chapti ujas..199

ચપટી ઉજાસ..199

                                                                                      જીવનની સાર્થકતા..

ઉમંગી ફૈબાને આ રીતે ..આ સમયે અહીં મળીશ એવી  કલ્પના  તો સપનામાં યે નહોતી આવી.  હવે ફૈબાને આ જીવનમાં કદી મળાશે કે કેમ એ પણ  એક શંકા હતી. અને આજે ફૈબા..મારા વહાલા ફૈબા.. મારા જીવનનો આદર્શ ..  અમારી સામે ..મારી સાવ પાસે હતા. ત્રીસ વરસો તો કયાંયે ખરી પડયા. કેટલું બધું કહેવાનું  અને કેટલું બધું સાંભળવાનું હતું !

નીરજને ખબર હતી કે આજે હવે હું  ફૈબાને છોડીને અહીંથી કયાંય જઇ શકીશ નહીં. થોડીવાર પછી તેણે કહ્યું,

જૂઇ, મને લાગે છે આજે તું અહીં જ રોકાઇ જા..તમે નિરાંતે વાતો કરો.. સાંજ થવા આવી છે. હું જાઉં..છોકરીઓ રાહ જોતી હશે.

છોકરીઓ ? ફૈબાએ  આનંદથી  છલકાતા અવાજે પૂછયું.. અરે વાહ.. જૂઇ, તારી દીકરીઓ ? મારી જૂઇ આવડી મોટી થઇ ગઇ ? મને તો હજુ એ નાનકડી જૂઇ જ દેખાય છે.

મેં હસીને કહ્યું, ફૈબા… આપણે ત્રીસ વરસ પછી મળીએ છીએ. અને  હા.. મારે  એક બે નહીં પૂરી અગિયાર દીકરીઓ છે.  

અચાનક મને યાદ આવ્યું..આદત મુજબ હું અગિયાર બોલી ગઇ હતી..હવે તો દસ…મારી અમી તો…

મને અચાનક ઉદાસ થયેલી જોઇ ફૈબાને કશું સમજાયું  નહીં. પણ અત્યારે  તેમણે વધારે કશું  પૂછયું નહીં ને હું કશું બોલી નહીં.

નીરજ, એક કામ કર ને.. બધાને લઇને અહીં જ આવી જાવ.. મારી જૂઇની દીકરીઓને જોવાની મને કેટલી ઉતાવળ આવી છે એ કેમ સમજાવું ?

નીરજ જરા અવઢવમાં પડયો. કેમકે અમે એક બે નહીં આટલા બધા  હતા.

ફૈબા આજે પણ વગર કહ્યે  તે સમજી ગયા. 

અરે, અહીં પૂરી સો દીકરીઓ છે..માટે એવી ચિંતા કરવાની જરૂર નથી. અને આમ પણ  તમે કંઇ મહેમાન નથી જ.. આ તમારું ઘર ..તમારો હક્ક છે. જૂઇ..

મેં નીરજને કહ્યું ..ફૈબાની વાત સાચી છે. તું બધાને લઇને અહીં આવી જા.. હું તો હવે એક મિનિટ માટે પણ ફૈબા પાસેથી ખસી શકું તેમ નથી. એની તને પણ ખબર છે.

નીરજ બધાને લેવા ગયો. એ રાત્રે હું,  નીરજ, ફૈબા અને અસદ અંકલ આખી રાત મટકું યે માર્યા વિના બેઠા હતા. ત્રીસ વરસોનો અતીત ઉઘડતો જતો હતો. એની વાત કરતા તો વરસો વીતી જાય..શબ્દો ખૂટી જાય પણ ટૂંકમાં કહું તો..

ફૈબાએ ઘર છોડયું..દાદીમાએ ફૈબાની હાજરીમાં જ  તેના નામનું નાહી નાખ્યું હતું. તે જ ક્ષણે ફૈબાએ નક્કી કરી નાખ્યું હતું કે હવે તે કદી પાછું વાળીને નહીં જુએ.. અતીતના દરવાજા કયારેય નહીં ખખડાવે.. ભલે એને જીવનભર જવાળામાં શેકાતું રહેવું પડે..

