે લાગી. મહેમૂદને પણ પગે લગાડયો. અંકલ, આશીર્વાદ આપો.
પોસ્ટમાસ્ટરે મહેમૂદને માથે હાથ મૂકી મૌન આશીર્વાદની ઝડી વરસાવી. મહેમૂદના મીઠા હાસ્ય પર માસ્તર ઓળઘોળ બની રહ્યા. આ તો અદ્લ હંસાનો દીકરો..પોતાનો દોહિત્ર.
મરિયમની આંખો ઓરડામાં આમતેમ ઘૂમી રહી. અબ્બુ કયાં ? એ કેમ દેખાતા નથી ? બીમાર હશે ?
પોસ્ટમાસ્ટર મરિયમનો મૌન પ્રશ્ન તો કયારના સમજી ચૂકયા હતા. પણ જવાબ આપવામાં બને તેટલું મોડું કરતા હતા. કદાચ ટાળી શકાય તો ટાળવા ઇચ્છતા હતા. પણ એ કયાં શકય હતું ?
મરિયમની અધીરાઇ હવે ભયમાં પરિણમી હતી.
અંકલ, સાચું કહેજો..મારા અબ્બુને કંઇ થયું તો નથી ને ? એ મને લેવા આવ્યા સિવાય રહે જ નહીં. કયાં છે મારા અબ્બુ ? મરિયમે પોસ્ટમાસ્ટરને હચમચાવી નાખ્યા.
જવાબ આપ્યા સિવાય બીજો કોઇ ઉપાય કયાં બચ્યો હતો ?
‘ બેટા, જીવનમાં આપણને ન ગમતી વાતો થતી જ રહે છે ને ? તારા અબ્બુ ઉપરથી તમારા બંને ઉપર દુવા વરસાવી રહ્યા છે. તને સુખી જોઇને એનો આત્મા જયાં હશે ત્યાં ખુશ થતો હશે.
મરિયમ ત્યાં બેસી પડી. એની આંખો ધોધમાર વરસી રહી.
અબ્બુને મળવામાં પોતે મોડી પડી એનો અફસોસ એના કાળજાને કોરી રહ્યો. હવે એના અબ્બુ એને કદી નહીં દેખાય ? મહેમૂદને કયારેય નહીં જોઇ શકે કે નહીં રમાડી શકે ?
પોસ્ટમાસ્ટરે મરિયમને રડવા દીધી. મન ભરીને રડી લે બેટા..હૈયુ હળવું કરી લે.
થોડી વાર ઘરમાં સન્નાટો છવાઇ રહ્યો. કોચમેન અલી ડોસા જાણે આ ક્ષણે જ જાણે કબરમાં પોઢયા.
‘ અલી, તારી દીકરીને તારી ખોટ સાલવા નથી દીધી હોં.પોસ્ટમાસ્ટર મનોમન બોલી રહ્યા.
મરિયમે પોસ્ટમાસ્ટરે આપેલો પિતાનો કાગળ ફરી એકવાર વાંચ્યો અને ફરી એકવાર વરસી રહી. બે હાથ જોડી, આંખો બંધ કરી મનમાં જ કશુંક ગણગણી રહી.
રામજીની વહુએ પાણીનો ગ્લાસ તેના હાથમાં થમાવ્યો. નાનકડો મહેમૂદ માના ખોળામાં સૂઇ ગયો હતો. કદાચ થાકી ગયો હતો.
બેટા, પહેલા એને જમાડીને અંદર સૂવડાવી દે.
અત્યારે એ જમશે તો નહીં રસ્તામાં ખવડાવી દીધું છે. ખાલી દૂધ પીશે. સૂતા પહેલા એને દૂધની આદત છે.
મરિયમના અવાજમાં થોડો સંકોચ હતો.
રામજી દૂધ લઇને આવ્યો. થોડી વારે બાળકને દૂધ પીવડાવી,, અંદર સૂવડાવી પરિયમ બહાર આવી.
અંકલ, તમારી ઓળખાણ તો આપી જ નહીં. મારા અબ્બુના ખાસ મિત્ર છો એ તો જણાઇ આવ્યું. એનો કાગળ લઇને તમે મને દીકરી કહીને તેડવા આવ્યા.. અંકલ, મારા અબ્બુને તમે કયારથી ઓળખતા હતા ?
એને ઓળખવામાં બહું મૉડો પડયો હતો બેટા, એક બાપના દિલને ઓળખવામાં હું બહું મૉડો હતો. પોસ્ટમાસ્ટર મનમાં જ વિચારી રહ્યા.
