આજે આનંદ માણો..કેમકે ભવિષ્યમાં તમે “આજના દિવસ”ને જ    ” કેવા મજાના પુરાણા દિવસો ” તરીકે વર્ણવશો.

આતિથ્ય  એટલે તમારા મિત્રોને તમારે ત્યાં ઘર જેવું જ લાગે તેમ વરતવાની કુશળતા. પછી ભલે તમને એમ થાય કે તેઓ તેમને ઘેર જ હોત તો વધું સારું થાત!!

તારીખ 1/1/08

પ્રિય પુરુ……

“ રસ્તાઓ અચાનક મળી ગયા
બે ઘડી વાતે વળગ્યા ને
છૂટા પડી ગયા.”
પુરુ આપણો સંબંધ પણ આ રસ્તાઓ જેવો જ નથી ? જોકે જવા દે, આજે તો નવા વરસની વધાઇ !
આ નવું વરસ પોતાની પાંખમાં શું ભરીને આવશે કોણ કહી શકે ? કાલે રાત્રે ઇ મેઇલમાં શુભેચ્છાનું
કાર્ડ મોકલ્યું અને આજે પહેલીવાર તેં અંગત સવાલ કર્યો છે. કદાચ નવા વરસની આ શરૂઆત…!
કે પછી વધુ નિકટ આવવાનો પ્રયાસ ? આપણી નેટમૈત્રી પાંગરીને એક વરસની થઇ ચૂકી છે. આ એક વરસમાં આપણે કેટકેટલી વાતો કરી..! કયારેક બે લીટીમાં તો કયારેક બે પાનામાં છલકતા રહ્યા છીએ.. જોકે બને ત્યાં સુધી અંગત વાતો કરવાનું આપણે બંનેએ ટાળ્યું છે. આજે તારા તરફથી અંગત કહી શકાય તેવો સવાલ આવ્યો છે. એવી જરૂર આજે અચાનક કેમ ઉભી થઇ ? કોઇ ખાસ કારણ ? તારી સાથે ..એક અજાણ્યા પુરુષ સાથે આટલા સમય સુધી વાતો કરી છે..ચાલુ રાખી છે. શા માટે ? સામાન્ય રીતે બને છે તેમ કોઇ પણ વિજાતીય મૈત્રીમાં એક તબક્કે કોઇ અપેક્ષા..કોઇ અંગત સવાલ જવાબ આપોઆપ આવી જતા હોય છે. પરંતુ આજ સુધી તેં કયારેય પરોક્ષ રીતે પણ એવા કોઇ સવાલો કર્યા નથી..અને કદાચ તેથી જ આપણી મૈત્રીની સફર અવિરત ચાલુ રહી શકી છે. આજે અચાનક આવી વાત તારા મનમાં કેમ ઊગી ? પરિચય..મૈત્રી અને પછી પ્રેમ..? એવી કોઇ વાતની આ શરૂઆત તો નથી ને ?
લિ. પિયુ..
તારીખ..2/1/08
પ્રિય પિયુ
રસ્તાઓ ભલે છૂટા પડી જાય પણ આ જ કાવ્યની આગળની પંક્તિમાં તો એ જ કવિ ઝરણાઓને ભેગા પણ કરી દે છે હોં..

” ઝરણાં અચાનક મળી ગયાં
એકબીજાને ભેટ્યાં ને
ભળી ગયાં ”

ખેર ! બાકી તને આશ્ર્વર્ય થાય એ સ્વાભાવિક છે કે અચાનક આજે…? આખરે તો પુરુષ જાત ને ? સ્ત્રીનો પરિચય થાય…મૈત્રીથી આગળ વધાય અને પ્રેમની માગણી થાય. અને પુરુષની પ્રેમની માગણી એટલે સ્ત્રીનું શરીર માત્ર…! આવું કશું તેં મારા માટે પણ ધારી લીધું હોય તો તારો દોષ નહીં કાઢું… પુરુષની તો મથરાવટી જ મેલી..! ત્યાં શું થાય ? અને ચાલીસીએ પહોંચેલ પુરુષ બીજી ઇનીંગ્સ શરૂ કરવા હમેશાં આતુર હોય એ સામાન્ય ગણાય છે. અને હું તો ચાલીસીએ નહીં જીવનના પાંચ દાયકા વીતાવી ચૂકયો છું. તારી ઉંમરની ખબર નથી. અને તારા લખાણ પરથી તારી ઉમરનો કોઇ અન્દાજ પણ લગાવી શકયો નથી. કેમકે કયારેક તારા શબ્દોમાં શૈશવની વિસ્મયતા છલકી છે..તો કદી વીસ વરસની તરુણીની મુગ્ધતા માણી છે..કયારેક ચાલીસીએ પહોંચેલ ઠરેલ સ્ત્રીની ડાહી વાતો દેખાણી છે. તો ઘણીવાર એક પ્રૌઢાનું અનુભવભાથુ પણ ઝલકયું છે. વિસ્મય..ચંચળતા..મુગ્ધતા…શાંતિ..અવઢવ.. એકલતા..એકાંત.. અફસોસ આશા.. નિરાશા…અનેક રંગોની ભરતી ઓટ તારા શબ્દોમાં છલકતી રહી છે. અને તેથી અચાનક એક અંગત સવાલ મારાથી પૂછાઇ ગયો છે. જેનો જવાબ આપવો બિલકુલ જરૂરી નથી. અને એ જવાબનો મારે માટે એવો કોઇ ખાસ અર્થ પણ નથી. તો ચિંતા કરીશ નહીં. તારી સ્વતંત્રતા અને આપણી મૈત્રી અક્ષુણ્ણ રહો..ફરગેટ ઇટ…
લિ…પુરુ..
તારીખ 3/1/08
પુરુ..
“અમે અચાનક મળી ગયાં
-અમે, ના રસ્તા કે ના ઝરણાં
એટલે-
ના છૂટાં પડ્યાં, ના ભળી ગયાં ! “

પુરુ રસ્તા હોય તો છૂટા પડે કે ઝરણા હોય તો ભળી પણ શકે..પણ આપણે તો ન રસ્તો કે ન ઝરણા…તેનું શું ?
જવાબ આપવો જરૂરી નથી..એમ કહી તેં મારી દ્વિધા વધારી દીધી છે એમ કહું તો ? ફરજિયાત હોત તો જવાબ ન જ આપત..માણસનું મન પણ કેટલું વિચિત્ર છે નહીં ? હવે તારે જવાબ જોઇતો નથી અને મને જવાબ આપવાની તાલાવેલી જાગી છે. જોકે એક શબ્દમાં એ જવાબ મારાથી આપી શકાય તેમ નથી…અને જીવનકિતાબના પાછલા પાનાઓ ઉઘાડવાની હિમત કયાંથી લાવું ?

