chapti ujas..193

 

ચપટી ઉજાસ.. 193..

                                                                             વી આર ફાઇટર..   

અમારી લડાઇ શરૂ થઇ ચૂકી હતી. અને સૌથી મોટી કમનસીબી એ હતી કે એમાં બહાદુરી પૂર્વક લડવા છતાં જીતવાની કોઇ આશા નહોતી. અને છતાં છેવટ સુધી લડવાનું પણ હતું. અમીને કોઇ વાતની શંકા ન જવી જોઇએ. અમી બહું સ્માર્ટ છોકરી હતી. કદાચ અમારી દસે દીકરીઓમાં સૌથી વધારે ડાહી..વધારે સમજુ અને વધારે સંવેદનશીલ.. એની પાસે  સાવ ખોટું બોલવું શકય નહોતું. એને થોડા દિવસોમાં જ ખબર પડી જવાની કે શંકા આવી જવાની.. એવું થાય અને એને આઘાત લાગે એવું અમે નહોતા ઇચ્છતા. પણ  સાવ  સાચું બોલવાનું યે શકય નહોતું. “ શહાણુ માણસ લાભત નાહિ.”  એવું વાંચેલું . અમારી અમી પણ એવી જ શાણી આક્કા  હતી ને ?

નીરજ સતત મારી સાથે હતો. અમી પોતાના રોગ વિશે  રોજ પૂછપરછ કરતી હતી. આમ પણ તેનું વાંચન સારું હતું. રીડર્સ  ડાયજેસ્ટથી માન્ડીને અંગ્રેજી, ગુજરાતી હીન્દી અનેક પુસ્તકો સાથે તેની દોસ્તી હતી. આમ તો અમારા ઘરમાં રોજ સાંજે બધા માટે લાઇબ્રેરી ટાઇમ જ હતો. બધી દીકરીઓને  વાંચવામાં રસ હતો. તેમને રસ પડે એવા પુસ્તકોથી અમારી લાઇબ્રેરી  ભરપૂર  હતી. અમીએ  કેન્સર સામે ઝઝૂમતા કિસ્સાઓવાળી અનેક   સત્ય ઘટનાઓ વાંચી હતી. એનાથી  વધારે વાર કશું છૂપાવી શકાય તેમ નહોતું જ.  અંતે અમે અમીને સાચું  પણ નહીં ને ખોટું નહીં પણ એમ અર્ધસત્ય કહ્યું. નીરજે જ એને કહેવાની હિમત કરવી પડી.  

જો, અમી બેટા..અમે તારાથી કશું છૂપાવવા નથી માગતા. તું અમારી બહાદુર દીકરી છે. કમનસીબે તને કેન્સર નીકળ્યું છે. પરંતુ તને ખબર છે આજે મેડીકલ સાયન્સ કેટલું  આગળ વધ્યું છે. આજે કોઇ પણ રોગ અસાધ્ય નથી રહ્યો. અને તારું  કેન્સર  તો હજુ એકદમ પ્રાથમિક તબક્કામાં છે. સો ટકા કયોરેબલ..તારે થોડો સમય હોસ્પીટલમાં રહેવું પડશે.. આપણે સૌએ મક્કમતાથી તેનો  સામનો કરવાનો છે. આપણે એને જરૂર ભગાડીશું.

કહેતા નીરજે મન ઉપર કેટલો કંટ્રોલ રાખવો પડયો હતો એ હું અનુભવી શકતી હતી.

પપ્પા..સાચું કહો છો ને મારું કેન્સર મટી શકે તેવું છે ? મને જે હોય તે સાચું જ કહેજો હોં..પ્લીઝ..

બેટા.. ખોટું જ કહેવું હોત તો કેન્સરનું નામ જ ન લેત ને ? બીજા કોઇ રોગનું નામ પણ અમે લઇ શકયા હોત..આ તારી મમ્મી ઢીલી થતી હતી એને પણ  મેં કહ્યું કે આપણી અમી કેવી બ્રેવ છે.. એની તને ખબર જ નથી. સાચી  વાત ને બેટા ?

