પરમ સમીપે

તારીખ 1/1/08

પ્રિય પુરુ……

“ રસ્તાઓ અચાનક મળી ગયા
બે ઘડી વાતે વળગ્યા ને
છૂટા પડી ગયા.”
પુરુ આપણો સંબંધ પણ આ રસ્તાઓ જેવો જ નથી ? જોકે જવા દે, આજે તો નવા વરસની વધાઇ !
આ નવું વરસ પોતાની પાંખમાં શું ભરીને આવશે કોણ કહી શકે ? કાલે રાત્રે ઇ મેઇલમાં શુભેચ્છાનું
કાર્ડ મોકલ્યું અને આજે પહેલીવાર તેં અંગત સવાલ કર્યો છે. કદાચ નવા વરસની આ શરૂઆત…!
કે પછી વધુ નિકટ આવવાનો પ્રયાસ ? આપણી નેટમૈત્રી પાંગરીને એક વરસની થઇ ચૂકી છે. આ એક વરસમાં આપણે કેટકેટલી વાતો કરી..! કયારેક બે લીટીમાં તો કયારેક બે પાનામાં છલકતા રહ્યા છીએ.. જોકે બને ત્યાં સુધી અંગત વાતો કરવાનું આપણે બંનેએ ટાળ્યું છે. આજે તારા તરફથી અંગત કહી શકાય તેવો સવાલ આવ્યો છે. એવી જરૂર આજે અચાનક કેમ ઉભી થઇ ? કોઇ ખાસ કારણ ? તારી સાથે ..એક અજાણ્યા પુરુષ સાથે આટલા સમય સુધી વાતો કરી છે..ચાલુ રાખી છે. શા માટે ? સામાન્ય રીતે બને છે તેમ કોઇ પણ વિજાતીય મૈત્રીમાં એક તબક્કે કોઇ અપેક્ષા..કોઇ અંગત સવાલ જવાબ આપોઆપ આવી જતા હોય છે. પરંતુ આજ સુધી તેં કયારેય પરોક્ષ રીતે પણ એવા કોઇ સવાલો કર્યા નથી..અને કદાચ તેથી જ આપણી મૈત્રીની સફર અવિરત ચાલુ રહી શકી છે. આજે અચાનક આવી વાત તારા મનમાં કેમ ઊગી ? પરિચય..મૈત્રી અને પછી પ્રેમ..? એવી કોઇ વાતની આ શરૂઆત તો નથી ને ?
લિ. પિયુ..
તારીખ..2/1/08
પ્રિય પિયુ
રસ્તાઓ ભલે છૂટા પડી જાય પણ આ જ કાવ્યની આગળની પંક્તિમાં તો એ જ કવિ ઝરણાઓને ભેગા પણ કરી દે છે હોં..

” ઝરણાં અચાનક મળી ગયાં
એકબીજાને ભેટ્યાં ને
ભળી ગયાં ”

ખેર ! બાકી તને આશ્ર્વર્ય થાય એ સ્વાભાવિક છે કે અચાનક આજે…? આખરે તો પુરુષ જાત ને ? સ્ત્રીનો પરિચય થાય…મૈત્રીથી આગળ વધાય અને પ્રેમની માગણી થાય. અને પુરુષની પ્રેમની માગણી એટલે સ્ત્રીનું શરીર માત્ર…! આવું કશું તેં મારા માટે પણ ધારી લીધું હોય તો તારો દોષ નહીં કાઢું… પુરુષની તો મથરાવટી જ મેલી..! ત્યાં શું થાય ? અને ચાલીસીએ પહોંચેલ પુરુષ બીજી ઇનીંગ્સ શરૂ કરવા હમેશાં આતુર હોય એ સામાન્ય ગણાય છે. અને હું તો ચાલીસીએ નહીં જીવનના પાંચ દાયકા વીતાવી ચૂકયો છું. તારી ઉંમરની ખબર નથી. અને તારા લખાણ પરથી તારી ઉમરનો કોઇ અન્દાજ પણ લગાવી શકયો નથી. કેમકે કયારેક તારા શબ્દોમાં શૈશવની વિસ્મયતા છલકી છે..તો કદી વીસ વરસની તરુણીની મુગ્ધતા માણી છે..કયારેક ચાલીસીએ પહોંચેલ ઠરેલ સ્ત્રીની ડાહી વાતો દેખાણી છે. તો ઘણીવાર એક પ્રૌઢાનું અનુભવભાથુ પણ ઝલકયું છે. વિસ્મય..ચંચળતા..મુગ્ધતા…શાંતિ..અવઢવ.. એકલતા..એકાંત.. અફસોસ આશા.. નિરાશા…અનેક રંગોની ભરતી ઓટ તારા શબ્દોમાં છલકતી રહી છે. અને તેથી અચાનક એક અંગત સવાલ મારાથી પૂછાઇ ગયો છે. જેનો જવાબ આપવો બિલકુલ જરૂરી નથી. અને એ જવાબનો મારે માટે એવો કોઇ ખાસ અર્થ પણ નથી. તો ચિંતા કરીશ નહીં. તારી સ્વતંત્રતા અને આપણી મૈત્રી અક્ષુણ્ણ રહો..ફરગેટ ઇટ…
લિ…પુરુ..
તારીખ 3/1/08
પુરુ..
“અમે અચાનક મળી ગયાં
-અમે, ના રસ્તા કે ના ઝરણાં
એટલે-
ના છૂટાં પડ્યાં, ના ભળી ગયાં ! “

