ચપટી ઉજાસ..59

ગરબા એટલે શું ?

સાડી પહેરવાની મને થોડીવાર તો મજા આવી. પણ પછી હું કંટાળી ગઇ..મારાથી દોડાય નહીં..એ મને કેમ પોષાય ? મારે તો આ બધી ધમાલમાં ચારે બાજુ દોડાદોડી કરવી હતી..આમ ધીમે ધીમે સાડીનું ધ્યાન રાખતા ચાલવાનું આપણને ન ફાવે. અંતે મેં તો ખેંચીને સાડી કાઢી નાખી અને કર્યો ઘા..એ જોઇને બધા ખડખડાટ હસી પડયા. મેં સાડી કાઢી એમાં હસવા જેવું શું હતું ? એ મને કેમ સમજાય ? હવે તો હું આરામથી દોડીને પલક પાસે પહોંચી ગઇ. ચારે બાજુ કેટલો અવાજ આવતો હતો. કોણ શું બોલે છે એ પણ સમજાતું નહોતું. બધાએ એક મોટું સર્કલ બનાવ્યું હતું..અને ગોળ ગોળ ફરતા હતા.. તાળીઓ પાડતા હતા..હું પણ ત્યાં ઉભી ઉભી જોશથી તાળી પાડવા લાગી.

સ્વરામાસી તો કેવા સરસ લાગતા હતા. મમ્મી પણ સરસ સાડી પહેરીને ગોળ ગોળ ફરતી હતી. બધા થોડી થોડી વારે એકબીજાને ખેંચતા હતા.

‘ના…હોં એમ બેસી ન જવાય..થાકી જવાનું બહાનું આજે નહીં ચાલે…’

આવા બધા શબ્દો હું સાંભળતી હતી. પલક અને સાગરભાઇ પણ ગોળ ગોળ ઘૂમતા હતા. અને જયભાઇ ? જયભાઇ તો બધાની સામે જોતા જોતા બસ ઉભા હતા..ઘડીકમાં મમ્મીની સામે જોતો ઉભો રહી જાય..તો વળી સ્વરામાસીને જોયા કરે..આ બધું શું ચાલે છે તે સમજવાની જાણે કોશિશ કરતો હતો. મને તો બધી ખબર પડતી જ હતી હોં..હું કંઇ જયભાઇની જેમ નાનકડી થોડી હતી ? બે પગે ઉંચી થઇને હું જયભાઇ સામે જોતી હતી..સાવ નાનકો છે મારો ભાઇલો તો…મને મારા ભાઇ ઉપર વહાલ ઉભરાઇ આવ્યું.હું તેની પાસે ગઇ અને તેને તેડી લેવા લાગી. પણ તેને તેડવા જતા અમે બંને ગબડી પડયા.. જયને થોડું લાગ્યું તે રડવાલાગ્યો. મમ્મી દોડીને આવી.અને જયને ઉંચકી લીધો.

’જૂઇ, તારાથી આજે પણ સખણું નહીં રહેવાય..કેટલીવાર તને સમજાવી છે કે જયને તારાથી નહીં ઉંચકાય..બહું ડાહી ન થતી હો તો..! ‘

અને મમ્મી જયભાઇને તેડીને ત્યાંથી ચાલી ગઇ.
મને ખરાબ લાગી ગયું..લાગ્યું તો મને પણ કયાં નહોતું ? પણ….. ત્યાં નિયતિમાસી આવ્યા તેણે મને તેડી લીધી…હું રાજી રાજી.. મારી આંખમાં આંસુ હજુ સૂકાયા નહોતા અને હું હસતી હતી..મને રાજી થતા વાર કેટલી ?

મને મારા ઉમંગી ફૈબા યાદ આવી ગયા…એ પણ મને આમ જ…

બાકી બધા તો ગોળ ગોળ ઘૂમતા જ રહ્યા હતા. ધમાલ મસ્તી તો સતત ચાલુ જ હતા. નિયતિમાસી મને અને પલકને નાસ્તો કરવા લઇ ગયા. અમારી જેમ ઘણાં ત્યાં ખાતા હતા…મારો ભાવતો આઇસ્ક્રીમ પણ હતો. બીજું પણ ઘણું હતું. બધાના નામ મને નહોતા આવડતા..મેં આઇસક્રીમ તરફ આંગળી ચીંધી…માસી કહે..આઇસક્રીમ છેલ્લે..પહેલાં તું ને પલક કશું ખાઇ લો..

પણ મારે કે પલકને આઇસ્ક્રીમ સિવાય બીજું કશું ખાવું નહોતું. અમે તો જોશથી માથું ધૂણાવી દીધું.

