વાત એક નાનકડી..

મૈત્રી..

‘ તમે એકવાર પ્રયત્ન તો કરી જુઓ.. કદાચ આ વખતે બા અહીં આવવા તૈયાર થઇ પણ જાય.. ત્યાં એકલા રહે તો આપણને પણ એમની  ચિંતા તો થાય ને ? અહીં આવીને પૌત્ર, પૌત્રી સાથે આનંદ  કિલ્લોલ કરે તો એમને પણ સારું લાગે..હવે બાળકોને લીધે એમને પહેલાની જેમ અહીં એકલું પણ  નહીં  લાગે.મૂડી કરતા વ્યાજ બધાને વધારે વહાલું હોય ને ? એમને પણ મન થતું જ હશે ને પૌત્ર, પૌત્રી  સાથે રહેવાનું..’  

પંથીએ દીપેનને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કરી જોયો. દીપેન ને પણ મન તો હતું જ કે બા અહીં આવે તો બાળકોને દાદીનો પ્રેમ મળે.. બા અહીંના સીટીઝન તો બની જ ગયા હતા. તેથી વીઝાનો કે એવો કોઇ પ્રશ્ન નહોતો. બા ધારે તેટલું રોકાઇ શકે તેમ હતા. પણ બા ધારે તો .. વચ્ચે તેર મણનો તો આડો આવતો હતો એનું શું ?

અને આ તો ની પાછળના કારણથી પણ પોતે કયાં અજાણ હતો ? બા  અહીં  હતા  ત્યારે પત્નીએ તેમની સાથે જે વર્તન કર્યું હતું એ નહોતા બા ભૂલી શકયા કે નહોતો પોતે ભૂલી શકયો. ખાસ્સો ઝગડો પણ પત્ની સાથે કર્યો હતો. પણ પંથી સુધરી શકે એવી કોઇ શકયતા નહોતી દેખાતી. અંતે પોતે જ બાને દેશમાં મૂકી આવ્યો હતો. બા ત્યાં જ વધારે સારી રીતે રહી શકશે એ વિશ્વાસ હતો.  બાને પૈસાની  કોઇ તકલીફ ન પડે એની વ્યવસ્થા કરી આવ્યો હતો. એક મિત્રને બાનું ધ્યાન રાખવાનું સૂચન પણ  કરી આવ્યો હતો.બાએ શાંતિથી કહ્યું હતું,

બેટા, તું તારે તારી જિંદગી સારી રીતે જીવ.. મને અહીં કોઇ વાંધો..કોઇ તકલીફ નથી. વહુનો સ્વભાવ કંઇ હું કે તું બદલી શકીએ એમ નથી.. જેવી લેણાદેણી.. તું મનમાં  ઓછું  ન આણીશ..તેં તારાથી બને એ બધું કર્યું જ છે. ભાઇ, મારે લીધે તારો સંસાર બગાડીશ નહીં. જરૂર પડશે ત્યારે તું આવવાનો જ છે. એની મને ખાત્રી છે. અને હું કંઇ હજુ એવી ઘરડી નથી થઇ ગઇ. અને ભગવાનની દયાથી  શરીર ચાલે છે..એટલે મારી ચિંતા કર્યા સિવાય બેટા, તું સુખી રહે.

ભીની આંખે દીપેન બા સામે જોઇ રહ્યો હતો. બાની આંખોમાં નર્યું વહાલ નીતરી રહ્યું હતું. બા હજુ તો સાઠ વરસના થયા હતા. બાપુજીનો સાથ  બહું વહેલો છૂટી ગયો હતો. પોતે જિંદગી સારી  રીતે જીવી શકે માટે માએ દીકરા સાથે રહેવાનો મોહ છોડયો હતો.. અને એકલતાને વહાલી કરી હતી. એ પોતે સારી રીતે જાણતો હતો. અને બાની વાત સ્વીકારીને દીપેન કમને પાછો ફર્યો હતો.

અને હવે પત્નીએ બાને લાવવા માટે જિદ કરી હતી. અને એ જિદની પાછળનું કારણ એ સારી રીતે જાણતો હતો. બે બાળકોને ડે કેરમાં મૂકવાના ખર્ચા કરતા બાનો ખર્ચો ઓછો જ આવવાનો હતો. એની ગણતરી પત્નીએ કરી લીધી હતી. અને બા સાથે રહેવાથી બીજા અનેક કામોમાંથી  પણ છૂટકારો મળવાનો હતો. બાનો સ્વભાવ પોતે જાણતો હતો. બા  બેસી રહે એવી હતી જ નહીં. હવે છોકરાઓ નાના હોવાથી  પંથીને  એક ફુલ ટાઇમ આયાની જરૂર પડી હતી. અને એથી જ બાની ચિંતા જાગી હતી. એ વાત ન સમજે એવો બુધ્ધુ પોતે નહોતો જ. શરૂઆતમાં તો  દીપેને બહું દાદ ન આપી. પણ  પત્ની લીધી વાત મૂકે તેમ નહોતી. અને અંતે દીપેને એક વાર દેશમાં જઇ બાને વાત કરી જોવાનું નક્કી કર્યું. ઉંડે ઉંડે એક આશા પણ હતી કે બાને પણ કદાચ બાળકો સાથે રહેવાનું ગમશે .. અને તો પોતે બા ઉપર કોઇ વધારે બોજો ન આવે એનું ધ્યાન રાખશે. ત્યાં ગયા પછી બાની સાથે વાત કરીને નક્કી કરીશ. એમ વિચારી તેણે પત્નીની વાત કબૂલ કરી.

