જીવનનું ગીત.. June 18, 2007

એક નવજાત ચહેરો
પ્રભાતના પુષ્પની જેમ ખીલે
અને માનું બદન બાગ થઇ જાય
આંખ થઇ જાય આખું યે અસ્તિત્વ…..
છાતીમાં સંતાય એ હૂંફાળો સુરજ
અને ગરદનમાં હાર થઇને ઝૂલે
ઉપવનના સારા યે ટહુકાઓ……
ખોળામાં ખીલી જાય
ગુચ્છેગુચ્છા ફૂલોના
કોમળ હથેળીઓનો સોનલ સ્પર્શ
રોમ રોમ ભરી દે
ઢગલે ઢગલા પારિજાતના
માના ચહેરા પર સ્થગિત સમયની
આરપાર
કોમળ ટેરવાં પરોવ્યા કરે
મોરપીંછનું ઘેઘુર વન
પવનની રુપેરી પાંખમાં જડેલાં
વાસંતી સપનાઓ
ચાંચમાં ભરીને પંખીઓ આંગણમાં ઠલવ્યા જ કરે
ને ઊઘડેલા ગગનની બારીએથી
વહ્યા જ કરે… સર્યા જ કરે…
જીવનની મોસમનું માસુમ ગીત ……………

(વિચાર વલોણું માર્ચ 2006)
લતા હિરાણી