મૌન ઘોંઘાટ…

સ્વરાએ મોટેથી વાગતા ટેપની સ્વીચ બંધ કરી.

’પ્લીઝ..અંશ, જિયા માંડ સૂતી છે. અવાજ થશે તો ઉઠી જશે. હવે તારે થોડું ધ્યાન રાખવું જ રહ્યું. આમ પણ બે મહિનાના બાળક માટે આટલો અવાજ યોગ્ય નથી.

જિયાને બહાને તારે ઘરમાં સૂનકાર કરવો છે એ કહે ને. હસતાં હસતાં અંશે કહ્યું. તને આમ પણ પહેલેથી અવાજ કયારે ગમ્યો છે ? અને હવે તો દીકરીનું બહાનું મળી ગયું. પણ એને તો મારે પહેલેથી અવાજની વચ્ચે જ રાખવી છે. જેથી એને તારી જેમ અવાજની એલર્જી ન થાય.

‘ મને એલર્જી નથી. પરંતુ ઘરમાં મોટો અવાજ થાય એ મારાથી સહન નથી થતું. આમ પણ આપણું ઘર એવી જગ્યાએ છે કે જયાં રાત દિવસ વાહનોની અવરજવર ચાલુ જ રહેતી હોય છે. ‘

‘ અરે, એને લીધે તો ઘર લાઇવ લાગે છે. નહીંતર ઘરમાં કેવો સૂનકાર લાગે. મને તો સ્મશાન જેવી શાંતિથી ગભરામણ લાગે.

’ અને તારો એ લાઇવ અવાજ મને ડેડ જેવો કરી દે છે એનું શું ? શાંતિ તે કદી સ્મશાન જેવી કહેવાય ? અરે, શાંતિમાં તો પરમનો એહસાસ થાય..શાંતિને માણતા આવડે તો એમાંથી દિવ્ય સંગીત સંભળાય. ‘

અને અવાજને માણતા આવડે તો ….’

ત્યાં જિયાનો રડવાનો અવાજ સંભળાતા પતિ, પત્ની વચ્ચેની એ રોજિંદી ચર્ચા ત્યાં જ અટકી ગઇ. પતિ અવાજ..ધમાલનો શોખીન અને પત્ની શાંતિની ચાહક…

નાનપણથી સ્વરાના ઘરમાં અવાજ કરવાળું કોઇ હતું જ નહીં. મા અને દીકરી બે જ વ્યક્તિના કુટુંબમાં કોણ અવાજ કરે ? પિતાના અવસાન પછી માએ જાણે મૌનનો અંચળો ઓઢી લીધો હતો. એ બહું ઓછું બોલતી. દીકરી સિવાય એની દુનિયામાં બાજું કોઇ નહોતું. નાનકડું ઘર ગામથી દૂરની સોસાયટીમાં હતું. જયાં બહારનો અવાજ પહોંચવા ન પામતો. તેથી સ્વરાને એકાંતની, શાંતિની આદત પડી ગઇ હતી. ઘોંઘાટથી એનું માથું દુ:ખી જતું. લોકો આવડો અવાજ કેમ સહન કરી શકતા હશે ? એને ઘણીવાર પ્રશ્ન થતો.
એની એકાંતની દુનિયામાં એ મશગૂલ રહેતી. હાથમાં પુસ્તકો હોય અને મનમાં કલ્પનાનું સામ્રાજય. અંશ સાથે લગ્ન થયા ત્યારે એ અવાજની દુનિયામાં પ્રવેશી એમ કહી શકાય.

અંશને મસ્તી, ધમાલ ગમતા. ઘરમાં આવે એટલે મોટે મોટેથી મ્યુઝીક ચાલુ થઇ જાય. તે છેક સૂતા સમય સુધી ચાલુ રહે. વચ્ચે ગુસ્સે થઇને સ્વરા બંધ કરી દે એ અલગ વાત હતી. એના ઉઠતાની સાથે જ ઘર ગૂંજી ઉઠે. અને આમ પણ તેને આખો દિવસ બડબડાટ કરવા જોઇએ. ઓફિસમાં પણ તે બોલકો ગણાતો.
લગ્નના ચાર વરસ બાદ દીકરી જિયાના જન્મથી તે ખુશખુશાલ હતો. સ્વરાને ભલે બહું બોલવાની આદત નથી. પરંતુ પુત્રીને તો પોતાના જેવી જ બોલકી બનાવશે.

આ એક જ વાત એવી હતી કે બંને વચ્ચે ઝગડો કરાવીને જ રહેતી. આજે પણ એવું જ થયું. જિયા સૂતી હતી. બહારથી આવીને અંશે ધડાધડ બેલ મારી.

‘ અરે, અંશ, તારાથી એક મિનિટ ન થોભાય ? જિયા હમણાં જ સૂતી છે. એ ઉઠી જશે તો ? ‘

’ અરે, તારી દીકરીની ઉંઘ તો એવી છે ને કે મને લાગે છે એની ઉપર નગારા વગાડો ને તો પણ એ બેનબા ઘોરતા જ રહે. ‘

’ કોણે કહ્યું એવું ?

‘ અરે, તે દિવસે સૂતી હતી..ત્યારે બાજુમાં લગ્નની આટલી ધમાલ ચાલતી હતી. ફટાકડાં ફૂટતા હતા..પણ જિયા કેવી ઘસઘસાટ ઉંઘતી રહી હતી..બિન્દાસ..જખ મારે દુનિયા..જેને જે કરવું હોય તે કરે..એને કયાં કોઇ ફરક પડે છે ? સારું છે તારી જેમ અવાજની કચકચ નથી. કોઇ બિચારો સુખી થશે..’