અંકલ, તમે જવાબ ન આપ્યો.
કેટલાક પ્રશ્નોના જવાબ નથી હોતા બેટા.તને ખબર છે મારે પણ તારા જેવી જ મીઠી અને તારા જેવડી જ એક દીકરી છે.એનું નામ હંસા. કહેતા પોસ્ટમાસ્ટરના અવાજમાં એક કુમાશ ઉમેરાઇ.
હંસાની બા એની પાસે જ ગઇ છે. એની સુવાવડ આજકાલમાં સમાચાર આવવા જ જોઇએ. હંસાની તબિયત કંઇક સારી નથી એમ છેલ્લા સમાચાર આવ્યા હતા. આજે પાંચ દિવસથી..
માસ્તરનો સાદ ગળગળો બની ગયો.પોતે તો પાંચ દિવસમાં જ ધીરજ ખોઇ બેઠા હતા.
અલીએ કેવા વસમા પાંચ વરસો કાઢયા હશે ? એક પણ દિવસ ચૂકયા સિવાય તેનું રોજ પોસ્ટ ઓફિસે આવવું. બધાની મજાકનું પાત્ર બનવું..એની આશાભરી આંખો કાગળોના થપ્પા પર કેવી મંડાઇ રહેતી.
પણ ત્યારે અલીનું, એક બાપનું બહાવરાપણું કયાં સમજાયું હતું ? એ તો હમણાં હંસાના કોઇ સમાચાર નહોતા ત્યારે જ ભાન પડી ને ?
વીજળીની જેમ માસ્તરના મનમાં અનેક વિચારો દોડી રહ્યાં.
અંકલ,
હા, બેટા, ચાલ, પહેલા નિરાંતે જમી લઇએ. માસ્તરના ..એક બાપના અવાજમાં અનાયાસે ભીનાશ ફરી વળી. આગ્રહ કરીને એ હંસાને,સાસરેથી આવેલી દીકરીને જમાડી રહ્યાં. જમતા જમતા બાપ દીકરી અલક મલકની વાતો કરી રહ્યા. રામજી અને તેની વહુ કદી ન દીઠેલું માસ્તરનું આ રૂપ જોઇ રહ્યા.
‘ બેટા, હવે થોડી વાર આરામ કરી લે. દીકરો ઉઠી જશે પછી નિરાંતે સૂવા નહીં પામ. મુસાફરીનો થાક ઉતારી લે.પછી રાત્રે નિરાંતે વાત કરીશું. કોઇ વાતનો સંકોચ ન કરીશ બેટા..
અંકલ, તમે પણ આરામ કરજો. થાકી ગયા હશો.
મરિયમના અવાજમાં દીકરીની ચિંતા હતી. બરાબર હંસા જેવી જ.
એ રાત્રે જમી લીધા બાદ ફળિયામાં ખાટલા ઢાળી મરિયમ અને પોસ્ટમાસ્ટર બેઠા હતા. રામજીની નછોરવી વહુને મહેમૂદની માયા લાગી ગઇ હતી. તે પતિ પત્ની બંને મહેમૂદમાં ગૂંથાયા હતા. થોડા કલાકમાં તો કેવી યે આત્મીયતાના તાણાવાણા વણાઇ ચૂકયા હતા.
નિસ્વાર્થ સ્નેહની સુગંધ આગળ વળી કોણ પારકું ને કોણ પરાયું ?
આસમાને પણ આજે તેનો પૂરો ખજાનો ખુલ્લો મૂકી દીધો હતો. ત્યાં પણ અંતરની અમીરાત ઠલવાઇ હતી. માણસોની અમીરાત આગળ પોતે હારી ન જવું જોઇએ. આખ્ખું યે આસમાન તેજ ભર્યા તારલાથી ઝગારા મારી રહ્યું હતું. હતા. કદાચ આ બાપ દીકરીની વાતમાં તેમને પણ રસ પડયો હતો.
માસ્તર કેવા યે સ્નેહથી હંસાની, તેના શૈશવની વાત કરી રહ્યા.
અંકલ, ચિંતા ન કરો. કાલે સારા સમાચાર આવશે જ.
બેટા, મને વિશ્વાસ છે તારી વાણી ફળશે જ.
થોડી ક્ષણો બાપ દીકરી મૌન બેસી રહ્યા. મરિયમ કદાચ તેના અબ્બુના ખયાલમાં અને માસ્તર તેની હંસાના ખયાલમાં..
અચાનક મરિયમ કહે,
અંકલ, એક વાત કહું ?