પુરુ રસ્તા હોય તો છૂટા પડે કે ઝરણા હોય તો ભળી પણ શકે..પણ આપણે તો ન રસ્તો કે ન ઝરણા…તેનું શું ?
જવાબ આપવો જરૂરી નથી..એમ કહી તેં મારી દ્વિધા વધારી દીધી છે એમ કહું તો ? ફરજિયાત હોત તો જવાબ ન જ આપત..માણસનું મન પણ કેટલું વિચિત્ર છે નહીં ? હવે તારે જવાબ જોઇતો નથી અને મને જવાબ આપવાની તાલાવેલી જાગી છે. જોકે એક શબ્દમાં એ જવાબ મારાથી આપી શકાય તેમ નથી…અને જીવનકિતાબના પાછલા પાનાઓ ઉઘાડવાની હિમત કયાંથી લાવું ?

“કોક વીજ કે આગિયાની રાહમાં

આયખું વીત્યું છે ઝબકારા વગર “

જીવનના પાંચ દાયકા વીતાવી ચૂકેલ એકલવાયી સ્ત્રીની જિંદગીમાં કોઇ શું આશા રાખી શકે ? ભીતરના દરવાજા જાતે જ બંધ કરી દીધા પછી એ ખોલવાની ઇચ્છા કે હિંમત કશું નહોતું. પરંતુ આજે પૂરા વીસ વરસ પછી કોઇએ દ્વાર ખટખટાવ્યા છે. હું ખોલી શકીશ ખરી ?

લિ. પિયુ…
તારીખ…4.1.08
પિયુ
બુદબુદા ફૂટે સપાટી પર બધા દેખી શકે
કોઈને પેટાળના વિસ્ફોટ ક્યાં દેખાય છે. ?

મારા એક પ્રશ્નથી તારી અંદર આટલો ખળભળાટ મચી જશે એવો ખ્યાલ હોત તો કયારેય આવો કોઇ પ્રશ્ન ન કરત…પિયુ , ઘણું ગુમાવ્યા બાદ હું પ્રેમનો અર્થ પામ્યો છું. જીવન કેવું વિચિત્ર છે નહીં ? પ્રેમને ગુમાવી બેસો ત્યારે જ તેની કિંમત કેમ સમજાતી હશે ? હોય ત્યારે તેની કદર ન કરી શકનારને આવી સજા મળે તેમાં નવાઇ નથી… તું જીવનના પાંચ દાયકા વીતાવી ચૂકી છે એ જાણી આશ્ર્વર્ય નથી થયું..તેં બે દાયકા કહ્યા હોત તો પણ આશ્ર્વર્ય ન જ થાત..તારી દરેક વાત કોઇ વિરોધ..કોઇ શંકા..કોઇ દલીલ વિના સ્વીકારી શકું છું. અવિશ્વાસ રાખીને જે ગુમાવ્યું છે તેના પરથી હવે એટલું તો જરૂર શીખ્યો છું કે હવે ગુમાવીશ તો પણ વિશ્વાસ રાખીને જ…
પિયુ…અતીતના આયનામાં કોઇ તિરાડ હોય અને એ તિરાડ દુ:ખ સિવાય ક્શું આપી શકે તેમ ન હોય તો એ તિરાડને ભૂલી જવી બહેતર છે. એ આયનામાં ઝાંકવાની કોઇ જરૂર નથી..મારે કશું જ જાણવું નથી… પિયુ…તું જે છે..જેવી છે, મારી મિત્ર છે એટલું મારે માટે પૂરતું છે. આ એક વરસમાં મિત્રતાની વ્યાખ્યાઓ આપણે ઘણી કરી…હવે એ મિત્રતા જીવીશુંને ? બસ..એ મૈત્રીથી વિશેષ કોઇ અપેક્ષા નહીં. પિયુ..પાંચ દાયકા તો હું પણ વીતાવી ચૂકયો છું. જીવનનો આ આખરી પડાવ બરાબરને ? શા માટે આ બધી પળૉજણ..વ્યથાઓ ? પિયુ..ભૂલી જા.. બધું ભૂલી જા…
લિ. પુરુ..
તારીખ…12/1/08
પુરુ
” એ ભલે લાગે છે અક્ષર મોકલુ છું

