પરમ સમીપે

રચયિતા : નીલમ દોશી

દૂધ પીવાના ફાયદા….!!! September 28, 2006

Filed under: લઘુકથા, સ્વરચિત કૃતિઓ — nilam doshi @ 1:28 pm

શિવમ હવે તો બીજા ધોરણમાંભણતોહતો.એકદિવસઅચાનક  સ્કૂલેથી આવી ને કહેમમ્મી,આજથી મને રોજ દૂધ પીવા આપજે હોં.તું તો મને કોઇ દિ દૂધ આપતી જ નથી!!મારા ટીચર કહે છે કે રોજ તમારે બધાએ સવારે ને રાતે દૂધ પીવું જોઇએ.તો જ હાડકા મજબૂત બને.બોલ,મમ્મી,તું આપીશને દૂધ?શિવાની શું જવાબ આપે?જમવા માંડ બે ટાઇમ મળતું હતું.ત્યાં દૂધ….???દૂધ સારું એ તો પોતાને યે ક્યાં ખબર નહોતી?ને પોતાના બાળક ને દૂધ પીવડાવવાની હોંશ કયા મા બાપ ને ન હોય?પણ….રે ગરીબી….આ મજબૂરી તે આ બાળકને કેમ સમજાવે?ભણાવવાનો ખર્ચો કેમ કાઢતા હતા..તે તો એનું મન જાણતું હતું!!ત્યાં દૂધ?

 

ત્યાં શિવમ બોલ્યો,મમ્મી,હું તો દૂધ પીવામાં જરાયે માથાકૂટ નહીં કરું.મારો ભાઇબંધ શોભિત છે ને..તે તો કહેતો હતો કે..મારી મમ્મી રોજ મને પરાણે દૂધ આપે..પણ મને જરાયે ભાવે નહીંએટલે હું તો મમ્મીનું ધ્યાન ન હોય ને ત્યારે બધું ઢોળી નાખું…,પણ મમ્મી,હું એવું નહીં કરું હો!મને તો દૂધ બહુ ભાવે છે.એકવાર તેના ઘેર ગયોતો..ત્યાં મેં પીધું હતું!મમ્મી,કાલથી તું મને દૂધ આપજે હો!શિવાની આંસુભરી આંખે પુત્રને જોઇ રહી.અને પુત્ર દૂધ પીવાના ફાયદા અને દૂધ શા માટે સંપૂર્ણ ખોરાક છે….તે પ્રશ્નનો જવાબ મોટેથી ગોખતો હતો!!!!

 

                                            નીલમ દોશી.

 

માનવી..ડોટકોમે… September 28, 2006

પ્રતીક્ષાની પળો પૂરી થઇ,

બારસાખે ઉભી ,,

ટપાલીની રાહ જોવી,

વાતો એ બધી પુરાણી થઇ..

હવે તો..બસ..એક કલીક…

અને વિશ્વ આખું યે વિસ્તરે ઘરમાં.

દરિયો,આકાશ કે વહેતા ઝરણા,

વૃક્ષો,ફૂલો કે પંતગિયા યે

વસી ગયા છે ડોટ કોમ માં

મોર ટહુકે ને કોયલ પણ કૂંજે

ગરબા યે ગૂંજે બસ એક કલીકે..

મેઘધનુષ પણ ખીલે ડોટ કોમે,

પર્વતો ઉભા અડીખમ ડોટ કોમે

ILU….HBD..JSK...માં

 અટવાઇ ગયા છે  શબ્દો

ભૂલાઇ ગયું ભાષાનું હીર

ખેંચી રહ્યું કોણ એના ચીર?

ડોટ કોમે વસી રહી ઓળખાણો

ડોટ કોમે શ્વસી રહી સંસ્કૃતિ સારી

પ્રેમ પણ  પમાય હવે ડૉટ કોમે..

ને ઇશ્વર પણ ડૉકાય ડૉટ કોમે

ડૉટ કોમ ની માયા જાળમાં અટવાતો માનવ

કેન્દ્ર કયાંય નહી,,પરિઘમાં ઘૂમતો માનવ!!

                                              નીલમ દોશી.