“કોક વીજ કે આગિયાની રાહમાં

આયખું વીત્યું છે ઝબકારા વગર “

જીવનના પાંચ દાયકા વીતાવી ચૂકેલ એકલવાયી સ્ત્રીની જિંદગીમાં કોઇ શું આશા રાખી શકે ? ભીતરના દરવાજા જાતે જ બંધ કરી દીધા પછી એ ખોલવાની ઇચ્છા કે હિંમત કશું નહોતું. પરંતુ આજે પૂરા વીસ વરસ પછી કોઇએ દ્વાર ખટખટાવ્યા છે. હું ખોલી શકીશ ખરી ?

લિ. પિયુ…
તારીખ…4.1.08
પિયુ
બુદબુદા ફૂટે સપાટી પર બધા દેખી શકે
કોઈને પેટાળના વિસ્ફોટ ક્યાં દેખાય છે. ?

મારા એક પ્રશ્નથી તારી અંદર આટલો ખળભળાટ મચી જશે એવો ખ્યાલ હોત તો કયારેય આવો કોઇ પ્રશ્ન ન કરત…પિયુ , ઘણું ગુમાવ્યા બાદ હું પ્રેમનો અર્થ પામ્યો છું. જીવન કેવું વિચિત્ર છે નહીં ? પ્રેમને ગુમાવી બેસો ત્યારે જ તેની કિંમત કેમ સમજાતી હશે ? હોય ત્યારે તેની કદર ન કરી શકનારને આવી સજા મળે તેમાં નવાઇ નથી… તું જીવનના પાંચ દાયકા વીતાવી ચૂકી છે એ જાણી આશ્ર્વર્ય નથી થયું..તેં બે દાયકા કહ્યા હોત તો પણ આશ્ર્વર્ય ન જ થાત..તારી દરેક વાત કોઇ વિરોધ..કોઇ શંકા..કોઇ દલીલ વિના સ્વીકારી શકું છું. અવિશ્વાસ રાખીને જે ગુમાવ્યું છે તેના પરથી હવે એટલું તો જરૂર શીખ્યો છું કે હવે ગુમાવીશ તો પણ વિશ્વાસ રાખીને જ…
પિયુ…અતીતના આયનામાં કોઇ તિરાડ હોય અને એ તિરાડ દુ:ખ સિવાય ક્શું આપી શકે તેમ ન હોય તો એ તિરાડને ભૂલી જવી બહેતર છે. એ આયનામાં ઝાંકવાની કોઇ જરૂર નથી..મારે કશું જ જાણવું નથી… પિયુ…તું જે છે..જેવી છે, મારી મિત્ર છે એટલું મારે માટે પૂરતું છે. આ એક વરસમાં મિત્રતાની વ્યાખ્યાઓ આપણે ઘણી કરી…હવે એ મિત્રતા જીવીશુંને ? બસ..એ મૈત્રીથી વિશેષ કોઇ અપેક્ષા નહીં. પિયુ..પાંચ દાયકા તો હું પણ વીતાવી ચૂકયો છું. જીવનનો આ આખરી પડાવ બરાબરને ? શા માટે આ બધી પળૉજણ..વ્યથાઓ ? પિયુ..ભૂલી જા.. બધું ભૂલી જા…
લિ. પુરુ..
તારીખ…12/1/08
પુરુ
” એ ભલે લાગે છે અક્ષર મોકલુ છું

ઘૂઘવ્યા ભીતર એ સાગર મોકલું છું. “

તું પ્રતીક્ષા કરતો હોઇશ એ ખ્યાલ છે. આ આખું અઠવાડિયું મેં મારા અતીત સાથે વીતાવ્યું છે..વરસો બાદ..જાતની ઉલટતપાસ આદરી હતી. કેટલાક ચોંકાવનારા સત્યો..અને મારામાં એક ખળભળાટ…! જે હકીકતોથી હું ભાગતી હતી..જાણવા છતાં સ્વીકારવા તૈયાર નહોતી થતી…એ આજે…! હું ઉઘાડી પડી ગઇ ? કોઇએ અચાનક મારી સમક્ષ આયનો ધરી દીધો..!

દ્રષ્ટિ બદલાય ત્યારે ભલભલા સમીકરણૉ બદલાતા સમય નથી લાગતો. અમારી પણ દ્રષ્ટિ બદલાઇ અને બદલાયા સમીકરણૉ… સંબંધોની કરચ..અસ્તિત્વ લોહીલૂહાણ…અંદર અહમ..” સમાધાન શા માટે કરું ? મારી કોઇ ભૂલ નથી..(પોતાની ભૂલ જોવી સહેલી થોડી છે ? ) એને મારી પડી નથી તો મને…? બસ..હવે તેને મારે માટે પ્રેમ રહ્યો જ નથી.આમ હોય…”
આમ થાય તો જ પ્રેમ કહેવાય ને ? એ માન્યતાના સકંજામાંથી નીકળવું આસાન થોડું હતું ? અપેક્ષાઓનું આકાશ વિસ્તરતુ જતું હતું અને પરિણામે સ્નેહનું આકાશ સીમિત બનતુ જતુ હતુ…નાની નાની વાતોના મનગમતા અર્થો શોધાતા હતા..દલીલો થતી રહેતી હતી..અને બૂમરેંગ બનીને પાછી આવતી હતી.. સાવ ક્ષુલ્લ્ક વાતો…બચકાની વાતો…હકીકતે શું બની ગયું..કયારે..કેમ બની ગયું…અને અમે કેમ છૂટા પડયા એ જાણ પણ પૂરી કયાં થઇ શકી છે ? અને અંતે…અમે છૂટા પડયા..એ એક માત્ર સત્ય..મિટાવી ન શકાય તેવું સત્ય…હું પિયર પાછી આવી. પણ..એક વ્યક્તિ સાથે સમાધાન કે જતું કરવાની વૃતિ હું દાખવી નહોતી શકી..તે અહીં કોની સાથે…?
પરિણામ ? આ એકલતા..જેને એકાંતનું નામ આપી સ્વતંત્રતાના વાઘા પહેરાવતી રહું છું. જીવનનું સત્ય સમજાયું કે જીવનમાં ગમે ત્યાં જાવ સમાધાન એક કે બીજી રીતે..એક કે બીજી વ્યક્તિ પાસે કરવું જ પડે છે.
પોતાની એક વ્યક્તિ સાથે સમાધાન ન કરી શકેલ હું આજે અનેક પારકા લોકો સાથે સમાધાન કરી રહી છું.. એનો સ્નેહ જરાયે ઓછો નહોતો થયો..એ આજે અનુભવી શકુ છું.. એમ તો મારો સ્નેહ પણ કયાં ઓછો થયો છે ? આજે પણ મારી અંદર એ એવો જ જીવંત છે..બીજી કોઇ વ્યક્તિ એ સ્થાન આજ સુધી લઇ શક્યું નથી. પ્રયત્નો તો ઘણાં થયા..પણ..
આજે પણ એનો એક સાદ આવે તો…? પરંતુ હજુ કદાચ અહંકારની સીમાઓ પૂરી તૂટી નથી..કે પછી સંકોચ..શરમ..કયા મોં એ તેની પાસે..કયા હક્કથી..હવે એ મારો શું રહ્યો છે ? દુનિયાની દ્રષ્ટિએ તો અમે… ખેર..! આજે આ ક્ષણે એક ઝળહળતું આસમાન મારી સમક્ષ..અને કોઇ સંકોચ સિવાય આજે તારી સમક્ષ પણ….?
પણ ના, આજે નહીં ભાગુ..આજે એક સહ્રદયી મિત્રે મને આયનો ધર્યો છે તો હું ….. ..બસ લાગે છે ધૂન્ધળી બનેલ આંખો સાથે આજે હવે આગળ નહીં લખાય…બની શકે કાલે ફરી એકવાર અતીતની ગલીમાં એકાદ લટાર …..
લિ. પિયુ..