અને એમણે પોતાનું પ્રણ પાળ્યું હતું. મનને વારંવાર માર્યું હતું. ઇચ્છાઓ દબાવી હતી. એ અને અસદ અંકલ બહું દૂર ચાલી ગયા હતા. બંને એ  પોતાનો સંસાર શરૂ કર્યો હતો. તેમને એક દીકરી થઇ હતી.. પણ કમનસીબે દીકરી બે વરસની થતા જ તેમને છોડી  ગઇ. ફૈબાને ખૂબ આઘાત લાગ્યો હતો. થોડો સમય અપસેટ રહ્યા હતા કમનસીબે ફૈબા  બીજી વાર  મા બની શકે તેમ નહોતા.

અને એક દિવસ …અનાથાશ્રમમાંથી એક દીકરી દત્તક લાવ્યા હતા. ત્યારે અનાથાશ્રમની દશા ..ત્યાંના બાળકોની પરિસ્થિતી તેમને મળતું વાતાવરણ તે બધું જોયું હતું. અને એક દિવસ તેણે અને અસદે એક નિર્ણય કર્યો હતો. પોતાના જીવનનું ધ્યેય નક્કી કર્યું હતું. જાણે એક મંઝિલ મળી ગઇ હતી. કામ અઘરું  જરૂર હતું. પણ અઘરા કામથી ફૈબા કયારે ડર્યા હતા ? પડકાર ઝિલવા એ તો ફૈબાનો સ્વભાવ હતો.

અસદ અંકલ અને ફૈબા વચ્ચે મિત્રતાનો..સખાનો સંબંધ  પાંગર્યો હતો. ધર્મ તેમની વચ્ચે કયારેય આડો નહોતો આવ્યો. સાચો ધર્મ..માનવધર્મ ને તેમણે સ્વીકાર્યો હતો..સમજયો હતો.

પછી તો કામ શરૂ થયું. ઘણી  મુશ્કેલીઓ આવી…આવતી રહી.. આર્થિકથી માંડીને અનેક પ્રશ્નો સામે ઉભા હતા. પણ જયાં ભાવના સાચી હોય..નિષ્ઠા સાચી હોય ત્યારે ગમે તેવા મોટા પ્રશ્નો પણ હલ થઇ શકે છે.

અનેક લોકોનો સહકાર મળતો ગયો. બે દીકરીઓથી શરૂ થયેલી આ સંસ્થા આજે સો દીકરીઓના કિલકિલાટથી ગૂંજે છે. અહીં કોઇ અનાથાશ્રમ નહોતું. દસ બંગલા હતા. અને દરેકમાં એક મા હતી..જેને દસ દીકરીઓ હતી. આખા પરિવારનું નામ ઝિલમિલ હતું. બધી દીકરીઓ પોતપોતાના ઘરમાં રહેતી હતી. પણ રોજ સવાર સાન્જ બધાની સહિયારી રહેતી. બધાની સ્કૂલ એક હતી. ઉમંગી  ફૈબા અને અસદ અંકલ સો દીકરીઓના દાદા, દાદી કે માતા પિતા જે નામ આપો તે બન્યા હતા. નવા નવા પ્રયોગો અહીં થતા રહેતા.. નિયમો હતા પણ એક મોટા પરિવારમાં હોય તેવા અને તેટલા જ નિયમો.. સ્નેહની હૂંફ હતી. કોઇ પણ ઘરની જેમ પ્રશ્નો  આવતા અને ઉકેલાતા રહેતા. ફૈબા અને ફૂઆને અહીં બધા કેટલા ચાહતા હતા એ મને અનુભવાયું.  ફૈબા મારી દીકરીઓને ભેટી પડયા હતા. દીકરીઓને પણ ફૈબા સાથે મજા આવી. નાનકડી શચીને ઉંચકી ફૈબા કહે,

મને મારી નાનકી જૂઇ મળી ગઇ. કહેતા ફૈબાની આંખો ભીની બની હતી.

મારા જીવનની  આખી વાર્તા સાંભળી ફૈબા કહે,

જૂઇ, તેં મારો વારસો જાળવ્યો. આજે મને તારે માટે ગર્વ થાય છે.

બસ.. મને બધું મળી ગયું. ફૈબાના આ શબ્દોને મારું જીવન સાર્થક બનાવી દીધું.

 

 

 

 

2 thoughts on “chapti ujas..199

  1. aa vakya e mane vicharta kari didho ….
    જૂઇ, તેં મારો વારસો જાળવ્યો. આજે મને તારે માટે ગર્વ થાય છે.

    Shu jui e pehle thi faiba no varso jalavyo hato ? shu ene ena faiba ni jem kyarey satya mate potano avaj uthavyo hato ?

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s