દીકુ ઊડી ગયો..

દીકુ ઉડી ગયો…

 

 ઘરની સામેનું  તળાવ વરસોથી  એમ જ મૌન ઓઢીને સૂતુ હતુ.  હવાની કોઇ લહેરખી  એના  ભીતરી  જળને જગાડી  નહોતી શકતી. કોઇ વમળો કે ઉથલપાથલ વિના પાણીથી છલોછલ ભરેલું તળાવ દૂર દૂર ઉડતા વિમાનોને તાકતું રહેતું. કુબેરભાઇ અને દીવાબહેન એક સન્નાટો ઓઢીને એ  વિમાનોની ઘરઘરાટી સાંભળતા બાલ્કનીમાં  બેસી રહેતા.

 પણ આજે સવારે જળ જરીક ખળભળ્યા હતા. વહેલી સવારે રોજના નિયમ મુજબ બાલ્કનીની પાળી ઉપર પંખીડાઓને ચણ  નાખવા કુબેરભાઇ આવ્યા.

‘ દીવા, જરા જો તો ખરી..’

પતિની બૂમે હાંફળા ફાંફળા  દીવાબહેન દોડી આવ્યા.  જોયું તો બાલ્કનીમાં  એક નાનકું બુલબુલ  જખ્મી હાલતમાં પડયું હતું.

‘ ઓહ..બિચારાને લાગી ગયું લાગે છે. ‘ દીવાબહેનના અવાજમાં ચિંતા ભળી. 

‘ એક મિનિટ’  કહેતા તે   ઝડપથી અંદર ગયા.

બીજી જ મિનિટે  પાણી, રૂ અને કોઇ દવા લઇને હાજર..

નીચે બેસી પતિ પત્નીએ  ધીમેથી બુલબુલને હાથમાં  લીધું.  બુલબુલ  જરીક કણસ્યું.  દીવાબહેને હળવે હાથે એનો ઘાવ પાણીથી  ધોયો. થોડું લોહી  નીકળ્યું હતું. એ સાફ કર્યું. દવા લગાડી રૂ નું પોતું મૂકયું. પછી બે હાથે ઉંચકી.. સંભાળપૂર્વક ઘરમાં અંદર લાવ્યા.

રોજ તેનો ઘા તપાસીને  કોઇ કુશળ  સર્જનની જેમ એનું ડ્રેસીંગ  કરતા દીવાબહેન દવા લગાવે ત્યારે કુબેરભાઇની સૂચના અચૂક આવે જ.

જોજે..જરા ધીમે..હળવે હાથે..દુ:ખે નહીં.. એ બિચારો આપણી જેમ “  ઓય મા ”  નથી કરી શકવાનો..

હા..હા…મને ખબર પડે છે.’  સામેથી મીઠો છણકો આવતો.

  રોજ રોજ  પતિ પત્નીની ભીતરમાં  કશુંક..કદાચ જિંદગી ઉમેરાતી હતી.

 બુલબુલ હવે દીકુ હતો.  દીવાબહેનનો દી અને કુબેરભાઇનો કુ એટલે કે દીકુ..  

કુબેરભાઇ પક્ષીઓ વિશેની કેટલીયે બુક લાવ્યા હતા. એમાંથી  બુલબુલની ખાસિયતો વાંચી સંભળાવતા. દીવાબહેન મીઠું   મલકતા રહેતા..

‘ એમ કંઇ ચોપડીઓ વાંચીને છોકરા ન ઉછેરાય.  હું મા છું  મને ખબર પડે છે. ‘

શબ્દોની સાથે જ અચાનક  મૌનનું પતંગિયું ઊડીને બંનેની વચ્ચે બેસી જતું.

 ત્યાં  દીકુ કલબલાટ કરી મૂકતો.  અને બંને  સફાળા જાગીને  દીકુની સેવામાં લાગી જતા.

ધીમે ધીમે દીકુનો ઘાવ રૂઝાવા લાગ્યો. દીકુને શું ભાવે છે.. દીકુને શું ગમે છે. આજે દીકુએ ખાવામાં કેવા નખરા કર્યા.. કેટલો  મનાવવો   પડયો   ત્યારે ભાઇસાહેબે ખાધું. વગેરે વાતો થાકયા સિવાય અખૂટ રસથી થતી રહેતી.   

  હવે દીકુ ધીમે ધીમે ઘરમાં ફરતો થયો  હતો. દીવાબહેનની આગળ પાછળ  ઘૂમતો  રહેતો.  કદીક દીવાબહેનના હાથની પાલખીમાં બિરાજમાન થઇને તો કદીક કુબેરભાઇના ખભ્ભા પર બેસીને  રાજા મહારાજાની માફક સવારી કરતો.   દીવાબહેન એને ખોળામાં સૂવડાવીને એનો ઘા સાફ કરીને દવા લગાડે ત્યારે   એવો  તો ડાહ્યો  ડમરો બની જતો.  જરાયે ન હલે કે  ન ડૂલે..કદીક એનો ઘા  સાફ કરતા દીવાબહેનના હાથ એકાદ ક્ષણ રોકાઇ જાય છે. આંખો સામે કોઇ પાતળું તરલ આવરણ…એ આવરણની આરપાર કોઇની વણવિસરાયેલી  સ્મૃતિઓ….  

