જીવનની ખાટી મીઠી..

 

માય પાપા  ઇઝ ગ્રેટ..( જીવનની ખાટી મીઠી )

ડો.માધવ શહેરના જાણીતા અને માનીતા ચાઇલ્ડ સ્પેશ્યાલીસ્ટ હતા. તેમના હાથમાં કુદરતે જાણે યશરેખા દોરી હતી. તેમના હાથે આજ સુધી કોઇ કેસ કદી નિષ્ફળ નહોતો ગયો. મરણ પથારીએ પડેલું બાળક પણ તેમના ક્લીનીકમાં આવે એટલે ત્યાંથી  હસતું રમતું થઇને જ જાય એવી લોકોને શ્રધ્ધા હતી.  અને સદનસીબે આજ સુધી લોકોની એ શ્રધ્ધા  ખોટી નહોતી પડી.  તેમની પત્ની માધવી જોકે ડોકટર તો નહોતી. પણ રોજ સાંજે પતિની હોસ્પીટલમાં એક રાઉન્ડ તે જરૂર લગાવતી. કોઇ ગરીબ દર્દીને કોઇ જરૂરિયાત હોય અને માધવીને જાણ થાય તો તે અચૂક પૂરી થતી. દર્દીના માતા પિતા સાથે હસીને વાત કરવી, તેમને સાંત્વના આપવી , તેમના દુખમાં ભાગ લેવો એવું બધું કામ  માધવીને ખૂબ ગમતું. બાળકો માટે તેના હૈયામાં સાચો સ્નેહ છલકતો રહેતો.  સાવ  સ્વાભાવિક રીતે જ આ દંપતીને  લોકોની શુભેચ્છા અને મૌન આશીર્વાદ મળતા રહેતા. તેમને પોતાને પણ સંતાનમાં એક પુત્ર ધ્રુવલ હતો. પોતે માતા પિતા હતા  અને તેથી બીજા માતા પિતાની સ્થિતી સમજી શકતા. કદીક કોઇ બાળદર્દીના માતા પિતા આકરા  શબ્દો બોલી જાય  ત્યારે પણ તેમની વ્યથા સમજી શકતા.  પૈસાની શ્રીમંતાઇની સાથે સાથે સંસ્કારની શ્રીમ્ંતાઇનો  પણ તેમનામાં અભાવ નહોતો. અને આજના સમયમાં તો  એ બહું મોટી વાત હતી. એક જમાનામાં  ડોકટર અને શિક્ષકનો વ્યસાય નોબલ… ઉમદા વ્યવસાય ગણાતો. આજે તે સંપૂર્ણપણે પ્રોફેશનલ બની ગયો છે. એવા સમયમાં કયાંક કોઇ ખૂણે હજુ આવા ડોકટર દેખા દેતા રહે છે અને માનવતા મહેકતી રહે છે.

ધ્રુવલ પણ  સમય મળે ત્યારે મમ્મી સાથે અહીં આવતો રહેતો. પપ્પા  શું કરે છે..કેમ કરે છે તે જોવામાં..જાણવામાં તેને બહું રસ પડતો. તે હમેશા કહેતો.. ‘

પપ્પા.. હું પણ મોટો થઇને તમારા જેવો ડોકટર બનીશ.. “ માય પાપા ઇઝ ગ્રેટ.. “ તે ગર્વથી કહેતો.

‘ એંડ માય સન વીલ બી ગ્રેટર.. ‘

ડોકટર માધવ હસીને પુત્રને જવાબ આપતા.. ધ્રુવલ હવે બાર વરસનો થયો હતો. તેની પ્રગતિ જોઇ માધવ અને માધવી બંને હરખાતા. પુત્રની પ્રગતિના શમણાં તેમની આંખોમાં ઉછરતા રહેતા.

પણ  જીવનમાં દરેક શમણાં હમેશા સાચા જ પડે  છે તેવુ કયાં શકય બનતું  હોય છે ? કાળની એકાદ ક્રૂર થપાટ ભલભલાના શમણાં ઝૂંટવી લે છે.

આજે રવિવાર હતો. ધ્રુવલની સ્કૂલમાં ક્રિકેટ મેચ હતી. ધ્રુવલ  પણ સ્કૂલ ટીમમાં હતો. અને તેની ટીમ જીતી હતી. ખુશખુશાલ ધ્રુવલ તેની સાઇક્લ પર ઘેર પાછો ફરતો હતો ત્યાં જ… એક ટૃક તેની સાઇકલ સાથે જોશથી અથડાયો. અને ધ્રુવલ કયાંય ફંગોળાઇ ગયો. અને કોઇ કશું કરી  શકે તે પહેલા  બે જ મિનિટમાં તેનું પ્રાણપંખેરું ઊડી ગયું. ધ્રુવલના મિત્રો પણ તેની સાથે જ હતા. તે બધા હેબતાઇ ગયા. કોઇએ જલદી જલદી ધ્રુવલને ઘેર સમાચાર આપ્યા.