13/1/2008
પિયુ ફાડી નથી શકાતું પાનું વીત્યા વરસનું
મનને છે કેવું ઘેલું આ જર્જરિત જણસનું !

પવનની લહેરખી સાથે નહીં પણ કોંપ્યુટરના સ્ક્રીન બોર્ડ પર આવેલ ભીનાશ અહીં મેં પણ અનુભવી. પિયુ…મારી કહાણી પણ કંઇક એવી જ છે. જીવનના અમુક સત્યો ઘણું બધું ગુમાવ્યા પછી જ સમજાતા હશે. પિયુ…ભૂલી જા એ અતીતને..આપણે કશું યાદ નથી કરવું…હા..પાછા ફરવાનો કોઇ દરવાજો ખુલ્લો હોય તો તેની તલાશ જરૂર કરજે. કોઇ તારી પ્રતીક્ષા કરી રહ્યું હોય એવું પણ બની શકે…અશકય કશું નથી જ. તારી તલાશ સાર્થક નીવડે એવી શુભેચ્છાઓ સાથે..
લિ. પુરુ

14/1/2008

પુરુ

સંબંધની તિરાડ સાંધવી નથી સહેલ!
જ્ખ્મોનો રાઝ પામતો ‘રવિ’ ધીરે ધીરે!

એક સાચા મિત્રનો એહસાસ પામવાની મારી આરત તારા દ્વારા પૂર્ણ થવાની છે કે શું ? પતિને મિત્ર.. સખા ગણી એકમેકની સંગાથે..દરેક ડગલું સાથે મૂકવાના ઓરતા તો અધૂરા રહ્યા. જોકે એમાં મારો વાંક કંઇ ઓછો નહોતો જ. પણ એ તો આજે દેખાય છે…સમજાય છે..ત્યારે તો અહમ્ ..માની લીધેલ સ્વમાનની રેખા અવરોધ બનીને….ડગલે ને પગલે નડયા કરી..આમ પણ અહમ્ અને સ્વમાન વચ્ચેની ભેદરેખા એવી તો બારીક હોય છે કે ભલભલા થાપ ખાઇ જતા હોય છે. હું પણ એમાં અપવાદ નહોતી જ. અને પરિણામ…….આજની આ એકલતા…જેને એકાંત માનીને જીવનને શણગારવાના પ્રયાસો કરતી રહું છું….ઉંમરના આ પડાવે આજે ફરી એકવાર અતીતના આયનાને સાફ કરવા બેઠી છું કે શું? તારી શુભેચ્છાઓ સર આંખો પર. પરંતુ પાછા ફરવાના દરવાજા જાતે જ બંધ કરી દીધા પછીના ડહાપણનો કોઇ અર્થ ખરો ? ખેર…તારી વાત કરીશ ? હૈયાના પેટાળમાં તું પણ કંઇક ખજાના ખડકીને જ બેઠો હઇશને ? એ ખૂલી શકે તેમ હોય તો જ…શા માટે આ ઇંતેજારી ? શા માટે આ પ્રશ્નો ? ખબર નથી….

લિ.પિયુ
તારીખ 15/1/08
પિયુ..
“ ગયો કયાં અનાહત નાદ એ ?

મને ઝંખતો હતો સાદ એ ?

હું વિરાટ વિશ્વમાં એકલો,

કોઇ ભાવભીનો સ્વર નથી……”

ભગવતીકુમાર શર્માની આ પંકિત આ ક્ષણે મનમાં ગૂંજી રહી છે.
બાકી મારી કથામાં કે વ્યથામાં પણ કશું નવું કયાં છે ? એજ…. પુરુષનો અહમ્….આશંકા…સતત અવિશ્વાસ…સ્ત્રીને સમજી શકવાની અશક્તિ….પુરુષ દિમાગથી વિચારે અને સ્ત્રી દિલથી..પોતાના માપદંડથી સતત અન્યને માપવાનું..પોતાના ત્રાજવે બધાને તોલવાના કાજી બનીને ન્યાય કરવાના…પછી પરિણામ ભોગવવું જ રહ્યુંને ? આજે મારો વાંક દીવા જેવો દેખાય છે… પણ…તે દિવસે….? ઘણીવાર વરસો સુધી સાથે રહ્યા પછી પણ એકબીજાને સાચી રીતે કયાં જાણી શકાય છે ? જાણીએ છીએ…એવા વહેમમાં જ હોઇએ છીએ આપણે..! ખેર..પિયુ….આજે દિલની પૂરી સચ્ચાઇથી કહું છું…તારી જેમ જ મારી અંદર પણ કોઇ જીવંત છે. એક સામાન્ય કાગળ..એક સહીથી શરીર છૂટા પડી શકે..દિલ નહીં..એ ભાન થાય ત્યાં સુધીમાં બહું મોડું થઇ ગયું હોય છે. બહું મોડું…ખેર! પણ પિયુ..પાછા ફરવાનો દરવાજો મારી જેમ બંધ ન કરી દીધો હોય તો એકવાર જરૂર ખટખટાવી જોજે..
કદાચ કોઇને તારા ટકોરાની પ્રતીક્ષા હજુ પણ હોય….