અંશ હસી પડયો. ખબર નહીં..કેમ પણ સ્વરાના ચહેરા ઉપર ચિંતાની એક લકીર ખેંચાઇ હતી. તે કંઇ વિચારમાં ખોવાયેલી રહી. થોડીવારે ધીમેથી..તેણે અંશને કહ્યું,

‘અંશ, આપણે જિયાને કોઇ ડોકટર પાસે લઇ જઇએ તો ?

’ કેમ ભાઇ, જિયાને શું તકલીફ છે ? કોઇના રવાડે ચડીને વિટામીનના ટીપાં કે એવું કશું આપવાની જરૂર નથી.’

ના..અંશ…પણ..

શું પણ…? સ્વરા એક મિનિટ જરાક અચકાઇ. શબ્દો ગળામાં જ ફસાઇ ગયા હતા. પછી એકી શ્વાસે બોલી ઉઠી..

’ અંશ, કાલે હું જિયા પાસે ઘૂઘરો વગાડતી હતી..પણ તેણે અવાજ તરફ નજર કરવાની તકલીફ પણ ન લીધી. મને શંકા છે કે….’

’ અરે, એમાં શંકા શાની ? એનું ધ્યાન બીજે કશે હોય તો તારા ઘૂઘરાને એ ભાવ શેની આપે ? તું વગાડ એટલે એણે જોવું જ ..એવું કોણે કહ્યું ? હું તારો પતિ છું..મારે જોવું પડે..તારા અવાજ પ્રત્યે ધ્યાન આપવું પડે..એ બરાબર છે..પણ જિયા તારી દીકરી છે..એ કંઇ તારી બધી વાત સાંભળવાની જ એ જરૂરી નથી. હવે તો તારે એનું સાંભળવાનું આવવાનું છે.

છતાં સ્વરાના મનના સંતોષ ખાતર તે સાંજે જ જિયાને લઇને બંને ડોકટર પાસે પહોંચ્યા. બંને મૌન હતા..આવનારી કોઇ ક્ષણનો ઓથાર બનેની ભીતર છવાયો હતો કે શું ? અંશ વચ્ચે વચ્ચે કશુંક બોલીને સ્વરાની હિમત ટકાવી રાખવાનો ઠાલો પ્રયત્ન કરતો રહ્યો.પણ ……

ડોકટરને બતાવીને મનમાં પહાડ જેવડો ભાર લઇને ચૂપચાપ બંને ઘેર પાછા ફર્યા ત્યારે રાત્રિનો અંધકારના શરૂઆત થઇ હતી. અંશનું હમેશનું બકબક આજે ખોવાયું હતું. આંસુને રોકવાનો બહાદુરીભર્યો પ્રયાસ બંને કરી રહ્યા હતા. શબ્દો બધા ભીતરમાં ઓગળી ગયા હતા.

ઘર ખોલી અંશે જિયાને સૂવડાવી. એકાદ ભારી ભરખમ ક્ષણ…અચાનક સ્વરા ઊભી થઇ. ધીમે રહીને ટેપ પાસે પહોંચી. એક નજર સૂતેલી જિયા તરફ નાખી. પછી હળવેથી ટેપ ચાલુ કર્યું….ઘડીકમાં ટેપ તરફ..ઘડીકમાં જિયા તરફ નજર ફરતી રહી. ધીમે ધીમે વોલ્યુમ વધારતી રહી….હવે તો માથું ફાટી જાય એવું હાઇ વોલ્યુમ ચાલુ થયું. પણ….જિયા ન હલી તે ન જ હલી.

સ્વરાના રૂદનની સાથે હરિફાઇ કરતો ટેપનો ઘરરર..અવાજ ઘરમાં પડઘાતો રહ્યો.

(સન્દેશમાં પ્રકાશિત કોલમ…” વાત એક નાની )

8 thoughts on “મૌન ઘોંઘાટ…

  1. ખૂબ સરસ ચિંતન
    સૂચવાયા પ્રમાણે આવા પ્રતિજ્ઞાપત્ર પર લેખીત પ્રતિજ્ઞા કરાવવી જોઈએ
    . હું/અમારો પરિવાર ક્યારે ય મોટેથી રેડિયો/ટીવી કે અન્ય પ્રસંગોએ વગાડવામાં આવતા માઈક વગેરે એટ્લા મોટા અવાજે/વોલ્યુમથી નહિ વગાડીએ કે જેથી બાળકો/અભ્યાસ કરતા વિધાર્થીઓ/બિમાર પડોશીઓને ખલેલ પહોંચે.
    પ્ર પ્ર વ્યાસ

    Like

  2. એક જુની ફિલ્મ શોર યાદ આવી ગઈ. મનોજ કુમારનો દિકરો સાંભળી શકતો નથી અને એની શ્રવણ કેન્દ્રની સર્જરી કરવા માટેને જે શારીરિક અને માનસિક વેદનામાંથી એક બાપને પસાર થવુ પડે છે .અને અંતે દિકરો સાંભળતો થાય ત્યારે બાપ સાંભળવાની શક્તિ ગુમાવી દે છે.
    બાળકની શારીર્રિક કે માનસિક ઉણપ મા-બાપને કેટલી હદે પરેશાન કરી દે છે નહીં?

    Like

  3. નિલમબહેન.’અતિ સર્વત્ર વર્જયેત|’ દરેક બાબત, વસ્તુ કે ઘટ્નાની કોઈ એક સીમા નિશ્ચિત હોય છે. તે ઉલ્લંઘાય એટલે નુકશાન કારક..ખરુંને?…………..ઉષા.

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s