ઘૂઘવ્યા ભીતર એ સાગર મોકલું છું. “

તું પ્રતીક્ષા કરતો હોઇશ એ ખ્યાલ છે. આ આખું અઠવાડિયું મેં મારા અતીત સાથે વીતાવ્યું છે..વરસો બાદ..જાતની ઉલટતપાસ આદરી હતી. કેટલાક ચોંકાવનારા સત્યો..અને મારામાં એક ખળભળાટ…! જે હકીકતોથી હું ભાગતી હતી..જાણવા છતાં સ્વીકારવા તૈયાર નહોતી થતી…એ આજે…! હું ઉઘાડી પડી ગઇ ? કોઇએ અચાનક મારી સમક્ષ આયનો ધરી દીધો..!

દ્રષ્ટિ બદલાય ત્યારે ભલભલા સમીકરણૉ બદલાતા સમય નથી લાગતો. અમારી પણ દ્રષ્ટિ બદલાઇ અને બદલાયા સમીકરણૉ… સંબંધોની કરચ..અસ્તિત્વ લોહીલૂહાણ…અંદર અહમ..” સમાધાન શા માટે કરું ? મારી કોઇ ભૂલ નથી..(પોતાની ભૂલ જોવી સહેલી થોડી છે ? ) એને મારી પડી નથી તો મને…? બસ..હવે તેને મારે માટે પ્રેમ રહ્યો જ નથી.આમ હોય…”
આમ થાય તો જ પ્રેમ કહેવાય ને ? એ માન્યતાના સકંજામાંથી નીકળવું આસાન થોડું હતું ? અપેક્ષાઓનું આકાશ વિસ્તરતુ જતું હતું અને પરિણામે સ્નેહનું આકાશ સીમિત બનતુ જતુ હતુ…નાની નાની વાતોના મનગમતા અર્થો શોધાતા હતા..દલીલો થતી રહેતી હતી..અને બૂમરેંગ બનીને પાછી આવતી હતી.. સાવ ક્ષુલ્લ્ક વાતો…બચકાની વાતો…હકીકતે શું બની ગયું..કયારે..કેમ બની ગયું…અને અમે કેમ છૂટા પડયા એ જાણ પણ પૂરી કયાં થઇ શકી છે ? અને અંતે…અમે છૂટા પડયા..એ એક માત્ર સત્ય..મિટાવી ન શકાય તેવું સત્ય…હું પિયર પાછી આવી. પણ..એક વ્યક્તિ સાથે સમાધાન કે જતું કરવાની વૃતિ હું દાખવી નહોતી શકી..તે અહીં કોની સાથે…?
પરિણામ ? આ એકલતા..જેને એકાંતનું નામ આપી સ્વતંત્રતાના વાઘા પહેરાવતી રહું છું. જીવનનું સત્ય સમજાયું કે જીવનમાં ગમે ત્યાં જાવ સમાધાન એક કે બીજી રીતે..એક કે બીજી વ્યક્તિ પાસે કરવું જ પડે છે.
પોતાની એક વ્યક્તિ સાથે સમાધાન ન કરી શકેલ હું આજે અનેક પારકા લોકો સાથે સમાધાન કરી રહી છું.. એનો સ્નેહ જરાયે ઓછો નહોતો થયો..એ આજે અનુભવી શકુ છું.. એમ તો મારો સ્નેહ પણ કયાં ઓછો થયો છે ? આજે પણ મારી અંદર એ એવો જ જીવંત છે..બીજી કોઇ વ્યક્તિ એ સ્થાન આજ સુધી લઇ શક્યું નથી. પ્રયત્નો તો ઘણાં થયા..પણ..
આજે પણ એનો એક સાદ આવે તો…? પરંતુ હજુ કદાચ અહંકારની સીમાઓ પૂરી તૂટી નથી..કે પછી સંકોચ..શરમ..કયા મોં એ તેની પાસે..કયા હક્કથી..હવે એ મારો શું રહ્યો છે ? દુનિયાની દ્રષ્ટિએ તો અમે… ખેર..! આજે આ ક્ષણે એક ઝળહળતું આસમાન મારી સમક્ષ..અને કોઇ સંકોચ સિવાય આજે તારી સમક્ષ પણ….?
પણ ના, આજે નહીં ભાગુ..આજે એક સહ્રદયી મિત્રે મને આયનો ધર્યો છે તો હું ….. ..બસ લાગે છે ધૂન્ધળી બનેલ આંખો સાથે આજે હવે આગળ નહીં લખાય…બની શકે કાલે ફરી એકવાર અતીતની ગલીમાં એકાદ લટાર …..
લિ. પિયુ..

