કેટલાક વરસો પહેલાં અમેરિકા ના સીએટલ શહેર માં એક વિશેષ પ્રકાર ની ઓલિમ્પિક સ્પર્ધા નું આયોજન થયું હતું.એક દિવસ નવ સ્પર્ધકો દોડ ની સ્પર્ધા માટે ઉભા થઇ ગયા.તે નવે નવ જણ જન્મથી જ શારીરિક કે માનસિક મંદત્વ ના શિકાર બનેલા હતાં.તેમ છતાં તે નવ ભાઇ-બહેન એકસો મીટર ની દોડ માટે એક કતાર માં ઉભા રહી ગયા હતાં.પિસ્તોલ નો અવાજ સાંભળી બધાએ દોડવાનું શરૂ કર્યું,દોડવાનું તો શું,…..લથડતા પગે બીજા છેડે પહોંચવા માટે બધા નીકળી પડયા(.તે સ્પર્ધા માં કોણ પહેલું આવે છે તે જોવાનું હતું.)
બધા ધીરે ધીરે આગળ વધતા હતા.પણ તેઓમાં એક સાવ નાનો છોકરો હતો.તે થોડેક સુધી તો ખૂબ મહેનત કરી ને બધાની સાથે ચાલ્યો,પણ પછી લથડી ને વચ્ચે જ પડી ગયો.નાનો હતો,રોવા લાગ્યો.
બીજા આઠ જેઓ થોડાક આગળ નીકળી ચૂકયા હતા,એમણે આનો રોવાનો અવાજ સાંભળ્યો એટલે પોતાના ગતિ ધીમી કરી નાખીઅને પાછળ ફરી ને જોયું પછી એ બધા પાછા ફરી ગયા અને આ પડી ગયેલા છોકરા તરફ ચાલવા માંડયા.તે આઠ માં એક છોકરી હતી,જે પોતે પણ બૌધ્ધિક મંદત્વ ની શિકાર હતી.પેલા છોકરા પાસે આવી ને તેણે નીચે નમી ને તેનો હાથ પકડયો ,તેને બેઠો કરી દીધો,અને પ્રેમથી તેને ચૂમી લેતાં એ બોલી,”ચાલ, હવે તને કશો વાંધો નહીં આવે.”
ત્યાર બાદ ફરી એ બધા નવ સ્પર્ધકો એક્બીજા ના હાથ પકડી ને દોડ ના અંતિમ છેડા સુધી ચાલવા લાગ્યા અને બધાએ સાથે મળી ને એક સાથે એ દોરડું પાર કર્યું. તે વખતે ત્યાં જેટલા યે દર્શકો હાજર હતા,એમનાથી એ દ્રશ્ય ભૂલ્યું ભૂલાતું નથી.કેમકે પોતપોતાના હદય ના ઉંડાણ માં આપણે બધા એક વાત ની બરાબર અનુભૂતિ કરતા રહીએ છીએ કે આ નાનકડી જિંદગી માં કેવળ પોતાની જ જીત માટે કોશિશ કરતા રહેવાનું પૂરતું નથી.જરૂર છે તેની કે આપણે સહુ આ જિંદગી માં બીજા ને જિતાડવા માં પણ સહાયક બનીએ,પછી ભલે ને તેમ કરતાં આપણી પોતાની ગતિ થોડી ધીમી કરવી પડે અથવા આપણે આપણી રાહ થોડી બદલવી પડે.
-ડેનિયલ માઝગાંવકર.
nilam doshi