લિ. પુરુ

તારીખ 16/1/08
પુરુ
વાત તો તારી કયાં ખોટી છે ?

“ કોઇ મારું ન થયું, કોઇ સંબંધો ન તૂટયા,

ડાળખી સાવ લીલી રહી,અને પર્ણો ન ફૂટયા. “
જે સંબંધોને તોડીને છોડીને આવી હતી તે મારી અંદર આટલા વરસો બાદ પણ જીવંત છે એ અહેસાસ અચાનક થતાં મારી અંદર ખળભળાટ મચે એ સ્વાભાવિક નથી ? એક ડાળખી અંદરથી લીલીછમ્મ જ રહી હતી..પણ તેની ઉપર પર્ણો ફૂટી ન શકયા તેથી પોતાને મૃત માનીને…
સાવ સાચું કહ્યું તેં. એક સહી માત્રથી સંબંધો તૂટતા નથી..અંદર કોઇ ખૂણે એ અકબંધ પડી રહે છે. સંબંધો જોડાય ત્યારે કયારેક એની ભીનાશ ન સ્પર્શે એવું બની શકે પણ એ તૂટે ત્યારે એની કરચ દિલમાં સતત ચૂભતી રહે છે. જાતને ઓળખવી અઘરી અને અળખામણી પણ ખરી જ ને ? એટલે તો આપણે ઘણીવાર જિંદગીભર જાત સાથે છેતરપિંડી કરતા હોઇએ છીએ ને ? કયારેક સ્મશાન વૈરાગ્યની વાતો કરીને થોડી ક્ષણો પછી રાજકારણના આટાપાટા ખેલવામાં મગ્ન…!
શું થયું હતું..કેમ થયું હતું ? આટલા વરસે એ બધાનો કોઇ અર્થ ખરો ? પાછા વળવાની હિંમત કયાંથી લાવવી ? ના..કોઇ અભિમાન નડતું નથી…પણ શું મોં લઇને જાઉં ? એ શરમ જરૂર નડે છે. અને આજ સુધી એનો કોઇ અત્તોપત્તો પણ નથી..બની શકે એની જિંદગીમાં કોઇ અન્યનો પ્રવેશ થઇ ચૂકયો હોય અને તો એને દોષ આપી શકાય તેમ પણ નથી જ. એ કલ્પના ..કે હકીકત જે હોય તે એનો સામનો કરવાની ઇચ્છા કે તાકાત નથી. એણે પણ મારી ભાળ મેળવવાનો કોઇ પ્રયત્ન કયાં કર્યો છે ? બાકી એ કંઇ અઘરું કામ તો નહોતું જ…અને એટલે ….
લિ. પિયુ

તારીખ 17-1-2008

પિયુ
કાલે તને સલાહ આપ્યા બાદ મને થયું ટકોરા તો હું પણ મારી જ શકું ને ? કદાચ દ્વાર ખુલ્લા હોય તો ? આમ પણ હવે વધારે નુકશાન થવાની કોઇ શકયતા કયાં છે ? પિયુ હું જાઉં છું..મારી પત્નીની તલાશમાં ..અમે અમેરિકામાં હતા…એ ભારત આવી ગઇ હતી. ત્યાં જઇને તેને શોધવાનો પ્રયત્ન જરૂર કરીશ. બની શકે…ફરી એકવાર અમે…. અને કશું ન બની શકે તો પણ એકવાર દૂરથી તેને જોઇને કે શકય હોય તો મળીને મારી બે ચાર ક્ષણૉને ફરી એકવાર જીવંત કરી પાછો વળી જઇશ.

લિ. પુરુ

તારીખ 18/1/08
પુરુ
આશ્ર્વર્ય..જે વાત મારા મનમાં ઉગી તે જ વાત તારા મનમાં પણ….તું ભારત આવે છે તારા ખોવાયેલ પ્રેમને શોધવા અને હું અમેરિકા જાઉં છું..મારા સ્નેહની તલાશમાં. તારી વાત સ્વીકારી હું પણ એક વાર તેની તલાશ તો જરૂર કરીશ. બહું આશા રાખ્યા સિવાય જ જાઉં છું.
લિ…પિયુ
તારીખ 19/1/2008
પિયુ
અર્થાત તારો સ્નેહ અહીં છે અને મારો ત્યાં……? તું ભારતમાં છે ? એક કામ ન કરી શકીએ ? હું ત્યાં આવું છું..એક દિવસ..માત્ર એક દિવસ આપણે મળી ન શકીએ ? અહીં અમેરિકામાં તારા સ્નેહને શોધવાની દરેક મદદ હું જરૂર કરી શકીશ. તારો સંપર્ક કેમ કયારે કરવો ? જણાવી શકીશ ? ન જણાવી શકે તો ના પાડવાનો પૂરો હક્ક છે જ.તને મળવાની..જોવાની ઇચ્છા…આતુરતા છે એમ કહું તો ખરાબ તો નહીં લાગેને ? લિ. પુરુ
તારીખ 19/1/08
પુરુ,

મારું સરનામુ…અને નંબર આ સાથે અલગ એટેચમેન્ટમાં મોકલી રહી છું. આજ સુધી મારું સાચું નામ સુધ્ધાં તને કહ્યું નથી એ બદલ સોરી કહું ? આજે મારી પૂરી વિગત આ સાથે સામેલ છે.
લિ.પિયુ
તારીખ 20/1/2008
અનુ….અનુરાધા….

તું …અનુ…મારી અનુ …હૈયુ એક ધબકાર જરૂર ચૂકી ગયું…આ સત્ય ? હું..હું અર્ણવ….તારો અર્ણવ…માની શકે છે તું ? સ્વીકારી શકે છે ? હું આવું છું…અનુ તને લેવા..આવકારવા આવું છું..બસ..હવે કોઇ શબ્દો નહીં….કોઇ ખુલાસાઓ નહીં..હું આવું છું. ફરી એકવાર આપણે.. એટલું પૂરતું નથી ? મારી રાહ જોઇશને ?

લિ.પુરુ નહીં..અર્ણવ.
તારીખ 21/1/2008
અર્ણવ..

સાત જનમ બેસીને વિચારું તો પણ…. ખરેખર ફરી એકવાર આપણે…?
શબ્દકોષમાં કોઇ શબ્દો છે જ કયાં ?