બસ..એક જ ? કહેતા પોસ્ટમાસ્ટર ખડખડાટ હસી પડયા. આવું નિર્મળ , મુકત હાસ્ય કદાચ વરસો પછી…
અંકલ, અબ્બુ મારા સાચે સાચ કોણ હતા ખબર છે ?
એટલે ? પોસ્ટમાસ્ટર મરિયમ સામે જોઇ રહ્યા.
ચાંદ, તારાની સાખે મરિયમે વાત માંડી.
અંકલ, અમે અને અબ્બુ પડોશી હતા. અબ્બુ કંઇ મુસ્લીમ નહોતા. એ હિંદુ હતા.ને અમે મુસલમાન. પણ અમારા બંને કુટુંબ વચ્ચે નાતજાતના ભેદભાવ કદી પ્રવેશ્યા નહોતા. ઇદ અને દિવાળી અમારા બંને ઘરમાં સાથે મળીને જ ઉજવાતી. મારા અબ્બુનું નામ અલી હતુ. કોચમેન અલી. તેમનું નામ તો અનિલ હતું.
ખાટલા પર આડા પડીને દીકરીની વાત સાંભળતા પોસ્ટમાસ્ટર એકદમ ટટ્ટાર બેઠા થઇ ગયા.
બેટા, સમજાયું નહીં.
અંકલ, પૂરી વાત તો મને યે કદી કયાં સમજાઇ છે ?
હું તો સાવ નાની હતી. અનિલ અંકલના ઘરમાં જ હું અને તેમની દીકરી અંજના સાથે જ રમતા, જમતા, લડતા ઝગડતા. તો મારો ભાઇ રહીમ અને અંકલનો દીકરો મહેશ અમારા ઘરમાં જ. બે પેઢીથી અમારા બંને કુટુંબ સાથે રહેતા એથી અમે અડધા હિંદુ અને એ અડધા મુસલમાન થઇ ગયેલા. કેવા મજાના દિવસો હતા એ અંકલ.
અને અચાનક એક દિવસ ન જાણે શું થયું, કેમ થયું કંઇ સમજાય એ પહેલા જ કોઇ આવીને કહી ગયું.
ભાગો જલદી..હિંદુ મુસ્લીમ વચ્ચે ભયંકર રમખાણ ફાટી નીકળ્યું છે. અહીંથી કોઇ સલામત સ્થળે ભાગો.
અમને બે કુટુંબમાંથી કોઇને ન સમજાયું કે હિંદુ, મુસ્લીમ વચ્ચે વળી તોફાન, લડાઇ,ઝગડા શા માટે થાય ?
પણ એ ક્ષણ સમજવાની નહોતી, સંભાળવાની હતી, જીવ બચાવવાની હતી.
અમે બધા દોડયા. કયાં ? કોણ કઇ તરફ એ પણ કોને સમજાયું હતું ?
મારી અમ્મીના હાથમાં નાનકડો મહેશ હતો તો અનિલ અંકલના હાથમાં હું.
હું ને મહેશ ઘરમાં સૌથી નાના હતા.
અમે હજુ તો માંડ થોડે આગળ ગયા હશું ત્યાં તો ગાંડાતૂર થયેલા બે ટોળાં અમને આંબી ગયા.એમાં હિંદુ પણ હતા અને મુસ્લીમ પણ હતા. કોણ કોને મારતું હતું એ સમજાતું નહોતું. અલ્લાહો અકબર અને હર હર મહાદેવ બંને નારા કાનમાં અથડાતા હતા.
મરિયમ આકાશમાં છવાયેલા કાળા ડિબાંગ વાદળો સામે જોઇ રહી. અબ્બુને જોવા મથતી હતી કે શું ?
પોસ્ટમાસ્ટર નાના બાળકની જેમ કૂતુહલથી પૂછી રહ્યા.પછી ? પછી શું થયું ?
પૂરી ખબર તો મને યે કયાં છે ?
બસ..ભાગવામાં હું ને અંકલ બે જ સફળ થયા. બાકી બધા ઝડપાઇ ગયા. ચારે તરફ લોહીથી લથપથ લાશો જ લાશો. મને બચાવવા અંકલ જીવ પર આવી ગયા હતા. કયાં જવું, શું કરવું કંઇ સમજાય એમ નહોતું.
