નો છાપુ..નો ટી.વી.

રહીમ અને રાધિકાની ઓળખાણ કોલેજની એક વકતૃત્વ સ્પર્ધા દરમ્યાન થઇ હતી.

તે દિવસે કોલેજમાં વકતૃત્વ સ્પર્ધામાં રાધિકાએ પહેલીવાર ભાગ લીધો હતો. આમ તો એ કદી સ્ટેજ પર બોલી નહોતી. પરંતુ આ વખતે બધાના કહેવાથી હિમત કરી જ નાખી હતી. કેમકે સ્પર્ધાનો વિષય તેને બહું ગમ્યો હતો. વિષય હતો..

ધર્મ મારી દ્રશ્ટિએ “ રાધિકાએ આ વિષય ઉપર સારી તૈયારી કરી હતી.બોલી શકાશે કે કેમ એ અંગે મનમાં ડર હતો. સ્ટેજ પર જતા જ પોતાના પગ ધ્રૂજશે તો ? કદી આમ જાહેરમાં બોલવાનો અનુભવ નહોતો. જે થાય તે ખરું.હવે તો હિમત રાખ્યે જ છૂટકો હતો. બહેનપણીઓએ સતત હિમત આપી હતી.ઘણાં છોકરાઓ અને છોકરીઓએ ભાગ લીધો હતો. પોતાનું તો હજુ કોલેજનું આ પહેલું જ વરસ હતું.

પણ બોલી લીધા પછી તેને લાગ્યું કે ધાર્યા કરતા તો પોતે વધારે સારી રીતે બોલી શકી હતી. નંબર ન આવે તો કંઇ નહીં..પણ સ્ટેજ ફીયર તો ઓછો થયો. તે પણ એક સારી વાત હતી જ ને ?

અંતે પરિણામ જાહેર થયું. ત્યારે રાધિકાનો ત્રીજો નંબર આવ્યો હતો. તેના આનંદ અને આશ્ર્વર્યનો પાર નહોતો. પોતે ખરેખર એવું સરસ બોલી હતી ? બહેનપણીઓએ તાળીઓથી વધાવી લીધી હતી. પહેલો નંબર રહીમ કરીને એક છોકરાનો આવ્યો. તે કોલેજના બીજા વરસમાં હતો. તે ખરેખર ખૂબ સરસ બોલ્યો હતો. રાધિકાની રહીમ સાથેની આ પહેલી ઓળખાણ.. તે દિવસે બંને એ એકબીજાને અભિનન્દન આપ્યા. થોડી વાતો કરી. સારું લાગ્યું.

રહીમે કહ્યું, રાધિકા, તમે પણ ખૂબ સરસ બોલ્યા. તમારા વિચારો મને બહું સ્પર્શી ગયા. આજકાલ સાચા ધર્મને સમજયા સિવાય જ લોકો ધર્મને માટે લડતા ઝગડતા રહે છે. ત્યારે આપણી પેઢી એ આ વિષય અંગે જાગૃતિ લાવવી જ જોઇએ. એવું નથી લાગતું ? મને તો એ આપણી…યુવાનોની..નવી પેઢીની પહેલી નૈતિક ફરજ લાગે છે.તમે શું માનો છો ?
અને પછી તો ચર્ચાઓ ચાલી. મજા આવી. ધીમે ધીમે રહીમ સાથે પરિચય વધતો ગયો.

રહીમ શ્રીમંત કુટુંબનો દીકરો હતો. લાગે છે. પરંતુ સામાન્ય રીતે શ્રીમંત છોકરાઓમાં હોય છે તેવી કોઇ આછકલાઇ તેનામાં ન દેખાઇ. ધીમે ધીમે પરિચયને મૈત્રીમાં બદલતા વાર ન લાગી. અને એ મૈત્રીમાંથી પ્રેમની કૂંપળો બંને વચ્ચે કયારે ફૂટી નીકળી એની ખબર બંનેને ન પડી.બે યુવાન દિલને નજીક આવતા આમ પણ કયાં વાર લાગતી હોય છે ? સાથે જીવવા મરવાના કોલ અપાયા. અલબત્ત એ બંને વચ્ચે નહીં..પણ બંનેના કુટુંબ વચ્ચે તો ધર્મની અડીખમ દીવાલ ઊભી હતી. જેને તોડવાનો વિચાર પણ શકય નહોતો. બંને કુટુંબ એ બાબતમાં કેવા ચુસ્ત હતા એની જાણ તેમને હતી જ. રહીમ કે રાધિકા બેમાંથી કોઇનું કુટુંબ એકબીજાને સ્વીકારી શકે તેમ નહોતું. હિંદુ, મુસ્લીમના ભેદને તોડવા તો ગમે તેવા આધુનિક વિચારોવાળા કુટુંબ માટે પણ આસાન તો નથી જ બનતું. એ સિવાય બીજી જ્ઞાતિને અપનાવી શકતા કુટુંબ પણ આ વાત નથી સ્વીકારી શકતા..અને એમાં એ લોકો સાવ ખોટા પણ નથી હોતા.આવેશમાં આવીને આ રીતે થતા લગ્નમાં અમુક સમય પછી કેટકેટલા પ્રશ્નો સરજાતા હોય છે.