અનુ..તારી અનુ…

આગાહી કરશો નહીં..એ ખોટી પડશે તો લોકો ભૂલશે નહીં અને સાચી પડશે તો કોઇ યાદ રાખશે નહીં.

                      તાકીદના તેડા આવ્યા યમરાજ ના,

                       પ્રશ્નપત્ર નીકળ્યું બહું અઘરું…
                        ધારેલો ન આવ્યો એકે સવાલ..
                        કે ન મળ્યા કોઇ ઓપ્શન….!!

                       
                        જીવન જે સ્વચ્છ,સુંદર આપ્યુ’તુ…
                        ડાઘ એમાં કયા કયા લગાડી આવ્યા?
                        કયા કયા રંગે પોત જીવનનું રંગી આવ્યા?

                        દીન દુ:ખિયાના અશ્રુ કદી લોયા’તા?
                         રાગ-દ્વેષ કંઇ કદી છોડયા’તા?
                         માનવ ને માનવ બની ચાહ્યા’તા કદી?

                        ઉત્તર કયાં હતો મારી કને?
                        મેં તો રાખી’તી આશા…કે પૂછાશે,
                        ”રોજ મંદિરે ગયો’તો?
                        હોમ -હવન ને ભજન કીર્તન કંઇ કર્યા’તા?
                        કથા-વાર્તા કંઇ સાંભળ્યા’તા?”
                
                         જવાબ બધા તૈયાર હતા…
                         પણ રે…રે…!!!
                         ના પૂછાયો આમાંનો એકેય પ્રશ્ન..
                         આંસરશીટ મારું કોરું રહી ગયું,
                         શું જીવનભર હું યે કોરો જ રહ્યો?

                          પ્રશ્નો પૂછાણા કોર્ષ બહાર ના?
                          કે પછી…..!!
                          જીવનભર ખબર ન પડી,
                          મને ખરા કોર્ષની…!!!!

આપણા અહં ને કાબુમાં રાખવો હોય તો એક રીત છે…

છાપાઓમાં  ખાલીજગ્યાઓની જાહેરખબરો વાંચવી અને કઇ કઇ નોકરી માટે આપણે લાયક  નથી તેનો અંદાજ લગાવવો.

પપ્પાના તો છાપામાં

ફોટા છપાય…

સાવ ખોટા..!

પપ્પાને કયાં કંઇ ખબર હોય છે ?

જયારે પૂછું ત્યારે..

” મમ્મીને પૂછ…..’

પણ, મમ્મી તો ઘરમાં

હોતી જ નથી…..!

” તને મમ્મી ગમે કે પપ્પા ? ‘

પૂછતા રહે સૌ….

” મને તો તારાબાઇ ગમે “

એ રોજ ઘરમાં જ રહે છે

અને…..

એને બધી ખબર હોય છે !

રથિનભાઇ વરસોથી અમેરિકામાં સ્થાયી થયા હતા. અને ખૂબ કમાયા હતા. હવે તો પૈસા કયાં વાપરવા એ જ પ્રશ્ન હતો. વરસમાં એકવાર તે દેશમાં આવતા હતા.અને દર વરસે અઢળક દાન જુદાજુદા મંદિરોમાં કરી જતા હતા. અને ચારે તરફ રથિનભાઇની વાહ વાહ બોલી જતી.અને આ “વાહ વાહ “નો તેમને નશો ચડતો.જે એકાદ વરસ સુધી રહેતો.અને પછી પાછા એ દેશમાં આવતા.
આ વખતે તેઓ કોલક્ત્તા આવ્યા હતા.ત્યાં તેમના એક મિત્ર રહેતા હતા. બંને વરસો પછી મળ્યા. જૂની વાતો યાદ કરી. મિત્ર તો હજુ સાધારણ સ્થિતિ માં જ હતા. રથિનભાઇનો ઠાઠ જોઇ તે થોડા અંજાઇ ગયા. તે મિત્રને જલારામ બાપામાં ખૂબ શ્રધ્ધા હતી. તેમને થયું કે જો રથિનભાઇ જલારામ બાપાના મંદિરમાં દાન આપે તો મંદિરનો થોડો વિકાસ થઇ શકે. તેમણે અચકાતા અચકાતા વાત કરી.
રથિનભાઇ ખડખડાટ હસી પડયા. અરે, એમાં શું મોટી વાત છે ? બોલ, કેટલાનો ચેક લખી આપું ? અરે, કંઇક સમારંભ કે એવું કંઇ ધામધૂમથી ગોઠવીએ. પૈસાની ચિંતા ન કર. અરે,પૈસો તો હાથ નો મેલ છે. હું તો ખાસ દાન આપવા માટે જ અહીં દેશમાં આવું છું. બાકી અહીં આ ગંદકીમાં આવવાનું મન પણ ન થાય. ! મિત્રને વાત ખૂંચી તો ખરી..પણ મંદિરમાં પૈસાની જરૂર હતી એટલે કંઇ બોલ્યા નહીં.

અને પછી તો રથિનભાઇએ દાન આપવા માટે એક મોટું ફંકશન ગોઠવાવ્યું. ખૂબ ધામધૂમથી દાન આપવાની ઉજવણી થઇ. મોટા મોટા લોકોએ મંચ પર આવી ને ભાષણો કર્યા. રથિનભાઇ કેવા દાનવીર છે તેની યશોગાથા મેઘધનુષી રંગો પૂરીને કહેવાઇ. અને પછી પૂરી નમ્રતાથી, સંકોચથી, શરમાળ, દાનવીર રથિનભાઇએ મોટી રકમનો ચેક આપ્યો. રંગેચંગે ઉજવણી પૂરી થઇ. દાન આપ્યાનો સંતોષ લેવાયો.

બીજે દિવસે રથિનભાઇએ મિત્રને પૂછયું,’ હજુ તમારે ત્યાં પેલી સાઇકલ રીક્ષા ચાલે છે કે શું ? એમાં બેસવાની મજા આવે હોં..! હું તો વરસો પહેલાં નાનો હતો ને ફરવા આવેલ ત્યારે બેસેલ.’ ’ હા, હજુ ચાલે છે ‘ મિત્રે જવાબ આપ્યો.