એક મુસ્લીમ મિત્રનું ઘેર થોડે દૂર હતું. એમાં ઘૂસ્યા. પણ અત્યારે એ મિત્ર પણ દુશ્મન બની બેઠો હતો. કોમવાદનું ઝેર ન જાણે કયાંથી ઉતરી આવ્યું હતું. એમણે એક શરત મૂકી કે અનિલ અંકલ મુસ્લીમ ધર્મ સ્વીકારે તો જ એ અમને બંનેને બચાવે. અંકલને એમની પોતાની કોઇ પરવા નહોતી. એ કોઇ પણ ભોગે મને બચાવવા માગતા હતા. અને કોઇ પણ હિંદુ માટે સૌથી આકરી ગણાય એવી એ શરત પણ એમણે સ્વીકારી. એ વખતે એમનું દિલ કેવું કંપી ઉઠયું હશે એની કલ્પના મોટી થયા બાદ મેં અનેકવાર કરી છે અને અનેક વાર એમના ખોળામાં માથું મૂકીને આંસુ સાર્યા છે. એમણે તો કોઇ મોટું કામ કર્યું છે મારે માટે..એવી કોઇ કલ્પના પણ નહોતી આવી.બસ.એ ઘડીથી હું તેમની વહાલસોયી દીકરી અને તે મારા અબ્બુ..કોચમેન અલી અબ્બુ..અનિલ મટીને એ અલી બની ગયા. ફકત અને ફકત મને બચાવવા માટે.
હું તો ત્યારે માંડ સાતેક વરસની હતી. આ તો પાછળથી મને જેટલી જાણ થઇ એની વાત કરું છું. અમારા બે કુટુંબમાંથી ફકત અમે બે જ બચવા પામ્યા હતા.
પછી..? પછી શું થયું ?
પછી શું થવાનું હતું ? કોઇ ગરીબ બાપ દીકરી માટે જે કંઇ કરી શકે એ સઘળું કામ એમણે કર્યું. અને મને પરણાવી. અને હવે જયારે એમને મળવા આવી ત્યારે એ દૂર દૂર ચાલ્યા ગયા મારાથી. આજે મારા દીકરાને જોઇને કેવા હરખાયા હોત. અને તમને એક વાત કહું ?
સાસરિયાએ ભલે મારા દીકરાનું નામ મહેમૂદ રાખ્યું પણ મેં તો એનું નામ મહેશ જ રાખ્યું છે. મહેશ અંકલના દીકરાનું નામ હતું. હું તો તેને મહેશ જ કહું છું.
મરિયમના ચહેરા પર ચંદ્રની ચાંદનીનો ઉજાસ રેલાયો.
બીજે દિવસે સવારે નાહી ધોઇ મહેશને સાથે લઇ મરિયમ પોસ્ટમાસ્ટરની સાથે અબ્બુની કબરે પહોંચી. ફૂલ મૂકી,અગરબત્તી પેટાવી, વંદન કરી બંધ આંખે કંઇક ગણગણી રહી.પોસ્ટમાસ્ટર ચૂપચાપ જોઇ રહ્યા.
થોડી પળો સમય જાણે થંભી ગયો.
અંકલ,એ ભલે કબરમાં રહ્યા. એ પાક જીવને હિંદુ મુસ્લીમના ભેદ ભલે નહોતા નડયા. પણ મારે હિંદુ વિધિ મુજબ એમની પાછળ જે કંઇ પણ થતું હોય એ કરવું છે. ફકત મારા સંતોષ ખાતર. પૈસાની ચિંતા નથી. અબ્બુની દુઆથી અલ્લાહે કે ઇશ્વરે મને ઘણું આપ્યું છે. એમના નામનું કોઇ સ્મારક બનાવવું છે. શું કરવું, કેમ કરવું એ બધું તમારે મને સમજાવવાનું છે. અંકલ, તમે મને સમજાવશો ને ?
પોસ્ટમાસ્ટરનું માથું હકારમાં હલી રહ્યું. અલીની કબર પાસે થોડી વાર મૌન ઉભા રહીને બાપ દીકરી બંને ધીમે પગલે પાછા ફર્યા.
બે પાંચ ડગલા આગળ જતા જ અચાનક પોસ્ટમાસ્ટર બે ક્ષણ ઉભા રહી ગયા.પાછળ ફરીને અલીની કબરને જોઇ રહ્યા.
કબરમાંથી અનિલ કે અલી કશું બોલ્યો કે શું ? કે પછી ભણકારા માત્ર ?
અલી બોલે તો શું બોલે અત્યારે ?