ડોકટર માધવ અને તેમના પત્ની બેબાકળા બનીને દોડયા. પણ અનેકને જીવતદાન આપી શકનાર ડોકટર આજે પોતાના વહાલસોયા દીકરા માટે કશું કરી શકે તેમ નહોતા. કુદરતે એવી કોઇ તક જ નહોતી રહેવા દીધી. પતિ પત્ની  બંને હેબતાઇ ગયા હતા. ઘડીકમાં આ શું થ ઇ ગયું ? તેમના હર્યાભર્યા સંસારને  આ કોની નજર લાગી ગઇ ? 

સત્ય ગમે તેવું  અકારું..અળખામણું લાગતું હોય તો પણ માનવીને સ્વીકારવું જ પડતું હોય છે ને ?  આજે ડોકટર માધવને પણ  જીવનનું આ કપરૂં સત્ય સ્વીકારવું પડયું. આ કારમો ઘા જીરવવવો કયાં આસાન હતો ? સગા વહાલાઓ..મિત્રો ભેગા થઇ ગયા. માધવીનું કારમું કલ્પાંત ભભલાની આંખમાં પાણી લાવી દેતું હતું.

સાંજે એકના એક પુત્રને અગ્નિદેવતાને સોંપી ડોકટર લથડતી ચાલે  ઘેર પાછા ફર્યા. પત્નીનો..એક માનો  સામનો કરવાની આજે તેમનામાં હિમત નહોતી. ભાંગેલા તન, મન સાથે નિરાશ બનીને  બધા સ્વજનો સાથે તે બેઠા હતા.

ત્યાં તેમની જ હોસ્પીટલમાંથી ફોન આવ્યો. તેમનો એક દર્દી… અમર  જે દસેક વરસનો છોકરો હતો તેની તબિયત અચાનક ખૂબ બગડી હતી. અને કેસ સીરીયસ બની ગયો હતો. ડોકટરની તાત્કાલિક જરૂર હતી. ડોકટર માધવના  એક મિત્રએ ફોન લીધો અને કહ્યું કે બીજા કોઇ ડોકટરને બોલાવી લો..આજે ડોકટર માધવ આવી શકે તેમ નથી. એટલું કહીને મિત્રએ ફોન મૂકી દીધો.

ડોકટર માધવ સાવ અવાચક જેવા બની ગયા હતા. ત્યાં થોડી વારમાં અમરની માતા આવી. ડોકટર માધવને પગે લાગીને રડતા રડતા તેણે કહ્યું..

’ સાહેબ, મને ખબર છે અત્યારે મારે તમારી પાસે અવાય નહીં..પણ મારા દીકરાને તમે એક જ  બચાવી શકો એમ છો..ડોકટર પ્લીઝ.. તમારો દીકરો તો ચાલી ગયો છે..પણ મારો દીકરો હજુ જીવે છે..તેને બચાવી લો..ડોકટર બચાવી લો..

રડતી કકળતી માતા એકી શ્વાસે ન જાણે શું યે બોલી રહી હતી. ડોકટર માધવની નજર સામે ઘડીકમાં પોતાનો પુત્ર ધ્રુવલ અને ઘડીકમાં બીમાર અમરનો ચહેરો દેખાતો હતો. બંને ચહેરા  જાણે સેળભેળ થઇ રહ્યા હતા.

અમરની માતાનું કલ્પાંત ચાલુ હતુ. બે ચાર મિનિટ એમ જ મૌન વીતી રહી. ડોકટર માધવના મિત્ર તે બેનને ખીજાઇને  પાછી મોકલવા જતા હતા. ત્યાં ભીની આંખો લૂછી નાખી ડોકટર માધવ ઉઠયા.

‘ ચાલ, બહેન..કહેતા તે અગળ ચાલતા થયા. સૌ જોઇ જ રહ્યા.

ડોકટર માધવના કાનમાં જાણે પુત્રના શબ્દો પડઘાઇ ઉઠયા.

“ માય પાપા ઇઝ ગ્રેટ..”  

( સ્ત્રીમાં પ્રકાશિત કોલમ )

 

2 thoughts on “જીવનની ખાટી મીઠી..

  1. DRD,Jay Shree Krishna.Wish u a wonderful evening as it passes….how r u?i hope u r healthy by body n wealthy by by mind.the real truth of good doctor is that to serve people at any cost!! I really proud for my Parents who both doctors n always help who come their hospitals!! while i was reading story i went to my childhood& my young days……so many incidents i remembered!!That’s why for me they r my “Vasudev-Devki”!! God bless them both.N yes…God bless u too!!thanks for reminding me that good,gr8,memories!!!

    Like

  2. આપણે ભલે કહીએ, “માનવતા મરી પરવારી નથી”, પણ આટલા મોટા સેવાભાવી ડોક્ટર, આવા સમયે હૃદય ઉપર કેટલો બધો પથ્થર મુકીને “અમર”ને બચાવને બચાવવા ગયા હશે….???? આ ડોક્ટર ખરેખર ધન્યવાદને પાત્ર છે.

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s