‘ ચાલ, આજે થોડો સમય છે તો એમાં એકાદ કલાક આંટો મારીએ. ગાડીમાં તો રોજ જતા હોઇએ. આજે થોડો ચેન્જ લઇએ.’ અને બંને મિત્રો સાઇકલ રીક્ષામાં બેઠા. રથિનભાઇનું ભારે શરીર માંડ માંડ રીક્ષામાં સમાયું. અને રીક્ષાવાળાને કહ્યું..એકાદ કલાક ફરવું છે. અને ભવાનીપુર, હાઝરા રોડ, અને ડોવર રોડથી કરી છેક ગરિયાહાટ સુધી નિરાંતે શહેર જોતા જોતા કંઇક ટીપપ્ણી કરતાં કરતાં બંનેએ મોજ કરી. હાંફતા રીક્ષાવાળાએ પૂરા દોઢ કલાકે તેમને ઉતાર્યા ત્યારે તે પરસેવાથી નાહી રહ્યો હતો. આ એન.આર.આઇ.પાસેથી સારા પૈસા મળવાની આશાએ તેણે હોંશથી ફેરવ્યા હતા. આટલા બધાના આમેય સામાન્ય રીતે પચાસથી સાઠ રૂપિયા તો સહેજે થાય. પણ ઘણીવાર ઘણાં આવા લોકો તેને 100 રૂપિયા આપી દેતા અને બાકીના પૈસા પાછા કયારેય ન માગતા..

અને તેથી રથિનભાઇ જયારે પૂછ્યું ‘ કેટલા આપું ?’ ત્યારે પણ તેણે એમ જ કહ્યું,’ શેઠ જે ઠીક લાગે તે આપો ને ‘

રથિનભાઇએ વીસ રૂપિયાની નોટ કાઢી..તેને આપી. રીક્ષાવાળો જોઇ રહ્યો. તેનો મિજાજ ગયો તેણે પૂછયું, ’શેઠ, શું ભીખ આપો છો ? કાળી મજૂરી કરી છે. ‘ ’ તો કેટલા હોય ? શું લૂંટવા બેઠો છે ? પૈસાવાળા જોઇને ? બહારના જોઇ ને દાદાગીરી કરે છે ? લેવા હોય તે લે..વધારે નહીં મળે…’ અને પછી તો બંને વચ્ચે ઝગડો થયો. મિત્ર પૈસા આપવા ગયા ત્યાં રથિનભાઇએ તેને પણ અટકાવ્યો., ’ અરે, આ બધા સમજે છે શું ? પૈસાવાળા જોયા એટલે બસ….’ અને અંતે માંડ માંડ ઝગડો પચાસ રૂપિયામાં “સેટલ “થયો.

અને રીક્ષાવાળાએ વધારે પડાવીને તેમને છેતરી લીધા દાનવીર રથિનભાઇનો એ બડબડાટ તેનો મિત્ર મૂંગા મોં એ સાંભળી રહ્યો.

‘Happiness is the way of travel not the destination” એક ગીફ્ટ શોપમાં જ્યારે આ વાકય વાંચ્યુ ત્યારે હું અમેરીકાના ટેનેસી રાજ્યના પુર્વ છેડે આવેલી ઓકોઈ નામની નદીમાં સહેલ કરવા જવાનુ વિચારતી હતી. યાત્રા –વિહારનો આ આનંદ વહેંચવાથી વધે અને મારી સાથે મારા બે પ્રિય પાત્રો મારા પતિ અને મારી ઉત્તમ મિત્ર નીલમ હતા તેથી તે અનેક ગણો વધે તે સ્વાભાવિક છે. આ સહેલ જુદી હતી. માઈલો લાંબી તોફાની નદીના વહેણમાં તરાપા પર બેસીને હલેસાં મારવાના હતાં. તરાપો ઊંધો પણ વળી શકે અને માઈલો લાંબી આ નદીમાં ખડકો એટલાં બધા હતા કે ક્યાંય ભટકાઈ જવાય તો કંઇ પણ બની શકે. અરે કેડ સમાણા ખડકો પર ઊભા રહેવાના પ્રયત્નમાં જો પગ લપસીને ફસાયો તો પણ વેગ સાથે તણાતા શરીરથી છૂટો પડી જવાની શક્યતા પુરેપુરી. પાણીનો ડર હોય તે તેમાં જાય નહી અને જવા પણ ન દે. ખાસ પ્રકારે બનાવેલ આ પ્લાસ્ટીકના તરાપા પર છ વ્યક્તિ અને એક ગાઈડ એમ કુલ સાત વ્યક્તિઓ સફર કરવાની હતી.

અમે ટિકિટ તો લઈ લીધી પણ પ્રથમ ગ્રાસે મક્ષિકા ! મારા પતિએ અને દીકરીએ મને આવો જોખમી પ્રવાસ ખેડવાની ના પાડી બંનેને પાણીમાં જવાનો ડર અને તેમની સામેની મારી હિંમતની લડાઈમાં પ્રથમ તો હું હારી ગઈ અને એમની લાગણી જીતી ગઈ પણ મન ટેકરીઓ અને તે પરના વૃક્ષો ની ઘટાઓ વચ્ચે વહેતી નદીમાં ઉછળતું શરીરને પણ સાદ કરતુ હતું અને પ્રેમની સામે પ્રેમથી જીત મેળવી મેં મારા પતિને ખાતરી આપી કે હું ડૂબીશ તો બાહોશ ગાઈડ મને બચાવી લેશે અને ખડક સાથે અથડાઈને જીવન તત્વ પાણીનો આનંદ લેતાં લેતા મરીશ તો મારી સદગતિ થશે પણ પ્રકૃતિને ખોળે રમવાનો આનંદ ડરને કારણે જતો કરવાની મારી જેમ મારી નીલમની પણ તૈયારી નહોતી. બાવન વર્ષની ઉંમર અને કમરની તકલીફ પણ ખરી એટલે થોડી ચિંતા છતાં રજા મળી. અને અમે તો બાળકની જેમ ઉત્સાહથી ફરી તૈયાર થયા.