અંતે માસીએ અમને બધાને આઇસ્ક્રીમ આપ્યો. હું, પલક અને સાગરભાઇ ત્રણે આઇસ્ક્રીમ ઉપર જામી પડયા. અમે ફરતા ફરતા ખાતા હતા…ત્યાં અચાનક મમ્મીનું ધ્યાન મારા પર પડયું,

’ અરે, જૂઇ, આમ ખવાતું હશે ? આ જો નવા કપડાં બધા બગાડયા…હું તો ખાવામાં મશગૂલ હતી..આઇસ્ક્રીમના રેલાથી મારા નવા ચણિયાચોલી બગડયા હતા..પણ એ તો ચાલે..કંઇ એટલા માટે મારે આઇસ્ક્રીમ ન ખાવો ?

‘તારું મોઢું જો..કપડા જો…બધું બગાડયું છે. ‘ મમ્મી ગુસ્સો કરતી હતી. મેં મારું મોઢું હાથેથી લૂછયું અને પછી હાથ જોશથી ચણિયામાં લૂછી નાખ્યા…..

શું કરું ? ફૈબા તો મને રોજ સવારથી રૂમાલ મારા ફ્રોકમાં ભરાવી દેતા હતા..મમ્મીએ નહોતો ભરાવી દીધો..એમાં મારો શું વાંક ?

નિયતિમાસી કહે, ’નિશા રહેવા દે..નાના છોકરા તો બગાડવાના જ …ચાલ, સ્વરા આપણને બોલાવે છે. અને મમ્મીનો હાથ ખેંચી માસી તેને ઉપાડી ગયા.

હું પલક, અને સાગરભાઇની ટોળી ઝિન્દાબાદ…

ત્યાં અચાનક પલકનું ધ્યાન બધા ઉપર પડયું. તેણે સાગરને કહ્યું,

’સાગર, જો ત્યાં બધાએ કેવી સરસ ગાડી બનાવી છે..ચાલ, આપણે પણ…

પલક અને સાગરભાઇ દોડયા..અને હું તેની પાછળ પાછળ… ઓહ,,આ તો હું જેમાં બેસીને આવી હતી..એવી રેલગાડી બધાએ બનાવી હતી.આવડા મૉટા આજે આવું રમતા હતા..? મેં પણ સાગરભાઇનું શર્ટ પકડયું…અને બધાની પાછળ દોડી રહી..મજા આવી ગઇ. સાગરભાઇ ફાસ્ટ ફાસ્ટ દોડતા હતા…રેલગાડીનું કંઇક ગીત ગવાતું હતું..પણ મને એમાં કંઇ બહું સમજ પડી નહીં. ત્યાં તો બધાએ ફુદરડી ફરવાની ચાલુ કરી..અરે, વાહ..આજે તો મોટા લોકો પણ અમારી જેમ રમતે ચડયા છે. મમ્મી અને માસી પણ ફરતા હતા..સારું છે..દાદીમા નથી.નહીંતર ચોક્કસ મમ્મીને ખીજાત..આવા તોફાન કરવા માટે.

પછી તો બધા વારાફરથી ફરવા લાગ્યા. ફોટાઓ પડતા રહ્યા.હું ને પલક પણ ફર્યા.સ્વરામાસીએ મારો હાથ પકડી મને ગોળગોળ ફેરવી..અને એ તસ્વીર કચકડામાં કેદ થઇ ગઇ.

કયાંય સુધી ધમાલ ચાલતી રહી.. મને બહું મજા આવી..પણ એક વાત ન સમજાણી…આજે તો ગરબા હતા એમ બધા કહેતા હતા..એ તો મને ન દેખાયા..

ગરબા એટલે શું ?
( જનસતા..લોકસત્તામાં દર રવિવારે પ્રકાશિત થતી શ્રેણી )

2 thoughts on “ચપટી ઉજાસ..59

  1. નિલમબેન,
    મને જૂઈ ના પાત્ર જેવું બીજું એકેય ના લાગ્યું… બચ્ચે મનકે સચ્ચે સારે જગકી આંખકે તારે, યે વો નન્હે ફૂલ હૈ જો ભગવાનકો લગતે હૈ પ્યારે..બચ્ચે મનકે સચ્ચે.. જ્યોં જ્યોં ઉનકી ઉમર બઢે , ક્રોધ બઢે નફરત ઘેરે, મનપર જૂઠકા મૈલ ચઢે, લાલચકી આદત ઘેરે…આવું બધું થાય માટે સૌ કોઈએ પોતાનું બાળપણ કદીના વિસરવું જોઈએ અને એને વાગોળવાથી પણ મન ફ્રેશ થઈ જાય છે અને દુનિયાનાં દુ:ખ એટલા સમય પુરતા વિસરાઈ જાય છે ખરુંને? દરેકને પોતપોતાનું બાળપણની વાતો તો યાદ હશેજ. મનોવૈજ્ઞાનિકો એમ કહે છે કે વ્યક્તિને પોતાની છ વર્ષથી માંડીને પોતાની તમામ હિસ્ટ્રી યાદ રહેતી હોય છે. ખરુંને?…………. નિલમબેન.

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s