પાનખરે ફૂટી કૂંપળ

પાનખરે ફૂટી કૂપળ…વાત એક નાનકડી…

 

ત્રણ દિવસ વરસદ અટકવાનું નામ નહોતો લેતો. આખરે વરસી વરસીને થાકેલા વાદળોએ આજે પોરો ખાધો હતો. આકાશ જાણે  વાદળોના સકંજામાંથી માંડ છૂટયું હોય તેમ ઝગમગતું હતું. તક મળતા સૂરજ મહારાજે પણ તુરત હાઉકલી કરી પોતાના કિરણો ધરતી પર વેરી દીધા હતા.

વરસી વરસીને સ્વચ્છ થયેલા આકાશને બારીમાંથી નીરખતા અનિલભાઇ  બરાબરના અકળાયા હતા. જીવનમાં આવા દિવસો  પણ આવશે એવી કદી કલ્પના પણ કયાં કરી હતી ? પણ કદી કલ્પના પણ કરી હોય એવું બને એને જીવન કહેવાતું હશે ? કોઇ દિશા સૂઝતી નહોતી. નજર સામે વીતેલા દિવસોના પાના ફરફરતા  હતા.

અનેક વૃધ્ધો સાથે બનતું આવ્યું છે તેમ અનિલભાઇને પણ અંતે જીવનસન્ધ્યાએ ઘરડાઘરમાં આશરો લેવાનું આવ્યું. પત્નીનો સાથ બે વરસ પહેલાં છૂટી ગયો હતો. શરૂઆતમાં તો  ખાસ વાંધો નહોતો આવતો. કેમકે અનિલભાઇનું સારું એવું પેન્શન આવતું હતું.. જે અનિલભાઇ પુત્રને આપી દેતા હતા…જોકે પુત્રને કોઇ આર્થિક જરૂરિયાત નહોતી. છતાં પૈસા આવે કોને ગમે ?

પણ હમણાં છેલ્લા બે મહિનાથી અનિલભાઇએ તેમના એક મિત્રની સલાહ માનીને પુત્રને પૈસા આપવાનું બંધ કર્યું હતું. કદાચ મનમાં એવી કોઇ ભાવના પણ ખરી કે જોવા તો દે પૈસા આપવાનું બંધ કરું તો દીકરો વહુ કેવી રીતે રાખે છે ? તેમના વર્તનમાં કોઇ ફરક પડે છે કે કેમ ? અને આમ પણ પૈસા તો અંતે પુત્રને આપવાના છે ને ? પોતાને કયાં બે ચાર દીકરા કે કોઇ દીકરી છે ?

આવા કોઇ વિચારને લીધે અનિલભાઇએ ઘરમાં પૈસા આપવાનું બંધ કર્યું.. અલબત્ત બહાર જાય ત્યારે શાક, ફ્રુટ કે એવી કોઇ ઘરની વસ્તુ અચૂક લઇ આવે.. પણ એથી વહુને સંતોષ નહોતો. પૈસા બંધ થતા વહુ અને દીકરા બંનેનું વર્તન ફરી ગયું.   હવે તેમને  પપ્પા   પોસાતા નહોતા.તેમનો ખર્ચો ભારે પડતો હતો. બે ચાર વાર કહ્યા પછી પણ પપ્પાએ પૈસા આપવાની ના પાડી ત્યારે દીકરા અને વહુ બંનેનું વર્તન બદલાઇ ગયું. નાની નાની વાતમાં તેમનું અપમાન થવા લાગ્યું. સવારે ચા પણ કદી સમયસર મળતી નહીં. વરસોથી રાત્રે સૂતી વખતે  દૂધ પીવાની આદત હતી તે દૂધ મળતું સાવ બંધ થઇ ગયું.

 

ધીમે ધીમે મહિનામાં અનિલભાઇ એવા તો કંટાળી ગયા…બે ટાઇમ વ્યવસ્થિત રીતે જમવાનું મળવાના પણ ફાંફા પડવા લાગ્યા. જોકે અનિલભાઇ પણ જિદે ચડયા હતા..એમ ડરીને હવે તો પૈસા આપવા નથી. એક દિવસ તેમણે સામેથી દીકરાને કહી દીધું,

તમને બાપનો ખર્ચો ભારે પડતો હોય તો હું કોઇ વૃધ્ધાશ્રમમાં રહેવા ચાલ્યો જઇશ..પછી સમાજમાં તમારું ખરાબ દેખાય તો મને કહેતો નહીં.. ‘ ’ કાલે જતા હો તો આજે જાવ.. ને અમારું કેવું દેખાશે એની ચિંતા કરવાની તમારે જરૂર નથી. અમે તમારી એવી કોઇ ધમકીથી ડરવાના નથી. ‘ દીકરાને બદલે વહુએ જવાબ આપી દીધો. અનિલભાઇએ દીકરા સામે નજર કરી..પણ તે યે  મૌન રહ્યો.