સલામતી માટેના નિયમો સમજાવવા માટે અમને એક વર્ગમાં બેસાડ્યા જ્યાં એકસો થી ય વધુ લોકો હતા. મોટા ભાગના તરુણ ઉમરના વિદ્યાર્થીઓ હતાં ફકત બે ત્રણ કુટુંબો કુટુંબો કે જેમાના કેટલાંક અમારી માફક પ્રથમવાર હતા. અમારી છની ટુકડીમાં હું, નીલમ અને બે તરુણ બાળકો સાથેનુ એક અમેરીકન દંપતિ હતાં. તરાપાના પાછળના ભાગે ગાઈડ અને આગળના ભાગે આ બાપ અને દીકરાની ટુકડી પહેલી લાઈનમાં બીજી લાઈનમાં મારી મિત્ર અને એનલ(દીકરી) અને ગાઈડની આગળની લાઈનમાં તરાપાની ડાબી જમણી બાજુ હાથમાં હલેસાં સાથે હું તથા એનલની મા બેઠાં હતા. ગાઈડે ફરી એકવાર સૂચના આપી કે શરીરનું સમતોલન રાખવા માટે તે ક્હે ત્યારે અંદર તરફ નમવુ અને કહે તે દિશામા હલેસાં મારવા. અને અમારા તરાપાએ વહેણમાં ઝંપલાવ્યુ. નદીની ઉતાવળી ગતિ સાથે તરાપાએ પણ ઝડપ વધારી. હું અને નીલમ થોડા નર્વસ થયા. મારો ઉત્સાહ ઘણો હતો પણ નીલમની તબિયત થોડી નાજુક હોવાથી મને એની ચિંતા થઈ. મેં પૂછ્યુ કે પાછુ ફરવુ છે? વીર નર્મદને યાદ કરી નીલમ કહે ડગલુ ભરવુ કે ના હટવું. અને મેં કહ્યુ કે હિંમતે મર્દા તો મદદે ખુદા.

સામે નજર કરતાં નદી જાણે પ્રકૃતિને ખોળે રમતી હતી અને અમે નદીને ખોળે. અનંત અવકાશ નીચે ચારે બાજુ ફરતી વૃક્ષોથી આચ્છાદિત પર્વતો અને ટેકરીઓના ચરણ ચૂમતી જતી દોડતી જતી નદીનો પથરાળ પટ તેને વધુ વેગ આપતો હતો. પ્રથમ મોટા ખડકોની હાર પરથી નીચે સરતાં ધબકારા વધી ગયા પણ પછી ડર ઘટી ગયો. નાના મોટાં ખડક પરથી વહેતી ધારાઓને નીચે ઢાળમાં વધુ ને વધુ નાના મોટાં ખડકો માર્ગ આપીને ધન્ય થઈ સતત પલળતાં રહેતા હોવાથી સુંવાળા થતા જતા હતા. નદીના વેગ અને પત્થરની સુંવાળપ વચ્ચે સેવાળરુપે લીલુ અને લીસુ જીવન ફેલાતુ હતુ જેનો રંગ વહેણને પણ લીલાશ આપતો હતો. નીલમ ગાતી હતી….પાન લીલુ જોયુ ને તમે યાદ આવ્યા…નદીમાં તરતાં એ એક લીલા પાનને પણ કદાચ વૃક્ષનો વિયોગ સાલતો હશે. પણ આ વિયોગમાં પણ યોગનો આનંદ અમારા હૈયાને શીતળતા આપતો હતો. જુલાઈ મહીનાની ભર બપોરે અમે વાયુની શીતળ લહેરીઓ સાથે ઝૂમતાં હતાં અને ગાઈડની સૂચનાઓ પ્રમાણે હલેસાંઓ મારતા હતાં.

તરાપાની નૃત્યગતિ હવે વધી હતી. અને સાથે સાથે અમારૂ ડોલન પણ. વચ્ચે ઢોળાવો આવે ત્યારે ગાઈડ અમને અગાઉથી જણાવતો અને તન મનમાં એક ઝણઝણાટી પ્રસરી ઉઠતી. સાવધાનીનો એ સંકેત થોડી જ વારમાં કલ્પિત ભયને અકલ્પય આનંદમાં ફેરવી નાખવા મદદરૂપ થતો. પથરાળ પ્રદેશ પર વહેતી આ નદી પર ખડકોનો વધતો ઓછો ભાગ જાણે પડકાર કરવા જ વારેવારે માથુ ઉચકતો હોય તેમ ઠેકઠેકાણે દેખા દેતો અમને ડરાવતો હતો. અને જે જોશથી નદી તેની સાથે અફળાતી હતી તેથી તો ડર વધતો હતો. પાણીના વેગ અને પત્થરની સ્થિરતા વચ્ચેથી માર્ગ કાઢવાની કુનેહ નદીની દોસ્તી વગર શકય જ નથી જ્યારે મારો તો આ પ્રથમ જ પરિચય. ગાઈડની દિશાસુઝ મારા ડરને આનંદમાં ફેરવીને હર્ષ અને રોમાંચથી ખળખળાવતી. કલાક પછી એક કાંઠે અમે પાંચ મિનિટ માટે થંભ્યા. બાજુમાં કાંઠા પરના વૃક્ષો ઝૂકીને જાણે નમન કરતા હતા. અને સામેના કાંઠે કેટલાક દેશોના ધ્વજ જાણે નદીને વંદન કરતા ઊભા હતા. આ દેશોએ 1996માં ઓલિમ્પીકની પાણીમાં રમાતી રમતોમાં ભાગ લીધેલો જે અહીં રમવામાં આવી હતી. વચ્ચે મધ્યમાંથી એક પછી એક ચાર તરાપાઓ પસાર થયા. તે જગ્યાએ વમળમાં તરાપો ગોળ ગોળ ફરતો નીચે સરતો હતો અને અંદર બેઠેલા લોકો રોમાંચ અને ભય તથા હર્ષમિશ્રિત ચિચિયારી કરતા હતા. ગાઈડે આ જગ્યાનુ નામ હોલીવુડ સ્પીન જણાવ્યું.

અમારા તરાપાએ એમાં ઝંપલાવ્યુ. ખૂબ મજા આવી. પાણીની છાલકોથી નદીમાતાએ જાણે વહાલથી નવડાવ્યા. ચિચિયારીઓ સ્વાભાવિક બની ગઈ. અમારી સાથેનુ અમેરિકન કુટુંબ અમારી ખૂબ કાળજી રાખતુ હતુ. હું કે નીલમ બીજી બાજુ નમી જઈએ તો તરત જ અંદર તરફ ખેંચી લે અને વધુ પડતાં અંદર નમી જઈએ તો ટેકો આપીને સરખા બેસવામાં મદદ કરે. હવે નદીનો મધ્યભાગ શરૂ થયો હતો. આમ તો ત્રેવીસ માઈલ લાંબી હિવાસી નામની નદીમાં પાંચ માઈલના મધ્ય ભાગ(ઓકોઈ)માં જ અમારી સફર હતી. પાણીના વહેણ અહીં પ્રમાણમાં ઓછા વેગવાન હતાં. વેગની ગતિ પ્રમાણે પાંચ વર્ગોમાં વર્ગીકરણ કરવામાં આવ્યુ છે.પાંચેમાં સૌથી સરળ એવા પ્રથમ વર્ગની સફરની અમારી હિંમતને પણ અમે જ દાદ દેતાં હતાં. તરવાના કૌશલ્યને અભાવે જ તો ! અમેરીકન ગાઈડ કે જેનુ નામ નીલ હતુ તે બહુ આનંદી હતો. અમે વાતોએ વળગ્યા. નીલમે પણ ગીત ગણગણવાનુ મૂકીને વાતોમાં રસ લીધો. નીલમ કહે આ નદીની સફરને સમયની મર્યાદા ન હોય તો કેવુ સારૂ! આ સાંભળી તેને સાથે લાવ્યાનો મને ખૂબ આનંદ થયો.