13/1/2008
પિયુ ફાડી નથી શકાતું પાનું વીત્યા વરસનું
મનને છે કેવું ઘેલું આ જર્જરિત જણસનું !

પવનની લહેરખી સાથે નહીં પણ કોંપ્યુટરના સ્ક્રીન બોર્ડ પર આવેલ ભીનાશ અહીં મેં પણ અનુભવી. પિયુ…મારી કહાણી પણ કંઇક એવી જ છે. જીવનના અમુક સત્યો ઘણું બધું ગુમાવ્યા પછી જ સમજાતા હશે. પિયુ…ભૂલી જા એ અતીતને..આપણે કશું યાદ નથી કરવું…હા..પાછા ફરવાનો કોઇ દરવાજો ખુલ્લો હોય તો તેની તલાશ જરૂર કરજે. કોઇ તારી પ્રતીક્ષા કરી રહ્યું હોય એવું પણ બની શકે…અશકય કશું નથી જ. તારી તલાશ સાર્થક નીવડે એવી શુભેચ્છાઓ સાથે..
લિ. પુરુ

14/1/2008

પુરુ

સંબંધની તિરાડ સાંધવી નથી સહેલ!
જ્ખ્મોનો રાઝ પામતો ‘રવિ’ ધીરે ધીરે!

એક સાચા મિત્રનો એહસાસ પામવાની મારી આરત તારા દ્વારા પૂર્ણ થવાની છે કે શું ? પતિને મિત્ર.. સખા ગણી એકમેકની સંગાથે..દરેક ડગલું સાથે મૂકવાના ઓરતા તો અધૂરા રહ્યા. જોકે એમાં મારો વાંક કંઇ ઓછો નહોતો જ. પણ એ તો આજે દેખાય છે…સમજાય છે..ત્યારે તો અહમ્ ..માની લીધેલ સ્વમાનની રેખા અવરોધ બનીને….ડગલે ને પગલે નડયા કરી..આમ પણ અહમ્ અને સ્વમાન વચ્ચેની ભેદરેખા એવી તો બારીક હોય છે કે ભલભલા થાપ ખાઇ જતા હોય છે. હું પણ એમાં અપવાદ નહોતી જ. અને પરિણામ…….આજની આ એકલતા…જેને એકાંત માનીને જીવનને શણગારવાના પ્રયાસો કરતી રહું છું….ઉંમરના આ પડાવે આજે ફરી એકવાર અતીતના આયનાને સાફ કરવા બેઠી છું કે શું? તારી શુભેચ્છાઓ સર આંખો પર. પરંતુ પાછા ફરવાના દરવાજા જાતે જ બંધ કરી દીધા પછીના ડહાપણનો કોઇ અર્થ ખરો ? ખેર…તારી વાત કરીશ ? હૈયાના પેટાળમાં તું પણ કંઇક ખજાના ખડકીને જ બેઠો હઇશને ? એ ખૂલી શકે તેમ હોય તો જ…શા માટે આ ઇંતેજારી ? શા માટે આ પ્રશ્નો ? ખબર નથી….