 થંભી ગયેલા સમયને એકાએક પાંખો ફૂટી છે. રૂડા રૂપાળા દિવસે પાંખો પહેરીને ફરફર ફૂ….  

 હીંચકા પર કુબેરભાઇ અને દીવાબહેન બંનેની સાથે દીકુભાઇ બરાબર ગોઠવાઇ જાય છે. સામેના તળાવના જળ તો ખળખળ..ખળખળ.. ઘરમાં  ખુશીએ ડેરા નાખ્યા છે.

કુબેરભાઇએ એક વાર દીકુ  માટે  સરસ મજાનું  પિંજરૂ  લાવવાની  વાત  કરી.  દીવાબહેન એવા તો ગિન્નાયા. મારા દીકુને પિંજર ન ગમે.  આ આખું ઘર એનું  આકાશ છે. એમાં એ  મોજથી રહેશે..ફાવે ત્યાં ફરશે..ગીતો ગાશે ..કિલ્લોલ કરશે.  આપણે એ જોઇને હરખાશું.. એને માટે  એક લાડી  પણ લાવીશું. એના  બચ્ચા થશે ને આપણને  તો  ઘડીભર નવરા નહીં બેસવા દે.. ધમાલ  કરીને ઘર આખું  વેરણછેરણ કરી  મૂકશે.. ભલે કરતા. બાલુડા  ધમાલ મસ્તી નહીં કરે તો બીજું કોણ કરવાનું ?

 દીવાબહેનના શબ્દોમાં જીવતરનો કસુંબી રંગ ઉઘડી ઉઠે. હાથ દીકુને પંપાળતા રહે. કીકીઓમાં ફરી એક્વાર નવપલ્લવિત   સપનાંના દીપ ઝગમગ..ઝગમગ..

  એક માની  આંખોના ઉજાસથી કુબેરભાઇ આખ્ખા ને આખ્ખા ઝળાહળા….   

દીકુ હવે સાવ સાજો નરવો… ને જબરો તોફાની બની ગયો છે. એને  આખો વખત  બાલ્કનીમાં જ દોડવું હોય છે. બારણું બંધ કરે એટલે એની ચીસાચીસ ચાલુ થઇ જાય. દીવાબહેન થાકી જાય. પણ માને તો એ  દીકુ શાનો ?

આજે સવારે દીવાબહેનની આંખ ખૂલી ત્યાં  દીકુ કયાંય ન દેખાય.દીવાબહેન  હાંફળાફાંફળા…  

‘ જલદી ઉઠો..દીકુ કયાં ? ‘

‘ અરે, કયાં જશે ? એ નટખટ અહીં જ કયાંક આંટા ફેરા કરતો  હશે.  

‘ પણ મેં બધે જોઇ લીધું .. દીકુ કયાંય નથી. રડમસ અવાજે દીવાબહેન બોલી ઉઠ્યા.

આ બારણું ખુલ્લું રહી ગયું હતું ? કહેતા કુબેરભાઇ બાલ્કનીમાં દોડયા..એમની પાછળ પાછળ દીવાબહેન.. 

બંનેની નજર એકી સાથે સામે ગઇ. દીકુભાઇ સામેના મસમોટા  ઝાડ પર બેસીને  મજાના  ઝૂલા ખાતા હતા. કુબેરભાઇએ બૂમ પાડી..

’ બસ..દીકુ  બહું થયું. હવે જલદી આવી જા..તારી માને તું  ઑળખે છે ને ? ‘

દીવાબહેન અધીરતાથી  આશાભરી નજરે દીકુ સામે તાકી  રહ્યા. 

દીકુ ઊડીને દીવાબહેન પાસે આવ્યો. તેના ખભ્ભા પર બેઠો. જરીક કલબલાટ કર્યો. દીવાબહેન હરખાયા..ત્યાં  તો બીજી  જ પળે દીકુ ફફરર ફૂ..ઉંચે આકાશમાં,  દૂર દૂર ક્ષિતિજને પેલે પાર  ઉડયે જ જાય છે..ઊડયે જ જાય છે. દીવાબહેન દીકુ દીકુની રાડ પાડી ઉઠે  છે. પણ તેમનો અવાજ દીકુ   સુધી પહોંચતો  નથી.

દીવાબહેનની  આંખો છલક છલક..આજે ફરી એક્વાર એમનો દીકુ ઉડી ગયો હતો. તળાવના જળ ફરી એકવાર જંપી ગયા. 

( મમતા માસિકમાં પ્રકાશિત વાર્તા એપ્રિલ ૨૦૧૩ )

5 thoughts on “દીકુ ઊડી ગયો..

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s