 

ચાલો માણીએ વાર્તા…(8) September 28, 2006

સાતમા મહિનાની પહેલી તારીખે જેસનને ફરી એકવાર તેના કાકાનો અવજ સાંભળવા મળ્યો,

કે,જેસન આ છ મહિનામાં તું આગળ જરૂર વધ્યો છે.પણ હજુ અડધો પ્રવાસ બાકી છે અને તેમાં જો તું હેમિલ્ટનને સંતોષ નહી આપી શકે તો આ યાત્રા બંધ થશે અને તારે સૌથી સરસ ,મૂલ્યવાન ભેટ ગુમાવવી પડશે.આ મહિને તારે એક એવી વ્યક્તિને શોધવાની છે ,જે તેના જીવનમાં પીડા અનુભવતો હોય,સમસ્યાથી ઘેરાયેલ હોય અને છતાં હસવાની તેની ક્ષમતા જાળવી શકતો હોય.જે કોઇ પ્રતિકૂળતા ,આપત્તિ સામે પણ હસી શકતો હોય તે જીવનભર સુખી રહી શકે.તેમ હું માનું છું.

જેસન ગયો ત્યારે હેમિલ્ટને તેની ઓફિસના એક માણસને જેસન કયાં ફરેછે ,શું કરે છે તે જોવા અને અહેવાલ આપવા જેસનની પાછળ જાસૂસ તરીકે મૂકયો.પણ તે માણસે મહિના પછે કહ્યું કે જેસન તેના રૂટિન મુજબ જ રોજ રહેતો હતો અને તેને કઇ મળ્યું હોય તેવું લાગ્યું નહીં

બીજે દિવસે જેસન તેને અહેવાલ આપવા આવ્યો ત્યારે તેની સાથે એક અંધ માણસ હતો.જેના હાથમાં લાકડી હતી અને તેણે કાળા ચશ્મા પહેર્યા હતા.જેસને તેનો પરિચય હેમિલ્ટનને કરાવ્યો કે,આ મી.ડેવિડ રીઝ ને મળો

ત્યાં ડેવિડે હસતા હસતા હેમિલ્ટનને કહ્યું કે હમણાં  ઘણાં સમયથી આપણે મળ્યા નથી ખરું ને?

હેમિલ્ટન આ રમૂજ છે તે થોડીવાર પછી જ સમજી શકયો.જેસને કહ્યું કે હું તેને લોકલ ટ્રેન માં મળ્યો હતો..તેની પાસે હાસ્યની બક્ષિસ છે એમ મને ઘણાં પ્રસંગો પરથી લાગ્યું.અને તેણે હેમિલ્ટનને ડેવિડના થોડા પ્રસંગો કહ્યા.હેમિલ્ટને પૂછ્યું કે તમારામાં આ રમૂજવૃતિ કયાથી આવી?ડેવિડે જવાબ આપ્યો કે જયારે મેં નાનપણમાં આંખો ગુમાવી અને પછી ઘણી તકલીફ અને સમસ્યાઓ ભોગવી.લોકોનું વર્તન મારા માટે બહું સારું નહોતું.

પછી મેં વિચાર્યું કે જીવનમાં બે રીત છે.હસવું અને રડવું.અને મેં હમેશા હસવાનું પસંદ કર્યું.જેસને કહ્યું કે ડેવિડનો અભિગમ બહુ સમજ્પૂર્વક નો છે,તેના સંપર્કમાં આવતા મારા સહિતના બધા લોકો ને તેના હાસ્યની બક્ષિસનો લાભ મળ્યા કરે છે.હેમિલ્ટને જેસનનું કામ સ્વીકાર્યું.જતા જતા ડેવિડે કહ્યું,મી.હેમિલ્ટન,આ તમે પહેરેલી ટાઇ ખૂબ સરસ છે.

હેમિલ્ટને તેનો આભાર માન્યો અને હસવા લાગ્યા.ડેવિડે પૂછયું કે, શા માટે હસે છે?ત્યારે હેમિલ્ટને જવાબ આપ્યો કેટાઇ ખરેખર સુંદર છે.!!!

                                                                -ક્રમશ:

(વાર્તા આગળ ચલાવવા માટે વાંચો છો કે નહીં…એટલી ખબર તો પડવી જોઇએને?વાંચો તો ટહુકો  કરશો ને?)