‘ જો,  પંથી, અહીંથી બાને એકલા આવવાનું કહીશું તો તને ખબર છે કે બા  ના જ પાડવાના છે. હું જાતે જઇને  બાને સમજાવીને તેડી આવું તો જ કદાચ બા આવે.’

હા.. એ વાત બરાબર છે. પણ કદાચ નહીં  બાને ગમે તેમ કરીને લાવવાના જ છે.  હવે મારે બાને એકલા નથી રાખવા.. ‘

અને દીપેન બાને તેડવા દેશમાં આવ્યો.

પુત્રને આવેલો  જોઇ બા રાજી રાજી થયા.

‘ બેટા, ટાઇમ લઇને આવ્યો છે ને ?

હા..બા પૂરા વીસ  દિવસ રોકાવાનો છું. પોતે શા માટે આવ્યો છે એની કોઇ સ્પષ્ટતા દીપેને  કરી નહીં. પહેલા બાનું મન તો જોવા દયો. બાની ઇચ્છા  વિરુધ્ધ તેને કશું  જ નહોતું કરવું. બા જેમાં  ખુશ રહે એમ જ પોતે કરશે. આજે જ કયાં ઉતાવળ છે ?

બાએ પ્રેમથી દીકરાને ભાવતો શીરો, બટાટાવડા  બનાવવામાં પડી ગયા હતા.

ત્યાં બાજુવાળા રોહિતભાઇ આવ્યા,

કેમ, મધુબેન, દીકરો આવી ગયો ને ? આજે તો તમારે ગોળના ગાડા ને ? હાથમાં રહેલ થેલો  રસોડામાં મૂકતા રોહિતભાઇ હસીને બોલ્યા. આજે શું  જમાડવાના છો દીકરાને  ?

બસ..જુઓ આ એની જ તૈયારી ચાલે છે. તમે આ શું લાવ્યા ?

 તમે  એકવાર કહ્યું હતું ને કે દીપેનને  શીખંડ બહું વહાલો છે ..એટલે શીખંડ અને આ થોડો નાસ્તો લેતો આવ્યો. અને લાવો, રસોડામાં  શું  મદદ કરાવું ?

હા, શીખંડ લાવ્યા એ સારું કર્યું. હું તો સાવ ભૂલી ગઇ હતી. લો, કરાવવું જ હોય તો આ બટાટા છોલી આપો.. આમ પણ એ કામ તમને સારું  આવડે છે. ‘

અને રોહિતભાઇ રસોડામાં બટાટા છોલાવવા લાગ્યા. અને સાથે સાથે દીપેન સાથે પણ વાત કરતા રહ્યા. દીપેનને નવાઇ તો લાગી. બા આમ કોઇ સાથે આટલી નિકટતાથી વાત કરી શકતા હતા..? પણ એ કશું બોલ્યો નહીં. રસોઇ થઇ જતા રોહિતભાઇ પણ તેમની સાથે જ જમ્યા. જમતી વખતે  હસતા હસતા અનેક વાતો થતી રહી. દીપેનેને પણ સારું લાગ્યું. મમ્મી કેવી ખુશ રહે છે.

અને દસ દિવસ એમ જ વીતી ગયા.

દીપેને  હજુ સુધી બાને કશું પૂછ્યું નથી. પત્નીના ફોન રોજ આવતા રહે છે. તમે બાને વાત કરી ? બા આવે છે ને ? એમને લઇને જ આવવાનું છે.  તે દિવસે બા  બેઠા હતા. રોહિતભાઇ પોતાને ઘેર ગયા હતા. ત્યાં અચાનક બા બોલ્યા,

દીપેન, તને એમ થતું હશે કે આ રોહિતભાઇ વળી કોણ છે ? અને રોજ અહીં  આપણે ઘેર શા માટે જમે છે ?  શું સંબંધ છે એને આપણી.. મારી સાથે ?

બેટા,  રોહિતભાઇના પત્ની ગયા વરસે મરી ગયા પછી તે સાવ એકલા થઇ ગયા હતા. રસોઇ કરવાવાળી બાઇ કોઇ દિવસ આવે..કોઇ દિવસ ન આવે..અને આ ઉમરે  બહારનું ખાઇને તેમની તબિયત બગડતી હતી. મારાથી એ જોવાયું નહીં. એટલે એક દિવસ હિમત કરીને તેમને અહી જ જમવાનું કહ્યું. એકથી બે ભલા.રોહિતભાઇ કહે, પેઇંગ ગેસ્ટ તરીકે જમાડો .પૈસા લો તો જ જમું.