યસ.. મમ્મી, પ્લીઝ.. તારે ઢીલું નથી થવાનું. હું કંઇ એમ મરી નથી જવાની. યાદ છે તે દિવસે રીડર્સ  ડાયજેસ્ટમાં મેં આ રોગ સામે લડતા બાળકની વાર્તા વાંચી હતી. હું પણ  તારી એવી જ બહાદુર દીકરી છું. હું કંઇ એમ ગભરાતી નથી. પણ મમ્મી, પ્રાચી કે પરી કોઇને કહેતા નહીં .એ બધા તો સાવ ઢીલા છે. આ રોગ વિશે ફકત હુ, તું ને પપ્પા  જ જાણીએ.. ઓકે ? અરે, મારે તો મમ્મીને પણ નહોતું જણાવવા દેવું. પણ હવે મમ્મીને તો ખબર પડી  ગઇ છે..એટલે શું થાય હેં ને પપ્પા ?

નીરજે માથું હલાવી હા પાડી. અમી તો નીરજને સૌથી વધારે વહાલી હતી.

છછલકાતી આંખ અમીની નજરે ન ચડી જાય માટે નીરજ

બેટા, હું જરાક ડોકટરને મળીને આવું છું.. કહેતો બહાર નીકળી ગયો. મને ખાત્રી હતી કે હવે બહાર જઇને એની આંખો ધોધમાર વરસવાની..

ત્યાં નર્સ કોઇ ઇંજેક્શન દેવા આવી. તેણે હસીને અમીને કહ્યું ,

બેટા, ગભરાતી નહીં હો તારો તાવ તો આપણે ચપટી વગાડતા ભગાડી દેશું..

સીસ્ટર, તમારે મારો તાવ  નહીં..મારું કેન્સર ભગાડવાનું છે. કહેતા  અમી હસી પડી.

સીસ્ટર બાઘાની જેમ મારી સામે જોઇ રહી.

મેં કહ્યુ, યેસ સીસ્ટર અમે અમીથી કશું નથી છૂપાવ્યું.. અમારી દીકરી કેવી બહાદુર છે તે તમને ખબર નથી.  આમ પણ એનું કેન્સર પ્રાયમરી સ્ટેજમાં છે એથી અમારે ડરવાનું  કોઇ કારણ નથી. આપણે બધા મળીને એને કયાંય તગેડી મૂકીશું..

નર્સ સમજી ગઇ અને હકારમાં માથું હલાવી હસીને બોલી..

યસ..અમી..વી આર ફાઇટર..અને આપણે જીતીશું. અમી સાથે કેટલી યે વાતો કરતા કરતા તેણે અમીને ઇંજેક્શન આપી દીધું.

અમીએ હસીને કહ્યું,

 ‘સીસ્ટર મને ઇંજેક્શન આપવા માટે તમારે વાતો ચાલુ રાખીને મારું ધ્યાન બીજે દોરવાની જરૂર નહીં પડે. હું ઇંજેક્શનથી ડરતી નથી.

સીસ્ટર મારી સામે જોઇ રહી. પછી હસીને બોલી

વાહ!  તમારી દીકરીએ તો મને બરાબરની પકડી  પાડી. સો સ્માર્ટ..

અમીની આંખો ઘેરાતી હતી. એમાં દવાનું ઘેન ભર્યું હતું. બેટા, તું થોડીવાર સૂઇ જા..અને સાંજે તારા માટે શું બનાવીએ ? તારે શું ખાવું છે ?

મમ્મી, તને તો ખબર છે મને બધું  જ ભાવે છે. એ બધા નખરા મીલીને અને પરીને છે.

હું એને કેમ સમજાવું ? કે હવેથી અમારે  એને ગમે તે જ બધું કરવું છે. કેમકે આ સુંદર પૃથ્વી પર તેની પાસે બહું  વધારે સમય નથી.

હું મૌન બનીને અમીને માથે હાથ ફેરવતી રહી. અમી સૂઇ ગઇ તેણે મારો હાથ જોશથી પકડી રાખ્યો હતો એ વિશ્વાસ સાથે કે માના હાથમાંથી તેને કોણ છોડાવી શકવાનું હતું  ? પણ….         

2 thoughts on “chapti ujas..193

  1. હું મૌન બનીને અમીને માથે હાથ ફેરવતી રહી. અમી સૂઇ ગઇ તેણે મારો હાથ જોશથી પકડી રાખ્યો હતો એ વિશ્વાસ સાથે કે માના હાથમાંથી તેને કોણ છોડાવી શકવાનું હતું ? પણ
    ખુબ જ હ્રદય સ્પર્શી …આંખમાં આવતા આંસુ હું ના રોકી શકી..

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s