લિ.પિયુ
તારીખ 15/1/08
પિયુ..
“ ગયો કયાં અનાહત નાદ એ ?

મને ઝંખતો હતો સાદ એ ?

હું વિરાટ વિશ્વમાં એકલો,

કોઇ ભાવભીનો સ્વર નથી……”

ભગવતીકુમાર શર્માની આ પંકિત આ ક્ષણે મનમાં ગૂંજી રહી છે.
બાકી મારી કથામાં કે વ્યથામાં પણ કશું નવું કયાં છે ? એજ…. પુરુષનો અહમ્….આશંકા…સતત અવિશ્વાસ…સ્ત્રીને સમજી શકવાની અશક્તિ….પુરુષ દિમાગથી વિચારે અને સ્ત્રી દિલથી..પોતાના માપદંડથી સતત અન્યને માપવાનું..પોતાના ત્રાજવે બધાને તોલવાના કાજી બનીને ન્યાય કરવાના…પછી પરિણામ ભોગવવું જ રહ્યુંને ? આજે મારો વાંક દીવા જેવો દેખાય છે… પણ…તે દિવસે….? ઘણીવાર વરસો સુધી સાથે રહ્યા પછી પણ એકબીજાને સાચી રીતે કયાં જાણી શકાય છે ? જાણીએ છીએ…એવા વહેમમાં જ હોઇએ છીએ આપણે..! ખેર..પિયુ….આજે દિલની પૂરી સચ્ચાઇથી કહું છું…તારી જેમ જ મારી અંદર પણ કોઇ જીવંત છે. એક સામાન્ય કાગળ..એક સહીથી શરીર છૂટા પડી શકે..દિલ નહીં..એ ભાન થાય ત્યાં સુધીમાં બહું મોડું થઇ ગયું હોય છે. બહું મોડું…ખેર! પણ પિયુ..પાછા ફરવાનો દરવાજો મારી જેમ બંધ ન કરી દીધો હોય તો એકવાર જરૂર ખટખટાવી જોજે..
કદાચ કોઇને તારા ટકોરાની પ્રતીક્ષા હજુ પણ હોય….

લિ. પુરુ

તારીખ 16/1/08
પુરુ
વાત તો તારી કયાં ખોટી છે ?

“ કોઇ મારું ન થયું, કોઇ સંબંધો ન તૂટયા,

ડાળખી સાવ લીલી રહી,અને પર્ણો ન ફૂટયા. “
જે સંબંધોને તોડીને છોડીને આવી હતી તે મારી અંદર આટલા વરસો બાદ પણ જીવંત છે એ અહેસાસ અચાનક થતાં મારી અંદર ખળભળાટ મચે એ સ્વાભાવિક નથી ? એક ડાળખી અંદરથી લીલીછમ્મ જ રહી હતી..પણ તેની ઉપર પર્ણો ફૂટી ન શકયા તેથી પોતાને મૃત માનીને…
સાવ સાચું કહ્યું તેં. એક સહી માત્રથી સંબંધો તૂટતા નથી..અંદર કોઇ ખૂણે એ અકબંધ પડી રહે છે. સંબંધો જોડાય ત્યારે કયારેક એની ભીનાશ ન સ્પર્શે એવું બની શકે પણ એ તૂટે ત્યારે એની કરચ દિલમાં સતત ચૂભતી રહે છે. જાતને ઓળખવી અઘરી અને અળખામણી પણ ખરી જ ને ? એટલે તો આપણે ઘણીવાર જિંદગીભર જાત સાથે છેતરપિંડી કરતા હોઇએ છીએ ને ? કયારેક સ્મશાન વૈરાગ્યની વાતો કરીને થોડી ક્ષણો પછી રાજકારણના આટાપાટા ખેલવામાં મગ્ન…!
શું થયું હતું..કેમ થયું હતું ? આટલા વરસે એ બધાનો કોઇ અર્થ ખરો ? પાછા વળવાની હિંમત કયાંથી લાવવી ? ના..કોઇ અભિમાન નડતું નથી…પણ શું મોં લઇને જાઉં ? એ શરમ જરૂર નડે છે. અને આજ સુધી એનો કોઇ અત્તોપત્તો પણ નથી..બની શકે એની જિંદગીમાં કોઇ અન્યનો પ્રવેશ થઇ ચૂકયો હોય અને તો એને દોષ આપી શકાય તેમ પણ નથી જ. એ કલ્પના ..કે હકીકત જે હોય તે એનો સામનો કરવાની ઇચ્છા કે તાકાત નથી. એણે પણ મારી ભાળ મેળવવાનો કોઇ પ્રયત્ન કયાં કર્યો છે ? બાકી એ કંઇ અઘરું કામ તો નહોતું જ…અને એટલે ….
લિ. પિયુ