નદી એના પેટાળમાં પત્થર, માટી અને બીજુ પણ ઘણુ સમાવીને એ ઉછળતી કૂદતી વૃક્ષો અને માનવીઓને જીવનનો આનંદ અર્પે છે. જીવન પણ આ વહેતી નદી જેવુ અનંત છે કિનારાઓની મર્યાદા વચ્ચે પણ એ સતત વહે છે. વાતો વાતોમાં મેં નીલને પુછ્યુ કે અહીં ઘણા લોકો એક જ બેઠકનો નાનો તરાપો લઈને નીકળી પડ્યા છે તો એ કુશળતા પ્રાપ્ત કરવા માટે કેટલા પાઠ લેવા પડે? એણે જવાબ આપ્યો કે “મહત્વ નદીને ઓળખીને એના વહેણ અને માર્ગના પરિચયનુ છે અને એ કૌશલ્ય તો નદીની દોસ્તીથી જ કેળવી શકાય અને મને એટલે જ આ નોકરી બહુ ગમે છે. હું નાનો હતો ત્યારથી આ નદીને ખોળે જ મોટો થયો છું. અહીંના એક એક પત્થરને હું ઓળખુ છું. “ તેણે સૌને થોડીવાર આસપાસ તરવાની મજા લેવાની છૂટ આપી. એનલ તેનો ભાઈ સ્કોટ અને તેના પિતા ટોમે પાણીમાં હર્ષથી ઝંપલાવ્યુ. અને અમે આજુબાજુના સૌંદયનુ પાન કરતા તૃપ્તિ અનુભવવા લાગ્યા. નજર પહોંચે ત્યાં સુધી પાણી જ પાણી અને આજુબાજુના બંને કાંઠે તેમ જ સામેના વળાંકોને કાંઠે વૃક્ષોની હારમાળાઓ ઉન્નત અને ઉન્નત થતી જતી હતી. અને આ આખા ય દ્ર્ષ્યની આકાશ સાથેની એકરૂપતા મન અને હ્રદયને એક વિશાળતા અર્પતી હતી. આ વિશાળતાને સમયમાં સમેટવા નીલે તરાપો આગળ ચલાવવાની તૈયારી આરંભી.

મધ્યમાં ધીમી પડેલી નદીની ગતિ ફરીથી વધતી જતી હતી. દોડતી નદી હવે જાણે કુદતી હતી. નીલે તરાપો થોડીવાર ગોળગોળ ફેરવ્યો, આનંદ માટે જ તો ! અમે બધાં પૂરેપૂરાં પલળી ચૂકયા હતા. પત્થર સાથે માથુ ન અફળાય અને ડૂબી ન જવાય તે માટે હેલમેટ અને જેકેટ પહેરાવ્યા હતા તો પણ કપડાં પલળ્યા હતા એટલો જળાભિષેક થયો હતો. આનંદથી અમે તરબોળ હતા. નીલે અમને ગ્રાન્ડ ફનાલી માટે તૈયાર થવા કહ્યુ. સામે એક મોટો ખડક નદીની બરાબર વચ્ચે ચોકીદારની અદાથી અણી તાકીને ઉભો હતો તેની આસપાસ બંને બાજુથી પાણી પ્રચંડ વેગથી નીચે તરફ ધસતુ હતુ. એને ઝૂકીને અમે બાજુમાંથી પસાર થયા કે નીચે તરફ વેગથી ઘસડાયા અને તરાપો બંને બાજુ હાલકડોલક થઈ કાટખૂણા રચતો હતો અમને ઝૂલાવતો હતો અને અમે શીતળ પાણીની છાલકોથી સરિતાનુ વહાલ પીતા હતા. ગાઈડ નીલે થોડી મહેનતે તરાપાને આ વમળની બહાર કાઢ્યો.

ફરી એ જ સુન્દર આકાશ, નિર્ઝરિણી અને વૃક્ષોની ઘટાઓ મનને મંત્રમુગ્ધ કરવા લાગી. ફરી એકવાર ભયે મને આનંદસમાધિમાંથી જાગૃત કરી. પળ બે પળ અને વળી આનંદનો અતિરેક! સફરની શરૂઆત કરી ત્યાંથી અમે એકસો સિંતેર ફૂટ નીચે સુધી આવી ચૂક્યા હતા. છેલ્લાં વધુ એક વમળમાં નીરની પ્રેમાળ છાલકોનો ભયરહિત આનંદ માણી અમે કિનારે નાંગર્યા. કિનારો કાંકરાઓથી ભરપૂર હતો અને પાણી ગોઠણ સમાણા હતા. આથી તરાપામાથી ઉતર્યા પછી પણ સરિતાનો પાલવ મૂકવાનુ મન નહોતુ થતુ. અમારા પગ પાણીથી બંધાયેલા હતા. બહાર નીકળ્યા ત્યારે મારા આખા અસ્તિત્વમાંથી આનંદ પાણી સ્વરૂપે નીતરતો હતો.

એક જ વસ્તુ …એક જ વાતના અલગ અલગ સ્વરૂપો પણ હોઇ શકે ને ૵ આ જ અનુભવ મિત્ર રેખાની દ્રષ્ટિએ……
રેખા સિન્ધલ…(ટેનેસી.યુ.એસ્. એ. )

( White water rafting..in ocoee river…on 3/7/2008..)

કંઇ કેટલાયે ફૂલ ખીલ્યાં
ને પાંદડી પાંદડીં
થઇ ખરતા રહ્યા
તમ ચરણોમાં રોજ
એક દિ અમસ્તો એક કાંટો
જરા સ્પર્શતો
ત્યાં ચીખ્યા
કે કોણે મૂકયો
આ છોડ અહીં આજ ?

રેખા સિન્ધલ.
(ટેનેસી…યુ.એસ.એ. )