6 thoughts on “અલી શું બોલે ? ( post office )

  1. નિલમજી,
    આ૫ના દ્વારા સર્જન પામેલ, ઘુમકેતુ નું અનમોલ સર્જન – પોસ્ટ ઓફિસ – નો ઉતરાર્ઘ માણ્યો…… જાણે કે ઘુમકેતુુની આ વાર્તા- નવલિકાનું ખોવાયેલું પાનું મળી આવ્યું …..
    વજુ કોટક નિર્મિત – ડો.રોશનલાલને શ્રી હરકિશનભાઇ મહેતાએ જે રીતે અનુસંઘાન આપ્યું તે રીતે તમે પ્રસ્તુત કરેલ આ ભેટ ખરેખર મનનિય છે.

    Liked by 1 person

  2. Reblogged this on જેતલવાસણા and commented:
    રીડગુજરાતી.કોમ પરથી આપ ધૂમકેતુની ઉત્તમ ટૂંકી વાર્તા વાંચી શકો છો.

    “ઓક્સફર્ડ યુનિવર્સિટી એ ‘ટેનટેલ’ નામની શ્રેષ્ઠ પસંદ કરેલી 10 વાર્તામાં પણ “પોસ્ટ ઓફીસ” નુ સ્થાન છે. “પોસ્ટ ઓફીસ” વાર્તામાં અલીડોસાના પુત્રી-પત્ર વિરહ નો વલોપાત આલેખાયેલો છે તે વિચારબીજ ગોંડલની એક જૂની પોસ્ટઓફીસ પરથી છે. ”

    https://rdgujarati.wordpress.com/2006/04/12/post-office/

    Liked by 1 person

  3. નિલમ બેન, “પોસ્ટ ઓફિસ”નો ત્રીજો ભાગ પણ મૂળ વાર્તા જેટલો જ હ્રુદય દ્રવીત.
    કથા આગળ વધે એ આશા,આપના સિધ્ધ હસ્તે મરિયમ અને પોસ્ટમાસ્ટર અબ્બુ (અનિલ)નું સ્મારક રચતાજોવા મળે એ અભિલાષા.

    Liked by 1 person

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s