પણ રહીમ અને રાધિકાને પોતાના પર અને એકબીજા પર પૂરો વિશ્વાસ હતો. થોડો સમય મૂંઝાયા પછી, અંતે બંને એ ઘરમાં કોઇને જાણ કર્યા સિવાય મિત્રોની મદદથી લગ્ન કરી લીધા હતા. અને તેના પ્રત્યાઘાત ધાર્યા મુજબના જ આવ્યા હતા. બંનેના કુટુંબે તેમના નામનું નાહી નાખ્યું હતું. કોઇ સંબંધ તેમની સાથે નહોતો રાખ્યો. મનમાં દુ:ખ થવા છતાં બંનેને એ સ્વીકારવાનું જ હતું. એની જાણ અને માનસિક તૈયારી પહેલેથી હતી જ.એથી મોટો આઘાત ન લાગ્યો. અને મનમાં એવી પણ આશા હતી કે સમય જતા ધીમે ધીમે બંને કુટુંબ તેમનો સંબંધ સ્વીકારી લેશે. અને તેમને અપનાવી લેશે.

સમય વીતતો રહ્યો. એની પોતાની ગતિએ એકધારો.. રહીમ અને રાધિકા સુખી હતા. સદનસીબે . ધર્મને લીધે કોઇ મતભેદ બંને વચ્ચે આજ સુધી નહોતો થયો. બંને ખુશ હતા. આમ પણ રહીમ તો વરસોથી નોનવેજ કે એવું કશું નહોતો ખાતો. અને માનવધર્મ સિવાય બીજા કોઇ ધર્મમાં બેમાંથી માનતા નહોતા.તેથી જીવન સુખરૂપ ચાલતું હતું.બંને એકબીજાની લાગણી સમજી શકતા હતા ..સ્વીકારી શકતા હતા. કદીક રાધિકા લાલચટ્ટાક બાંધણી પહેરી, કપાળમાં મોટો ચાંદલો કરી, હાથમાં કાચની બંગડીઓ રણકાવી, રહીમની સામે ઓભી રહી જતી ત્યારે પણ રહીમને એટલી જ વહાલી લાગતી. ઇદ અને દિવાળી બંને સરખી રીતે ઉત્સાહથી ઉજવતા. આમ કોઇ પ્રશ્નો નહોતા આવ્યા. કેમકે સાચી સમજણનો સેતુ બંને વચ્ચે રચાયેલો હતો.

રહીમને વરસોથી એક આદત હતી. ઉઠતાની સાથે જ તેને સવારનું છાપુ અવશ્ય જોઇએ. જો કદીક છાપાવાળો મોડો આવે તો તેના આંટાફેરા ચાલુ જ રહે. ત્યાં સુધી શાંતિથી એક જગ્યાએ બેસી ન શકે. આજે તો રવિવાર હતો. સ્વાભાવિક રીતે જ આજે ઉઠવાની થોડી નિરાંત હતી. એ ઉઠયો ત્યારે ખાસ્સુ મોડું થઇ ગયું હતું.

’ અરે, રાધિકા, મને ઉઠાડયો નહીં…’ રાધિકાએ કશો જવાબ ન આપ્યો. કેમ આજે કશું થયું છે ? તારો ચહેરો કેમ આમ ઝાંખો લાગે છે ?

ના..ના કશું નહીં. તું બ્રશ કરીને આવ ત્યાં હું ચા મૂકી દઉં..કહેતી રાધિકા રસોડામાં ઘૂસી ગઇ.

રહીમને રાધિકાના વર્તનથી થોડું આશ્ર્વર્ય તો થયું.. પણ..કદાચ પિયર યાદ આવ્યું હશે. માતાપિતાની વિરુધ્ધ જઇને બંનેએ લગ્ન તો કરી લીધા હતા..અને સુખી પણ હતા. હિંદુ ,મુસ્લીમના કોઇ ભેદ આજે બે વરસથી તેમના સુખની આડે નહોતા આવ્યા. છતાં કયારેક બંનેને માતા પિતા યાદ આવ્યા સિવાય કેમ રહે ?

બ્રશ કરીને રહીમ આવ્યો. રોજની જગ્યાએ છાપુ દેખાયું નહીં. અરે, રાધિકા આજનું છાપું કયાં ?