મને ખબર હતી કે એ વિના તે નહીં માને. એટલે મેં હા પાડી. બે ચાર મહિના પૈસા પણ લીધા.. પણ પછી તો રોહિતભાઇ ઘરના બની ગયા. દીપેન, નેહના કયા માળા કયારે બંધાઇ જાય છે કોને ખબર છે ? ઘરની બધી વસ્તુઓ એ લેતા આવે છે. બહારના બધા કામ એ કરે છે. હું રસોઇ કરું છું. રોહિતભાઇ પણ ઘણીવાર મદદ કરાવે છે. સાંજે જમીને પોતાને ઘેર જાય છે. બેટા, તને કંઇ અજુગતું તો નથી લાગતું ને ? અમારા સંબંધમાં..અમારી મૈત્રીમાં  કોઇ પાપ નથી.. એવી કોઇ ભાવના અમારા બેમાંથી કોઇના મનમાં નથી. સમાજને જે કહેવું હોય એ કહે..મને કોઇની પરવા નથી.  બેટા, આ કયો સંબંધ છે એની મને  પણ  ખબર નથી. પણ તું…. 

બાને વચ્ચે જ બોલતા અટકાવીને દીપેન ભાવથી બોલ્યો,

બા.. કોઇ ખુલાસા કરવાની જરૂર નથી. હું  તારી અને રોહિતભાઇની આંખ અને અંતર બંને વાંચી  શકયો છું. આવી નિર્મળ મૈત્રી  તો કોઇ નસીબદારને જ મળે. દરેક સંબંધને એક જ દ્રષ્ટિથી જોવાતો નથી. બા, તારી જિંદગી તને ગમે એ રીતે તું જીવી શકે છે. એકવાર એ વાકય તેં મને કહ્યું હતું. આજે એ જ વાત હું તને કહું છું. બા, હું તો ખુશ છું..હવે તું એકલી નથી. અને ભવિષ્યમાં કયારેય પણ  આ સંબંધને કોઇ નામ આપવાની ઇચ્છા થાય તો પણ હું ખુશ થઇશ.

ના..બેટા, તારા બાપુજીને હું કદી ભૂલી શકું એમ નથી. એમનો પ્રેમ આજે પણ મારી અંદર જીવંત છે. અને એ સ્થાન હું કોઇને આપી શકું એમ નથી.  આજે એ જીવતા હોત તો પણ અમારી મૈત્રી આવી જ હોત અને તારા બાપુજીએ એનો વાંધો ન જ લીધો હોત એનો મને વિશ્વાસ છે. પતિની  તસ્વીર સામે જોતા મધુબેન ભાવથી બોલ્યા. તેમની  આંખો છલકી રહી.

દીપેન ભાવથી મા સામે જોઇ રહ્યો .હવે બા એની જિંદગી એની પોતાની રીતે  જીવતી હતી.. ખુશ થઇને જીવતી હતી. પત્નીને જે કહેવું હોય એ કહે  પણ એણે  બાને લઇ જવાની વાત કાઢી જ નહીં.

વીસ  દિવસ પછી  એ જતો હતો.. ત્યારે રોહિતભાઇ ગળગળા થઇને બોલ્યા,

બેટા, મને ડર હતો કે તું અમારા સંબંધને કોઇ બીજી રીતે જોઇશ તો..? બેટા, તારી બાની ચિંતા ન કરતો. અમારા સંબંધને હું ધર્મની બહેન કે એવું કોઇ નામ નહીં આપું.

‘ અંકલ, એવી જરૂર પણ નથી. મૈત્રી કોઇ નામની મોહતાજ નથી હોતી. મને તમારી મૈત્રીનું ગૌરવ છે. હવે મને બાની ચિંતા પણ નથી. આ થોડા  દિવસોમાં હું ઘણું બધું શીખ્યો છું.

કહેતા દીપેને ભાવથી રોહિતભાઇને ભેટી રહ્યો. મધુબેન હેત નીતરતી નજરે દીકરાને જોઇ રહ્યા.

સન્દેશમાંનિયમિત પ્રગટ થતી શ્રેણી ” વાત એક નાનકડી “)        

 

 

        

3 thoughts on “વાત એક નાનકડી..

  1. so true! and very few children also take parent’s friendships / relationships positively. not taking mother for granted and lettign her be herself in her own environment was the best favour a child can do. very nice story Nilamben! thank you!

    Like

  2. ભારત હોય કે અમેરીકા, દરેક જગ્યાએ સ્ત્રી પુરુષને જો સાથે જોવાય તો ખોટા સંબંધો જ લાગે. સાચી વાત છે, બહુ ઓછા લોકો, ખાસ કરીને સંતાનો માબાપોને સમજી શકતા હશે. એ હિસાબે, દીપેન અને મધુબેન-બન્ને માદીકરો બહુ નસીબદાર કહેવાય. બહુ સુંદર વાર્તા છે.

    Like

  3. ‘મૈત્રી કોઇ નામની મોહતાજ નથી હોતી.’
    જુની ફીલ્મના ગીતની જેમ – ‘પ્યારકો પ્યાર હી રહને દો, કોઈ નામ ન દો’
    ખુબ ગમ્યું.

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s