ચપટી ઉજાસ.. 145

ફૈબા કેમ હસ્યા ?

હમણાં કેટલા બધા દિવસથી હું ભગવાનજીને રોજ રાત્રે પ્રેયર કરું છું.. મારી બહેનપણી માનસીને સાજી કરી દેવાનું કહું છું. ટીચર તો કહેતા હતા કે ભગવાનજી નાના છોકરાઓની પ્રેયર જલદી સાંભળે છે. તો મારી પ્રેયર કેમ નહીં સાંભળતા નહીં હોય ? હું તો ગુડ ગર્લ છું..એમ ફૈબા કહેતા હોય છે. માનસી હજુ સાજી નથી થઇ. સ્કૂલમાં પણ નથી આવતી. એ હોસ્પીટલમાં છે. એમ માલામાસીએ મને કહ્યું. માલામાસી માનસીના કાકી કે એવું કંઇક થાય છે. એટલે માનસી ઘણીવાર માલામાસીને ઘેર આવતી હતી. પણ હમણાં તો એ નથી આવતી.
આજે માલા માસી ઘેર આવ્યા હતા. હું માસી કહેતી તેમને વળગવા ગઇ. પણ આજે તેમણે મારી સામે યે બરાબર જોયું નહીં કે હસ્યા પણ નહીં. એને બદલે સીધા મમ્મી પાસે ગયા અને ત્યાં કંઇક વાત કરી. હું પણ તેમની પાસે ગઇ . માસી માનસીની જ કંઇક વાત કરતા હતા. મમ્મી, દાદીમા, ઉમંગી ફૈબા બધા માસીની વાત સાંભળીને ગભરાઇ ગયા હોય એવું મને લાગ્યું.
દાદીમા કહે,

‘ બાપ રે..બિચારી આવડી અમથી છોકરી.. ગભરું ફૂલ જેવું છોકરું ને આવું દરદ ? ‘

મમ્મીની આંખમાં તો પાણી આવી ગયા હતા. મમ્મી કેમ રડી એ મને ન સમજાયું. ફૈબા પણ ગંભીર બની ગયા હતા. આ બધું શું છે એની મને ખબર ન પડી. પૂછવાનું બહું મન થયું. હું બધાના ચહેરા સામે જોઇ રહી.પણ ન જાણે કેમ કંઇ પૂછયું નહીં. થોડીવાર કોઇ કશું બોલતું નહોતું.એટલે પછી કંટાળીને એ રૂમની બહાર નીકળી ગઇ. બહાર આવીને જોયું તો જય મારી સ્કૂલબેગમાંથી મારી પેન્સિલ લેતો હતો. મને ગુસ્સો આવ્યો. મેં મોટેથી કહ્યું.. ’ જય ચોર છે.. ચોરી કરે છે.’ જય કહે, ‘ તું ચોર..
અમે બંને એકબીજાને ખીજવતા હતા. ન જાણે કેમ આજે મને આજે બહું ગુસ્સો આવતો હતો.મેં જયને એક થપ્પડ લગાવી દીધી. જય રડવા લાગ્યો. પણ આજે મને કંઇ અસર ન થઇ. જયે દોડીને મને માર્યું. એ તો રડતો ગયો અને મને મારતો ગયો. એનો ભેંકડો સાંભળીને હમેશ મુજબ દાદીમા દોડી આવ્યા.

બા..દીદીએ મને માર્યું . હું ખાલી એની પેન્સિલ જોતો હતો. હું કંઇ લેવાનો નહોતો.
હું સફાઇ આપવા ગઇ ત્યાં દાદીમાએ મારું કંઇ સાંભળ્યા વિના મને મારી. એક તો આમ પણ આજે મને મજા નહોતી આવતી ..એમાં દાદીમાએ માર્યું. મેં હવે રીતસર ભેંકડો જ તાણ્યો..
‘ ભાઇને મારે છે ? ને પાછી મારી કરીને રોવા બેસે છે ? હમણાં બહું બગડી ગઇ છે.

ઉમંગી, આ છોડીને કાબૂમાં રાખતી જા.. તું જ એની બધી હા એ હા કરે છે. ધ્યાન નહીં રાખીએ ને તો આ છોકરી પણ આભાની જેમ માથે ચડી જશે.ને બગડશે. પહેલેથી ધ્યાન રાખતા જાવ. નિશા, અત્યારથી થોડો દાબ નહીં રાખો ને તો પછી હેરાન થશો. મારે શું ? હું તો કહી દઉં છું. તમને મરજી પડે એમ કરો.. આમ પણ મારું થોડું કોઇ સાંભળો છો ?
પછી તો ન જાણે દાદીમા કેટલું બોલતા રહ્યા. ફૈબાએ તેમને કશું કહ્યું એટલે દાદીમા વધુ ભડકયા. માલામાસી કોઇને કહ્યા સિવાય કે મારી સામે જોયા સિવાય જ ચાલ્યા ગયા. બેબી સૂતી છે. કયાંક ઉઠી જશે..એવું બોલતા ગયા.

મમ્મી મને ખીજાણી. ‘ જૂઇ, કેમ તોફાન કરે છે ? હવે કંઇ તું નાની નથી. ‘

‘ હા..ભાભી, જૂઇ પાંચ વરસની ઢગી થઇ ગઇ છે. નાના તો આપણે બધા છીએ..જૂઇ તો જય આવ્યો તે દિવસથી મોટી થઇ ગઇ છે. ફૈબા પણ આજે કંઇક જુદા જ મૂડમાં હોય એવું મને કેમ લાગ્યું ?

ત્યાં જય તો પોતાની પે ન્સિલ લઇને મારી પાસે આવ્યો. મને વા’લુ વા’લુ કર્યું. અને પોતાની પે ન્સિલ મને આપી. ને મારી સામે જોઇને હસી પડયો.

મને પણ હવે જય બહું વહાલો લાગ્યો. એ તો મારો ભાઇલો હતો ને ? મેં પણ જયને વાલુ વા’લુ કર્યું. ને મારી પાસે એક સરસ ચિત્ર હતું એ તેને આપ્યું. જયને એ બહું ગમતું હતું. પણ હું રોજ એનાથી સંતાડીને રાખતી હતી. પણ આજે મે એને આપી દીધું. એણે માગ્યું નહોતું તો યે. અને હું ને જય હસતા હસતા રમવા લાગ્યા.

ઉમંગી ફૈબા અમારી સામે જોઇને હસી પડયા. મમ્મી પણ હસવા લાગી. અમે હસવા જેવું શું કર્યું હતું ? ફૈબા કેમ હસ્યા હશે ?

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s