છાપું..? છાપુ..ખબર નહીં…આજે છાપાવાળો દેખાયો જ નહીં. અરે, રવિવારે છાપુ ન આવે એ કેમ ચાલે ? છાપાવાળો હજુ કેમ ન આવ્યો ? મને શું ખબર ? કહી રાધિકા અંદર ગઇ. ઠીક છે..હું નાકા ઉપર જઇને છાપું લેતો આવું. મને મજા નહીં આવે. રહેવા દે ને.. આવી જશે…કદાચ આજે મોડું થયું હશે. એકાદ બે દિવસ છાપું ન વંચાય તો કંઇ આસમાન નથી તૂટી પડવાનું.. છાપુ લેવા માટે એમ કંઇ ધક્કો ખાવાની જરૂર નથી. ’

અરે, એમાં ધક્કો શાનો ? કયાં દૂર જવાનું છે ? મોડું થશે તો પછી ત્યાં પણ નહીં મળે. કહેતા રહીમે ચપ્પલ પહેર્યા. રહીમ, એક દિવસ છાપુ નહીં વાંચો તો ન ચાલે ? આજે નિરાંત છે તો મારી સાથે બેસીને વાત કરને. . આવીને વાતો જ કરીશું ને ? આજે તો રવિવાર છે. આખો દિવસ બીજું કરવાનું પણ શું છે ?

પછી કામવાળી આવી જશે..ને હું રસોઇમાં પડી જઇશ.અત્યારે એકલા છીએ અને માંડ સમય મળ્યો છે..ત્યાં આ ઉપડયા.

રાધિકા, તને ખબર છે મને છાપું વાંચ્યા સિવાય મજા નથી આવતી. એક દિવસ છાપા વિના ન રહી શકાય ? એમાં રોજ શું નવું હોય છે ? એ જ વાસી સમાચારો…એ જ કોલમો…

અરે, બાબા આજે કેમ છાપા ઉપર ગુસ્સો ચડયો છે ? તું પણ રોજ વાંચતી જ હોય છે ને ? રહીમે હસતા હસતા કહ્યું.

’ હા..પણ રોજ જે કરીએ તે જ ચાલુ રાખવું જોઇએ એવું થોડું છે ? આજે રુટિનનું કોઇ કામ નહીં..નો છાપુ..નથીંગ ‘

રાધિકાએ જરાક લાડ કરતા કહ્યું. ઓકે..ચાલ..જરા ટી.વીમાં સમાચાર જોઇ લઇએ બસ.. રહીમ ટી.વી. ચાલુ કરવા ઉભો થયો. રાધિકા, રીમોટ કયાં ?
ખબર નથી..કયાંક આડું અવળું મૂકાઇ ગયું લાગે છે. પણ હમણાં કહ્યું ને આજે નો ટી.વી. નથીંગ રુટિન..

રહીમને આજે રાધિકા સમજાઇ નહીં. પણ થોડી દલીલ પછી તેણે રાધિકાની વાત સ્વીકારી લીધી..ઓકે..આજે નો છાપુ…નો ટી.વી. ખુશ ?

નહાવા જવાની પરમીશન છે કે એ પણ આજે બંધ. હા..હા..હું થોડું મારું કામ પતાવું ત્યાં નાહી લો.

રહીમ વ્હીસલ વગાડતો બાથરૂમમાં ઘૂસ્યો. રાધિકાએ જલદી જલદી છાપાનો ડૂચો કરીને માળિયા ઉપર ઘા કર્યો..

આજે આખા છાપામાં હિંદુ મુસ્લીમના રમખાણ સિવાય કોઇ વાત નહોતી. એ બધું વાંચવું તેને આકરૂં લાગ્યું હતું. રહીમ એ વાંચીને કયાંક અસ્વસ્થ બને તો ? એવા કોઇ અજ્ઞાત ભયને લીધે એ આજે નહોતી ઇચ્છતી કે રહીમના હાથમાં આજનું છાપું આવે.

રસોઇ કરતા કરતા રાધિકાના મનમાં વિચારોનું વાવાઝોડું ફૂંકાતું રહ્યું.

બરાબર ત્યારે રહીમ નાહીને આવીને કોઇ સાથે ફોનમાં વાત કરી રહ્યો હતો.. ; ના..ના છાપુ આજે નથી જોવાયું. કંઇ ખાસ છે ? અને સામે છેડેથી વિગતવાર સમાચાર વહેતા રહ્યાં. રહીમ સ્તબ્ધ…ભારે હૈયે તેણે ફોન મૂકયો. પાછળ ફર્યો ત્યાં રાધિકા ઉભી હતી. રહીમ ચૂપચાપ રાધિકાની ભીની આંખની લિપિ ઉકેલી રહ્યો.

રાધિકાએ ધીમેથી રહીમને ખભ્ભે માથું ઢાળી દીધું. રહીમનો હાથ તેને હેતથી પસવારતો રહ્યો.થોડીવાર બંને એકમેકની ધડકન સાંભળી રહ્યાં..પછી રહીમ મૃદુ સ્વરે બોલ્યો..
’ રાધિકા, તારી વાત સાચી છે..આજે નો છાપુ…નો ટી.વી… આજે તો આપણે આપણી પહેલી મુલાકાત યાદ કરીશું . આપણી કોલેજની એ વકતૃત્વ સ્પર્ધા યાદ કરીશું ?

રાધિકા રહીમની આંખોમાં જોઇ રહી. ત્યાં નર્યા સ્નેહનો દીપ જલતો હતો.

( સંદેશમાં પ્રકાશિત કોલમ ” વાત એક નાની ” )

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s