તારીખ 17-1-2008

પિયુ
કાલે તને સલાહ આપ્યા બાદ મને થયું ટકોરા તો હું પણ મારી જ શકું ને ? કદાચ દ્વાર ખુલ્લા હોય તો ? આમ પણ હવે વધારે નુકશાન થવાની કોઇ શકયતા કયાં છે ? પિયુ હું જાઉં છું..મારી પત્નીની તલાશમાં ..અમે અમેરિકામાં હતા…એ ભારત આવી ગઇ હતી. ત્યાં જઇને તેને શોધવાનો પ્રયત્ન જરૂર કરીશ. બની શકે…ફરી એકવાર અમે…. અને કશું ન બની શકે તો પણ એકવાર દૂરથી તેને જોઇને કે શકય હોય તો મળીને મારી બે ચાર ક્ષણૉને ફરી એકવાર જીવંત કરી પાછો વળી જઇશ.

લિ. પુરુ

તારીખ 18/1/08
પુરુ
આશ્ર્વર્ય..જે વાત મારા મનમાં ઉગી તે જ વાત તારા મનમાં પણ….તું ભારત આવે છે તારા ખોવાયેલ પ્રેમને શોધવા અને હું અમેરિકા જાઉં છું..મારા સ્નેહની તલાશમાં. તારી વાત સ્વીકારી હું પણ એક વાર તેની તલાશ તો જરૂર કરીશ. બહું આશા રાખ્યા સિવાય જ જાઉં છું.
લિ…પિયુ
તારીખ 19/1/2008
પિયુ
અર્થાત તારો સ્નેહ અહીં છે અને મારો ત્યાં……? તું ભારતમાં છે ? એક કામ ન કરી શકીએ ? હું ત્યાં આવું છું..એક દિવસ..માત્ર એક દિવસ આપણે મળી ન શકીએ ? અહીં અમેરિકામાં તારા સ્નેહને શોધવાની દરેક મદદ હું જરૂર કરી શકીશ. તારો સંપર્ક કેમ કયારે કરવો ? જણાવી શકીશ ? ન જણાવી શકે તો ના પાડવાનો પૂરો હક્ક છે જ.તને મળવાની..જોવાની ઇચ્છા…આતુરતા છે એમ કહું તો ખરાબ તો નહીં લાગેને ? લિ. પુરુ
તારીખ 19/1/08
પુરુ,

મારું સરનામુ…અને નંબર આ સાથે અલગ એટેચમેન્ટમાં મોકલી રહી છું. આજ સુધી મારું સાચું નામ સુધ્ધાં તને કહ્યું નથી એ બદલ સોરી કહું ? આજે મારી પૂરી વિગત આ સાથે સામેલ છે.
લિ.પિયુ
તારીખ 20/1/2008
અનુ….અનુરાધા….

તું …અનુ…મારી અનુ …હૈયુ એક ધબકાર જરૂર ચૂકી ગયું…આ સત્ય ? હું..હું અર્ણવ….તારો અર્ણવ…માની શકે છે તું ? સ્વીકારી શકે છે ? હું આવું છું…અનુ તને લેવા..આવકારવા આવું છું..બસ..હવે કોઇ શબ્દો નહીં….કોઇ ખુલાસાઓ નહીં..હું આવું છું. ફરી એકવાર આપણે.. એટલું પૂરતું નથી ? મારી રાહ જોઇશને ?

લિ.પુરુ નહીં..અર્ણવ.
તારીખ 21/1/2008
અર્ણવ..

સાત જનમ બેસીને વિચારું તો પણ…. ખરેખર ફરી એકવાર આપણે…?
શબ્દકોષમાં કોઇ શબ્દો છે જ કયાં ?

અનુ..તારી અનુ…