સ્વમાની અનિલભાઇથી અવગણના સહન થઇ. અઠવાડિયામાં તેઓ જાતે જ  એક વૃધ્ધાશ્રમમાં પૈસા ભરી આવ્યા. અને કોઇને કહ્યા સિવાય પોતાની જાતે એમાં રહેવા ચાલ્યા ગયા.

થોડા દિવસો તો બહું આકરું લાગ્યું. કયારેક  આંખમાં પાણી પણ આવી જતા. ઘર છોડીને આમ અનાથની જેમ રહેવાનું ? કેટકેટલું કર્યું હતું દીકરા માટે ? અને છતાં યે દિવસો જોવાના આવ્યા ?  બારી પાસે ઉભેલા અનિલભાઇના  મનમાં આજે અનેક સવાલો ઉભરાતા હતા .જેના કોઇ જવાબ નહોતા તેમની પાસે.

પણ ધીમે ધીમે તેમણે મન વાળી લીધું. જેવા ઋણાનુબંધ કહીને મન મનાવી લીધું. પોતાને તબિયતનો ખાસ કોઇ પ્રશ્ન નહોતો. તેથી આશ્રમના કામમાં રસ લેવા લાગ્યા. થાય તે મદદ કરતા રહ્યા બધા સાથે પરિચય કેળવતા રહ્યા.

એવામાં એક દિવસ તેમની નજર વૃધ્ધાશ્રમની એક બેંચ પર આંખ બંધ કરીને  બેસેલી પ્રૌઢા પર પડી. અનિલભાઇ ચમકયા.. “શીલા તો નથીને ? “ ધીમેથી તેઓ તેમની નજીક ગયા. હૈયુ એક ધબકાર જાણે ચૂકી ગયું. અરે, તો શીલા જ… જેની સાથે જીવવા મરવાના કોલ અપાયા હતા.. પણ કમનસીબે સંજોગોએ સાથ નહોતો આપ્યો..અને અચાનક  બંનેના જીવનના માર્ગ ફંટાઇ ગયા હતા. પણ મનના ઉંડાણમાંથી કદી શીલાની છબી ખસી નહોતી. આજે આમ અહીં દશામાં ? અનિલભાઇના મનમાં અનેક જૂની યાદો દોડી આવી. શીલાને પણ પોતે યાદ હશે કે કેમ ?  આજે જીવન સંધ્યાએ આમ કુદરતે તેનો મેળાપ કરાવી દીધો ?

અનિલભાઇ તેની પાસે જઇને ઉભા.. જરાક અવાજ કર્યો.પ્રૌઢાની આંખ ખૂલી. તેણે સામે જોયું. થોડી વાર બંને એકમેક સામે  જોઇ રહ્યા.

અનિલ…….ધ્રૂજતા શબ્દો ગળામાંથી નીકળ્યા..

શીલા… તું અહીં ?

પછી તો વચ્ચેના વરસો ખરી ગયા. બંને એકમેકને પોતાની વ્યથા..પોતાની આપવીતી કહીને હળવા થયા. વિધવા શીલાને કોઇ સંતાન નહોતું.અને હવે વૃધ્ધ થવાથી  કુટુંબમાં કોઇ રાખવા તૈયાર નહોતું. 

પછી  તો રોજ સાંજે બંને આશ્રમના બગીચાની બેંચ પર બેસીને સુખ દુખની વાતો કરતા રહ્યા.  વરસોથી સંઘરી રાખેલી વાતોનો ખજાનો એકબીજા સામે ઠલવાતો રહ્યો.  અને મનમાં હળવાશ અનુભવાતી રહી. અનિલભાઇ તો મનોમન કુદરતનો આભાર માની રહ્યા. કે પોતે અહીં આવ્યા અને શીલાને મળી શકયા.

એક દિવસ અચાનક અનિલભાઇના મનમાં વિચાર આવ્યો. બે જણાં સારી રીતે રહી શકે  એટલું પેંન્શન તો પોતાને આવે છે. તો શા માટે શીલા સાથે ફરી એકવાર નવેસરથી જીવન શરૂ કરી શકાય ? એક દિવસ હિમત કરીને  મનની વાત  શીલા સામે વ્યક્ત કરી નાખી.

શરૂઆતમાં તો શીલા અચકાણી..  બે દિવસ અનિલભાઇ સાથે સતત વાત ચાલતી રહી. જેણે આપણી પરવા નથી કરી એવા સગાઓને કેવું લાગશે જોવાની પરવા હવે ઉમરે આપણે શા માટે કરવી જોઇએ ? એકબીજાનો સાથ મળી રહેશે અને એક વખતના પોતાના સપના પૂરા કરવાની કુદરતે તક આપે છે તો એને કેમ વધાવી લેવી ?  એનાથી વધારે રૂડું બીજું શું હોઇ શકે ?

અંતે એક દિવસ શીલા અને અનિલભાઇ આશ્રમના અન્ય વડીલોની હાજરીમાં લગ્નગ્રંથિથી બંધાઇ ગયા. આશ્રમના સંચાલકોએ બધી વ્યવસ્થા હોંશે હોંશે કરી. બધાએ ઉલટભેર તેમના લગ્નમાં ભાગ લીધો. તેમની જૂની પ્રેમકહાણી સાંભળી બધાએ વાહ..આનું નામ ઋણાનું બંધ.. જે તમને બંનેને અહીં ખેંચી લાવ્યું.. સાદાઇને બદલે સારી એવી ધામલ અને ધામધૂમ બધાએ કરી મૂકી. સ્ત્રીઓ શીલાબેનના પક્ષમાં ને પુરૂષો અનિલભાઇની સાથે રહ્યા. હોંશેભેર ગીતો પણ ગવાયા.. આશ્રમમાં જાણે ઉત્સવનો માહોલ જામ્યો. અનિલભાઇ અને શીલાબેન બધાની લાગણી જોઇ ગળગળા બની ગયા.  વરસો  પહેલા જે હસ્તમેળાપ થવો જોઇતો હતો..તે આજે પાંસઠ વરસની ઉમરે થયો ત્યારે પણ બંનેના મનમાં એક રોમાંચ અવશ્ય ઉભરાઇ આવ્યો. બધાની આંખો ભીની બની. સૂકાભઠ બની ગયેલા જીવનમાં ફરી એકવાર નવી કૂંપળૉ  ફૂટી ..વસંતનું આગમન થયું. અને બે જિંદગી હસી ઉઠી. અનિલભાઇએ બધાને પાર્ટી આપી..સરસ જમાડયા.

 અનિલભાઇએ અગાઉથી એક ઘર ભાડે રાખી લીધું હતું. બંનેને વિદાય કરતી વખતે સૌની આંખો છલકતી હતી. કન્યા વિદાય નહીં પણ એક પ્રૌઢ યુગલને  આશ્રમવાસીઓએ સ્નેહપૂર્વક વિદાય આપી. જાણે એક જીવતરની નવી દિશા ઉઘડી હતી. એક નવી કેડી કંડારાઇ હતી.બની શકે કાલે નાનકડી  કેડી કોઇ મોટો રસ્તો બની શકે જેના પરથી  અનેક લોકો ચાલી શકે ને એક નવી દિશા તરફ પ્રયાણ કરી શકે.આખરે સુખી થવાનો અને તે પણ પોતાની રીતે સુખી થવાનો અધિકાર તો દરેક પાસે હોવો જ જોઇએ ને ? લોકો શું કહેશે એ માનસિકતામાંથી બહાર આવવું જ જોઇએ અને પોતાની જિંદગી પોતાની રીતે જીવતા શીખવું જોઇએ.  કોઇ ખરાબ કામ કરતી વખતે લોકો શું કહેશે એ અવશ્ય જોઇએ પણ સારું કામ કરતી વખતે નહીં જ.

 

( સંદેશ વાત એક નાનકડી કોલમમાં પ્રકાશિત ) 

 

2 thoughts on “પાનખરે ફૂટી કૂંપળ

  1. સમય હંમેશા બદલાતો રહે છે સમય મુજબ માનવી પણ બદલાવને સ્વીકારે તે ખૂબ જરૂરી છે આવીવાર્તાઓ સમાજને નવી દિશા તરફ વાળે છે અને સહજ પરિવર્તન લાવી શકે છે નીલમ બેન ખૂબખૂબ અભિનંદન

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s